Zonder jou

Foto: Wade Keller.

Zonder jou is een beslapen bedlaken zonder rimpels.

Een vulkaan die zelf niet haar neus durft snuiten.

Een aardkloot die zich verstopt achter de maan.

Een stoelendans met driemaal te veel stoelen en ‘never ending classical music’.

Het is als Dirk Brosse die met een onzichtbare strijkstok de tanden poetst.

Zonder jou is een droevige dinsdag die zich niet verkleed als woensdag, maar denkt dat het maandag is.

Zonder jou blijft de wereld draaien.

Blijft de leeuw gapen en de macadam hoofdpijn lijden door het schurende verkeer die zijn haren kortwiekt.

Zonder jou gaat alles prima.

Maar anders blijft anders en gewoon gewoon de regel der regelmaat.

Zoals de woestijn de ochtenddauw mist zonder te sterven onder het mulle zand.

Zoals bedoeïenen hun zomerkamp missen in de winter zonder te beseffen dat geen enkele zandkorrel tweemaal op dezelfde plaats wordt geblazen door de wind.

Foto: Andre B. op Flickr.com.
Advertenties

Het gemis van de woestijn

Foto: Driving Dutchmen – Flickr.com.

Ik mis de woestijn.

Elkaar verstrengelende wurgende planten.

Wat moet ik ermee? Ik mag er toch niets mee doen.

Rommel en rotzooi. Grijpend naar elke vierkante centimeter lucht.

Als kolonisten de binnenkoer bezetten als een gebetonneerde settlement.

Elkaar verslindend. Groene vampieren van de dag.

Muur en schutting, ruimte, breedte en hoogte opetend. Als groene koekiemonsters.

Ik mis de woestijn. Alleen zijn en eenzaamheid.

Het gewone geluk gekleefd als een stabiele trilling in een landschap van steppe en woestijnduinen.

Naar ongezuiverde kerosine ruikende highways van Amman tot Petra.

Een landschap van verdorde twijgen, autobanden, autowrakken en verlate wegrestaurants, autowerkplaatsen en théehuizen.

Kilometers van stof en zand en rust in mijn hoofd.

Het sociale koekiemonster eet al mijn weekends op.

Ik hunker naar rust en stilte.

Geen jojo die op en neer gaat.

Geen storende mug op de slaapkamer.

Een oneindig aantal sociale verplichtingen met een bord vol koetjes en kalfjes chocolade.

Ik voel mij leeg van geest en vol van hoofd.

Een marteling van vrijdagavond tot maandagmorgend.

De uren aftellend dat het weekend eindelijk is afgelopen.

Ik voel mij opgesloten en onnuttig in het weekend. Als een aap in een kooi.

Foto: Driving Dutchmen – Flickr.com.

Ik mis de routine. Ik mis elk overzicht, elke controle, elke regelmaat.

Het weekend doodt elke creativiteit, elke zin van ons bestaan. Ik wordt niet gelukkig van weekends.

Het weekend duurt twee dagen te lang. Van nutteloos gekwebbel, gezucht, verplichtingen, gezeur en rommel.

Ik moet mijn hoofd leegmaken van maandag tot vrijdag om het weekend te overleven. Het bomvolle weekend voelt leger dan leeg.

Rondjes fietsen en de pedalen verliezen tot je ter plaatse blijft trappelen.

De onrust, het altijd moeten, het altijd zijn, de noodzaak te leven – of is het langzaam sterven voor mij – breekt mijn hart en vult mijn hoofd met rommel.

Overvolle weekends wurgen al mijn creativiteit, eigenheid, mijzelf, …

Een marionet met handen en voeten gebonden. Bespeeld door anderen. Geleefd. Moe van geleefd te zijn. Doodmoe.

Verlangen naar rust die maar niet wil komen. Een zoektocht naar een sprankeltje mijzelf zijn. Mij nuttig voelen.

