Waarop heb ik zolang gewacht?

Foto: Jan Smets.

Waarop heb ik zolang gewacht?

Ik zou het moeten weten, mijn gedacht

Was het in de nacht of overdag?

Wie die mij dat zeggen kan?

Ik herinner mij iets, maar meestal niets

Het was op een woensdag of vrijdag misschien

Het wachten bleef duren

Het leken wel uren

En niets bewoog en niemand kwam

Tot men mij vond

Alleen en verward

Op het koertje voor het ouderenhuis

Advertenties

Late herfst

Foto; Tunde Pecsvari.

Wanneer de herfst langs de bladeren begint te schuren, zal het wachten op de winter niet lang meer duren.

De zon zal alsmaar minder schijnen. De laatste kleuren van de mooie herfst verdwijnen.

Van natuur in kleurenpracht naar welterusten fauna en flora, slaap zacht. Jullie tijd is gekomen. Wat rest zijn de laatste dromen.

De vrieskou is in het land. Koning winter aan de overhand.

De nerven van ons bestaan laten zich één voor één gaan. Hun laatste uren gekomen, slechts kaal nu alle bomen.

Laat mij niet sterven in de winter. De lente, de zomer, de herfst tot ginder.

Laat mij dromen van alle seizoenen. Geef mij liefde, warmte en duizend zoenen.

Laat mij lente, zomer en mijn oude dagen slijten in de herfst. Maar mijn waardigheid is geen open werf.

Als mijn benen zijn versleten heb ik nog mijn wankel geweten. Als ik traag word als een slak, maak van mijn dagelijks geluk dan mijn levensvak.

Laat mij antiek, Ambiorixen in Tongeren, maar nooit verdorsten of verhongeren.

Maar als zout blijft neerdalen in open wonden. En mijn lichaam en geest draaien in een alsmaar kleiner ronde.

Dan hoef ik geen rondje winter meer. Dan wil ik geen laatste seizoen en heel veel zeer.

Als ik niet langer kan dromen, hoeft de winter niet meer langs te komen.

Dan wil ik in jou armen vertoeven en daar in de herfst mijn laatste paddenstoelen zoeken.

De levenscyclus van zeven jaar

ANTROPOSOFISCH LEVEN – 17 mei 2016 – Je bent baby, schoolkind, puber, volwassene. Je hebt je karakter, en je hebt je eigen, unieke ervaringen die je vormen. Steeds is je leven in beweging. Vanuit de antroposofie kunnen we naar de mens kijken als een wezen dat zich telkens in een andere ontwikkelingsfase bevindt; elke fase van de levenscyclus beslaat dan een periode van grofweg zeven jaar. De materie is erg interessant, en er is al veel over geschreven. In deze blog schrijf ik er ook over, vanuit mijn persoonlijke interpretatie, beleving, en in een poging de materie iets tastbaarder te maken. Ik houd het vrij eenvoudig, en geef een overzicht van de levensfasen en hun thema’s. De nadruk leg ik op de kindertijd en jeugd.

gekleurde verjaardagskaarsen

0-7 jaar: de fase van de goedheid

In deze eerste fase wordt in de baarmoeder het lichaam gevormd. De organen worden aangelegd, het hart gaat kloppen. De foetus bereidt zich voor in het donker en de omhulling van de baarmoeder, en wordt geboren wanneer hij of zij daar klaar voor is. Het ongeboren kind ontvangt al inzichten over de directe omgeving en de rolverdeling in het gezin waar hij of zij in geboren zal worden. De ziel van de mens (het kind) heeft al vanuit de wereld naast de onze de ouders uitgekozen. De geboorte is voor het kind, net als voor de ouders, een aangrijpende gebeurtenis, waarvan het bij moet komen. Goedheid is dan erg van belang.

Wat is goedheid?

Goedheid is warmte, geborgenheid, voeding, streling, zachte zang en verhaaltjes, een veilige plek om te slapen. Vanaf de geboorte maakt het kind opnieuw een grote ontwikkeling door. Het ontwikkelt zijn aardse fysieke lichaam, leert zitten, lopen, taal en sociaal gedrag. Het gaat van wezentje in de baarmoeder naar baby, dreumes, peuter, kleuter en schoolkind. Het leert de beginselen van het zelfstandig zijn, waarbij het omringd mag worden door goedheid. Waar mogelijk passen de ouders zich aan de ontwikkeling van het kind aan, aan de mens in wording. Het is van belang je kind te steunen in de authenticiteit, de eigenheid.  Een veilige bedding kun je waarborgen door het stellen van duidelijke grenzen.

