Hoe ver

Foto: Photowhan op Flickr.com.

Hoe ver is ver

Toen we nog dichtbij mochten zijn

Toen een badge nog magie had

Als tovenaar van een wit blad

Toen de dokter nog de krant las

En een nietje gemeen was

Het was weer druk in de cafetaria

Vol maskers, gel en schorten

Lekker Grieks gaan eten

En de rekening vergeten

Elfjes zien dansen op een ondergronds feest

Hoe plezant was dat niet geweest

Vergaderzalen zoeken, onze dagelijkse hit

Teams weet nu in welke bureaustoel jij zit

De trein weer eens op tijd

Als hij de kamer ernaast binnen rijdt

Hoe dichtbij is vlakbij

Met alle collega’s aan mijn zij

Foute keuze

Foto: Belchior Golotsutskov.

Meegezogen in het lege bestaan

Van grijzen die geen kleur bekennen

Corona dronken in de eigen waan

Van feller vliegen en gekker rennen

Met gebroken o-poten op de skilatten

Likkend aan dezelfde portozegel

Immer bezatten, nimmer bevatten

Dat hoogvliegers ook laagtes hebben

En alleen blinden jou kleuren zien

Vogel, waarom hoogmoed wedden

Plagiaat van Oudgriekse scene

Begrip om ik

Foto: n wing op Flickr.com.

Waar was jij toen ons eerder ik was

Omdat ik graag alleen ben

En dus anders

Omdat alleen zijn al zo druk is

En ik wil schuilen voor de boze wereld

Waar waren zij toen ik geen energie had

Omdat er een tsunami aan prikkels was

En ik werd verdronken

Omdat indrukken verwerken zo tijdrovend is

En ik rust nodig heb voor mijzelf

Waar was de wereld toen ik hulp riep

Omdat het mij te veel werd

En hun verbijstering mij wurgde

Omdat ze niet wilden begrijpen

Dat een autist alleen begrip vraagt

Bestemming later

Foto: Akiran Mercury.

Te veel balast

Achter mij gelaten

Te veel balast

Te lang meegesleurd

Naar een toekomst van beton

Onsmeltbaar voor de middernachtzon

Drukkend op slapen en oorgaten

Testament van het verleden

Balast van een last

Belast zonder waarde

Balast opnieuw verkast

Gebeten door het verleden

Gesmoord door het heden

Zoekend naar morgen

Die een kopie blijkt van vandaag

Gedood door de zoektocht

Versmoord door de rite

Verdronken in de algemeenheid

Bezweken aan de noodzaak

Te zijn zoals iedereen

Te doen zoals iedereen

Te verliezen zoals iedereen

Oude muizen in nieuwe huizen

Nieuwe huizen in oude straten

Oude straten in een nieuwe stad

Volgepropt met oude muizen

Kon ik maar ontsnappen

Kon ik maar verslaan

Kon ik maar vergeten

Donkere dromen en oude bomen

Kon ik maar ademen

Kon ik maar leven

Kon ik maar lopen

Naar bestemming later

Naar een wereld zonder zorgen

De stilstand

Foto: Yomogi Resident .

Ik verloor mijn weg

In een wereld die bleef stilstaan

In de leegte van het bestaan

Ik voelde mij klein en groot tegelijk

Wachtend tot er iets gebeuren zou

Maar alles kwam terug

Zonder helden, zonder winnaars

De vlakte bleef vlak

En de ene dag strompelde over de volgende

Tot de week weker werd

En de maand wachtte op maandagen

De wereld leek leeg

De hoofden vol

De mens bleef dwaas

En de bazen de baas

Niets zou veranderen, niets zou zijn

We bleven verweesd, we bleven klein

Eindhalte van lijden

Foto: Sean Sandoval.

De koude lucht kneep in het frele lichaam

Wakker worden kon niet meer

Het was te vlug en te langzaam gedaan

De weken werden minuten

En de minuten werden jaren

Het ongerepte lichaam snakte naar meer

Tot meer opeens niet meer wou

En de trein van leven tot stilstand kwam

Eindhalte van lijden

Het huis van mijn moeder

Foto: Mousha Mousha op Flickr.com.

Daar in het huis van mijn moeder

Met een kookvertrek als hondenhok

Bezet door een krijsende loeder

Constant in ruzie met die andere sok

Dat huis was niet van mij

Daar waren dweil en stoffer immers baas

En vlot beteugelden zij vrij en blij

Zwijgen, mond houden jij kleine dwaas

Dit is een huis, een bakstenen gebouw

Plezier valt hier niet te bespeuren

Waar vader heerst met eeuwige klauw

Niemand kijkt hier achter deuren

Niemand proeft hier haat zo rouw

Niemand voelt pijn en angst zo kou

Als jij, kleine aap en broeder

In dat huis van genaamd, jou moeder

Het huis van mijn opa

Foto: Neil Moralee.

Daar waar de mierzoete thee onze adem bedwelmd

Waar zijn liefste niet langer onze magen verwent

Vertoefd mijn opa één met flinterdunne nicotinestok

Keffiyeh van koffieprut en vervlogen sneeuwvlok

Roken maakt de longen proper zegt hij

Met een blauwgrijze bloemkool erbij

Zijn overhitte lichaam, gekoeld door parels zo puur

Tranen geklierd tot oude wijn: venijn en zuur

Getinte rimpelpoten met bruine nagelriemen

Borstelsnor van vrijheid en Koerdenlied

Verhalen over de bergen, vrienden van ons

Een thuis zonder land, een huis zonder spons

Gedragen langs weidenbloemen op schone dagen

Stut ik nu ook opa in dit handgeweven huis

Tot de val van zijn asem, zijn vrucht tot het kruis

Te proper gewassen

Foto: VincentYee Resident.

Te proper gewassen, vergeten te schoon

Verloor ik de onschuld, bleef het een droom

Mijn huis was ik kwijt, ik barstte van nijd

De fouten begaan, te laat al die spijt

Mijn lichaam was bleek, ongezond zo het leek

Ik zocht naar een naald, ik schopte vaak keet

Te lang en te veel, geduld met mij gehad

Het huis werd een riool voor deze drugsrat

Ik zocht naar mijn aders, ik spoot er weer in

Even geluk, roes, had het leven weer zin

Kwam mijn duivel weer kloppen

Denk nu niet aan stoppen

Het huis van een junk, een thuis ooit gehad

Riool nooit meer proper, een vogel voor kat