Niet meegesleept te worden in de heksenketel van rush, van vrijdagavond tot maandagochtend.

Wurgende planten, versmorende agenda, keelgrijpende weekends. Ik haat het! Ze doden mijn eigen ik.

Ik wil gelukkig zijn in het weekend. Blij zijn en voldaan zoals anderen. Ik mis mijn werk, mijn regelmaat, mijzelf.

Ik herken mij niet meer in de spiegel. Het glas is dof en mat.

Waar ben ik gebleven? Wanneer kan ik weer leven?

Foto: Driving Dutchmen – Flickr.com.
Foto: Driving Dutchmen – Flickr.com.

Een explosief verhaal

Foto: Carlo Ricci.

Jij en ik. Een explosief verhaal.

Dat is ADHD en autisme twee tezamen.

Dat is yin versus yang.

Dat zijn twee krachten die elkaar verkrachten.

Een tremblement de terre.

Twee grondlagen die elkaar schuren tot er geen weg meer terug is.

Schuren tot ze scheuren.

Beuken tot ze botsen.

De stilte van Hiroshima en de vernietiging van Nagasaki.

Het aanzuigeffect van een moeras.

De explosie van een vulkaan.

De hitte van de Algerijnse woestijn.

De verwevenheid van mosselen en een schelp.

Elkaar loslaten, elkaar treffen, de Big Bang.

Geen theorie. Dé praktijk. De verbondenheid.

Foto: H. Orihashi.

De eikel

Een eikel meegedragen en geplant door de eekhoorn wordt een boom.

Verborgen als ruimteproviand onder de grond.

Ontluikt als twijgje in de lente.

Bloeiende eik. De tijden en jaren doorstaan. Jaren tot eeuwen.

Onweer, blikseminslag, ziekte, omzagen, ouderdom, elke inkeping zijn jaar, ouder en versleten, branden in het hete vuur van de open haard, een deur openen naar de keuken, een piepend scharniertje, boom van leven, oude wijze boom, paletten, meubelen en raamwerk.

Maar ooit zal je vergaan. In het vuur van de dag des oordeel.

Verslijten in het gat van de timmerman. Jozef was zijn naam. Geen echte vent. Kan alleen maar engelenkinderen; eentje: je-zus, maken.

Aangevreten door insecten en ziekten. Zwartgebladerd (schildert) door bliksem en onweer. Zoals te lang in de microgolfoven.

Als oude vrienden die verdwijnen als stof meegenomen door de wind in de woestijn. De zekerheden vallen weg, de boom is verdwenen.

Woordspelingen

Valkuilen voor autisten zijn voornamelijk communicatie, aanpassen aan anderen, onbekende en nieuwe situaties, begrijpen hoe iemand iets bedoeld en om hulp vragen.

Iedereen is verschillend, dus ook autisten zijn en reageren verschillend. Maar woordspelingen en het letterlijk opnemen van uitdrukkingen en gezegden komen frequent voor bij mensen met een autismespectrumstoornis (ASS).

Enkele voorbeelden:

Woestijnweg = ‘de woestijn is weg, verdwenen’ of ‘een weg in de woestijn’?

Gewoontedier = ‘dier met éénzelfde gewoonte’ of ‘gewoon te dier (duur)’ – Vlaams dialekt

Bij autisten zijn gewoontes heel belangrijk!

Gewoonte =

  1. Iets wat je gewoon bent; gangbaar.
  2. Routine, dagelijks of regelmatig terugkerend iets.
  3. Het bekende dat zekerheid geeft.

Weer verandering!

Weer verandering! Weer storm in mijn hoofd!

Nieuwe computer, nieuw behang, nieuwe dokter voor de voeten.

Waarom weer verandering? Waarom weer helemaal anders?

Ik ben het even beu. Ik wil ook dingen alleen doen. Rust en stilte in mijn hoofd. Weg tornado’s die alles mee zuigen in een draaikolf.