7-14 jaar: de fase van de schoonheid

In deze fase leert het kind het Ik-gevoel te ontwikkelen. De individualiteit en het ego worden gevormd. Zelfexpressie is van groot belang in deze fase. Kijk wat het kind nodig heeft, en wat het zelf wil; kinderen weten zelf heel goed wat er voor hen werkt. Belangrijk is het om hierin mee te gaan zoveel als maar kan.

Waarin wordt schoonheid zichtbaar?

Het ene kind zal zijn of haar plek in de wereld beter vorm leren geven door het volgen van toneellessen, het andere heeft sport nodig. Weer een ander zal boeken verslinden, of haar ziel in het zingen kunnen vinden. Expressie draagt bij aan het vormen van het Zelf en van het ego. Om jezelf te begrijpen, moet je je kunnen uiten. Als dat in harmonie kan en mag, bloeit de wereld op: je ervaart schoonheid.

14-21 jaar: de fase van de waarheid

De mens gaat in deze fase opzoek naar de eigen waarheid. “In welke wereld ben ik terecht gekomen, wat vindt mijn omgeving van de wereld, en wat vind ik er zelf van?” De jongvolwassene zal proefondervindelijk alles uitproberen. Het onderliggende doel is om zich (onbewust) de emotionele en mentale vermogens eigen te maken en uit te diepen. Veel tegenstrijdigheden zijn tegelijk aanwezig in deze fase, vandaar dat jongvolwassenen soms niet te volgen zijn voor de buitenwereld. We leven in een cultuur waarin deze fase dikwijls bekritiseerd wordt. Ik denk dat het anders kan. Eens waren we allemaal in deze fase, en hoe belangrijk was het voor ons om onze eigen waarheid te kunnen vinden? Wie begrip toont voor de mens in deze fase, helpt het proces te ondersteunen en de onderlinge band uiteindelijk te versterken. Daarbij moeten we niet vergeten dat wij een groot deel van onze verantwoordelijkheid over onze kinderen al verliezen in deze fase. De jongvolwassene leert om zelf verantwoordelijk te zijn. Wat fijn kan zijn in deze fase is literatuur, muziek, musea, natuur en films.

21-28 jaar: de fase van de verfijning

De volwassenheid wordt bereikt in deze fase. De jongvolwassen mens neemt zijn of haar plek in in de wereld, als individu, maar ook in verbondenheid. In deze fase kies je voor de basishouding en plek in en ten aanzien van de wereld om je heen. Het individuele pad wordt duidelijker, en je hebt je een eigen mening gevormd ten aanzien van alle sociaal-culturele thema’s en de persoonlijke levensinvulling.

28-35 jaar: de fase van het inzicht

In deze fase is er een “tweede geboorte” in het individu. De eigen persoonlijkheid maakt zich nu echt los uit het geheel, en vormt zich helder en standvastig. Creativiteit ten opzichte van het leven hoort hierbij. Ik weet wie ik ben, wat ik kom doen, alleen misschien nog niet altijd hoe…

35-42 jaar: de fase van het ontvouwen

Nu wordt het doel van de mens in dit leven zichtbaar, en meestal breekt er een relatief rustigere periode aan, waarin je weet hoe te reageren en te floreren in de wereld. Sommigen zullen hun persoonlijkheid willen “zuiveren” en opnieuw willen beginnen.

42-49 jaar: de fase van de uniciteit

De mens heeft een eigen levensweg gevormd, en het pad is helder. In deze fase leidt dat tot tevredenheid over de dagelijkse routine en rust daarin, of juist het omgekeerde. In dat geval herzie je je eigen houding en je maakt een ommezwaai.

49-56 jaar: de fase van het overzicht

In positieve zin kan de mens in deze fase een grotere verantwoordelijkheid op zich nemen tegenover de wereld om zich heen. Er kan een vorm van mentorschap ontstaan en  van dienstbaarheid. Je geeft door wat je hebt geleerd. In negatieve zin kan het zijn dat de mens in de vorige fase vast is komen te zitten, en dan ontstaat er in feite stilstand in de ontwikkeling en het gedrag.

56-63 jaar: de fase van de intuïtie

In deze fase is er een “derde geboorte” mogelijk. De spirituele beleving mag nu doorbreken naar buiten toe, zonder schaamtegevoel of verborgenheid, er is een manifestatie van de mens als individu, de weg die aan deze fase vooraf is gegaan is helderder voor jezelf. In negatieve zin kan men zich afgescheiden gaan voelen van het gevoelsleven en kan er een angst ontstaan voor de dood.

Vanaf 63 jaar: de fase van de voorbereiding

In deze fase, en tot de dood, bereidt de mens zich voor op het leven na dit leven. Dit kan zich grofweg op twee manieren uiten: óf je hebt de ervaringen uit dit leven als volle verantwoordelijkheid in jezelf opgenomen, en straalt liefde en wijsheid uit in deze laatste fase. Óf je verliest het gevoel voor dit leven, er ontwikkelt zich verstarring, angst en een gevoel van zinloosheid en leegheid. Dan is deze fase niets anders dan het grote wachten…

Leestips over de levenscyclus

Tot zover mijn inleiding tot de zevenjaarscycli belicht vanuit de antroposofie en mijn eigen waarheid. Ik hoop dat je er wat aan hebt, en dat het vragen en inzichten bij je opwekt.

Ik geef graag nog een paar leestips mee:

www.kore.nl/antroposofische-begrippen

En de boeken:

  1. Ontwikkelingsfasen van het Kind van Bernard Lievegoed
  2. Waarheid, Schoonheid, Goedheid van Rudolf Steiner

Lees meer……

Antroposofische elementen
Kinderverjaardag
kaars aansteken
De inwijdingsweg

Naomi Rowaan.

Bron: Antroposofisch Leven.

Orkaan van het leven

Foto: Azezjne.

Een orkaan van moleculen zweeft rond

Kleine partikels hoog boven in de lucht

Met een verschroeiende niets aflatende snelheid

Och zo klein, och zo snel, bliksemsnel

Twee atomen, punten, stippen in het helal

Eeuwig blijvend, eeuwig voort bewegend

Een snelheid, een intensiteit, een kracht nooit gezien

Piepkleine delen die zweven in de stroom

van een fluitketel, energie opwekkend, drijvend, vliegend,

storm en orkaan, snelheid

Verder dan wij kunnen zien met camera’s en telescopen

Meer licht, meer power, meer kracht dan wij in mensentaal kunnen benoemen

Het helal miljarden keren groter dan wij ooit dachten

Duizend Columbussen nodig om het te ontdekken… ooit

Zo enorm, zo ledig en zo vol

Leeg en vol tegelijk

Zwart, kleurloos en regenboog kleuren tegelijk

Jij mens kan niets zien

Hij God kan alleen zien

Bestuurder van mens en natuur

Partikels, stofjes in het helal

Met de afstandsbediening voor miljarden drones

Foto: Tallawah75 op Flickr.com

Nee, het leven is niet eindig

Het begint pas als wij denken dat het stopt

Als de mens denkt dat het vijf voor twaalf is,

is het nog maar de eerste minuut van de nieuwe dag

We hebben nog niets gezien

Het is nog volstrekt donker en nacht

Het blauwe uur moet nog komen

Het is nog maar net naar bed gegaan

De schakering, overgang tussen dag en nacht

of nacht en dag beter gezegd

Eén minuut na middernacht is het

Niet vijf voor twaalf

Als wij denken dat we dood gaan, dan het einde nabij is,

dat het afgelopen is, dat we onze keukelaar gaan zetten,

zijn we nog primatuurtjes

Het leven begint pas als wij denken dat er geen leven meer is

Als we het einde denken te zien,

is het nog wachten op het licht na de tunnel

Als alles donker wordt, is het maar een slaap

Als alles tot rust komt, is het maar een pauze

Een knop ‘on hold’