Ik wil een bureau thuis om aan te werken en te schrijven.

Tractor. Boem, boem. Weg zijn wij. Altijd weg, altijd reizen.

Bakstenen vallen uit de lucht. De muur is af en toch blijven bakstenen naar beneden komen.

Rode bakstenen. Mijn hoofd zit vol. Vol lawaai, drukte, veranderingen, geluiden. Weg is de stilte. De stilte van de woestijn.

Koekoek en roekoe. Ik wring hun nek nog eens om! Dit is geen uur om al wakker te zijn!

Deur open en dichtklappen van een auto. Starten van de auto, verder rijden.

Bonk, knots. Waarom maken autoportieren die ’s morgens dichtslaan altijd zo een hels kabaal?

Kabaal, lawaai. Lawaai, kabaal.

Vlucht naar voren.

Was morgen maar gisteren, dan zou ik vandaag gelukkig zijn.

Mijn hoofd zit vol. Weeral!

Zoals een pas getankte benzinetank in de zomer.

Zoals de Piper Alfa uit zijn voegen explodeerde.

Vol zoal zwart en dan nog zwarte dozen erbij.

De weg van stilte is zoek. Een verlaten eenzame weg versus een autostrade van indrukken en geluiden. Emoties en gevoelens als een zware last in een rugzak om mee te dragen.

De rugzak lijkt makkelijk van je af te gooien en dan strompel je opnieuw over een nieuwe rugzak. Vol met andere spullen waarvan je niet weet of ze van jou, jou buurman of iemand anders zijn.

Als die koekoek nog eens koekoek roept, zal ik wat kroepoek in zijn bed steken.

Vliegtuig weg met zorgen in de lucht of weg om weg te zijn? Als jaarlijkse of trimestriële verplichting. Die we dan met de nodige druk en poeha aan onszelf hebben opgelegd.

Mijn verhaal. Een ander verhaal. Ik ben anders. Maar laat me toch mijzelf zijn. Laat mij leven en mijn eigen ding doen.

Ik ben geen kleuter, geen klein kind. Ik heb ook een mening, interesses, ik wil ook mijzelf zijn en mij nuttig voelen in deze maatschappij.

De storm kan gaan liggen. De stilte kan terugkeren. Het zware hoofd zat weer zo vol. Vol-au-vent met koekoek. Dat zou misschien ook wel lekker zijn.

Eén seconde verzengende hitte

Diep in de woestijn.

Eén seconde van verzengende hitte.

Meer is er niet nodig om de contoeren te omkaderen van de stilstaande auto op route 66 of the King’s Highway in de Jordaanse woestijn.

Eén seconde van verzengende hitte is een krachtig moment in de natuur waardoor alles stilstaat.

Mini tornado’s worden aaibare wind-draaikolken.

Zand en voorwerpen die trillen van de hitte.

Het wegdek smelt en vibreert door de hete lucht.

De kaktus zweet, rotsen verpulveren, het vee verschroeid, de mens wordt een mummie.

De woestijn is de heteluchtoven van God, waar hij al zijn creaturen in heeft verzameld.

Diep onder rotsen en kilometers woestijn ligt – vergeten – de ark van Noach.

Toen alle schepsel zich per duo dienden te redden van een wereldwijde watersnoodramp.

Het Deltaplan was nog niet klaar, dus moest iedereen naar de ark maar.

Hoe werkloos werd die ark en Noach als veerman van het pontje van verzopen aarde naar het droge land.

Gestrand op bergketens in Turkije kwam de ark tot stilstand en konden alle dieren aan wal.

Zo kostbaar is nu dat water, zovele miljoenen jaren later!

Voor velen blijft het wachten op een nieuwe regen-gril.

En doet het dat uiteindelijk; dan is het de terreur van de moesson die alles verzuipen wil.

En dan is het weer wachten naar één seconde verzengende hitte.