Even uitademen

De stilte van één mini-seconde

En nog één

Als alles stil en donker wordt, als alles dood lijkt,

is het een stilstaand beeld op de tv,

de winterslaap van fauna, flora, een beer, de bloem, de boom, onszelf

Foto: Katyefamy op Flickr.com

Onze winterslaap gaat tot het kleinste partikel,

het kleinste atoom, de kleinste cel van ons lichaam

De kern van onszelf, ons bestaan

Het lichaam is ons omhulsel

Zoals chichorei, een ajuin, alles verwelkt,

alle schillen bevatten de kern van ons bestaan, ons wezen

Het karma vervat in de ziel

De pose tot de pauze

En na elke pauze het atoom

dat onze ziel bevat en dat opnieuw uitgroeit

tot een nieuw karma, een nieuw bestaan

Als we ons ontdoen van alle schillen,

vervellen we telkens tot het ene atoom

dat meer licht geeft dan alle sterren samen

Dat meer energie en kracht bevat dan de zwaarste atoombom

of vulkaanuitbarsting

Uit het niets zal alles ontstaan

Opnieuw en opnieuw

Elke atoom zal opnieuw zijn karma opbouwen

Als een lege batterij in het stopcontact opnieuw tot leven komt

Er is geen einde aan het leven

De dood is enkel de transitie, de pauzeknop naar een ander leven

De trein die even stil staat

En toch weer verder bolt naar een nieuwe halte

Een nieuw landschap verkent en ontdekt en over de sporen weer tot leven komt

De sporen liggen er

De wissels van voordien bepalen onze volgende bestemming

Ons doel, onze reis

We sporen naar een nieuw leven, naar een nieuwe toekomst

Een nieuw karma verwelkomt ons

Hoe de partikels zweefden en quasi tot stilstand kwamen bepaalt

de volgende beweging, vlucht, storm, orkaan in ons bestaan

Nooit meer hetzelfde als voorheen, het verleden, als de rugzak,

de bagage om mee te nemen op een nieuwe reisweg

Een nieuwe route in ons bestaan

Als niets zijn wij gekomen en als niets zullen wij ook verder gaan

Ons bestaan

BIJ-STAAN

Iemand staat ons bij

Een éne God figuur

Geen mens, heel anders

Foto: Arock Photo op Flickr.com

Een winter van water

Een winter van water.

De lente komt later.

Het snotteren, het snuiten.

De mist. In het hoofd en daarbuiten.

Een winter als een koude herfst.

Waarin alles langzaam sterft.

Tot niets meer dood kan gaan.

Een traan van de maan en de zwaan.

Allen wachten op beter, wachten op dan.

Uitzien tot de natuur weer kan.

Ontwaken en bloeien.

Verschijnen, stoeien en groeien.

Alsof de vaak en slaap nooit ophielden.

En de dood allen verzielden.

Ze proefden de kou als metaal in de mond.

Ze aten kalkoen, zich dik en heel rond.

Ze verdreven het donker, het zwart en de nacht.

Tot de ooievaar de jonker en lente weer bracht.

Eén seconde verzengende hitte

Diep in de woestijn.

Eén seconde van verzengende hitte.

Meer is er niet nodig om de contoeren te omkaderen van de stilstaande auto op route 66 of the King’s Highway in de Jordaanse woestijn.

Eén seconde van verzengende hitte is een krachtig moment in de natuur waardoor alles stilstaat.

Mini tornado’s worden aaibare wind-draaikolken.

Zand en voorwerpen die trillen van de hitte.

Het wegdek smelt en vibreert door de hete lucht.

De kaktus zweet, rotsen verpulveren, het vee verschroeid, de mens wordt een mummie.

De woestijn is de heteluchtoven van God, waar hij al zijn creaturen in heeft verzameld.

Diep onder rotsen en kilometers woestijn ligt – vergeten – de ark van Noach.

Toen alle schepsel zich per duo dienden te redden van een wereldwijde watersnoodramp.

Het Deltaplan was nog niet klaar, dus moest iedereen naar de ark maar.

Hoe werkloos werd die ark en Noach als veerman van het pontje van verzopen aarde naar het droge land.

Gestrand op bergketens in Turkije kwam de ark tot stilstand en konden alle dieren aan wal.

Zo kostbaar is nu dat water, zovele miljoenen jaren later!

Voor velen blijft het wachten op een nieuwe regen-gril.

En doet het dat uiteindelijk; dan is het de terreur van de moesson die alles verzuipen wil.

En dan is het weer wachten naar één seconde verzengende hitte.

De sollicitatie

Een wervingsbureau belooft antwoord over een ‘drie-TAL’ weken aan een sollicitant van Arabische origine.

Na een ‘twee-TAL’ weken begint hij uit te kijken naar het antwoord.

Na een ‘drie-TAL’ weken weet hij dat het weldra zal komen.

Na een ‘vier-TAL’ weken wordt hij het wachten stilaan beu.

Na een ‘vijf-TAL’ weken neemt hij opnieuw contact op met het recruteringsbureau.

Zegt de mevrouw aan de andere kant van de lijn: “Waarom nam u na een ‘drie-TAL’ weken geen contact met ons op?”

Zegt de sollicitant: “Ik moet bergen verzetten om te weten wat jij wil zeggen met ‘drie-TAL’. In mijn Arabische taal is TAL ‘een berg’. Hoe kan ik weten hoe lang je erover doet om drie bergen te beklimmen?”