Een eend. Gelukkig.

Foto: Edkro.

Daar zit ze dan.

Alsof alles kan.

Alsof alles mag.

Voor haar is een dag nog een dag.

Maar voor ons is het op de trappers, een tocht, het moet.

Met de fiets vertrekken aan de pastorij bij ochtendgloed.

Spelletjes spelen en drankjes drinken echt heel zoet.

Alsmaar trappen met een versnelling kleine voet.

En spelletjes spelen, wij allen, dat doet goed.

De winnaar is gekozen.

Een herstelset voor de fiets, geen duizend rozen.

De tijd gaat snel, gebruik hem wel.

Foto: Gerrit de Vries.

Het hoofd zit vol, de eend vraagt tol.

Eenden in de beek, gelukkig zo het leek.

Wandelen langs kreken en beken.

Dat was het dat het ‘m deed.

Vervlogen de letters, vervlogen de woorden.

Een zin, een strofe, de akkoorden.

Wij de stress, weg de drukte.

Als dat even lukte.

Op stap naar huis, op stap naar daar.

Even rusten, kon het maar.

Het hoofd moet leeg, als alles eens even zweeg.

Op stap naar hier, op stap naar daar.

Terug de auto, wij zijn klaar.

Het eten is gaar. Geen zorgen, geen blaar.

Thuis is toch heel fijn.

Als ik daar weer kan zijn.

Advertenties

Zwalpende zwaluwen en draaiende derwisjen

Foto: Leo van Zanten.

Zwalpende zwaluwen zweven zoekend doorheen zwoele zweetwolken.

Dramaturgisch geduivel en gespiegel dempt de draaiende derwisjen.

De dierlijke dansen doen de deurzitters de das om.

Door de dampkring doneren ze dadelvruchten, doorprikken de draaihekken en denderen met drafpaarden over donderwolken.

Eén hand naar de hemel, één hand naar de aarde.

Zo draaien de derwisjen al eeuwen al rond, zo zweven zwalpende zwaluwen een tijdvak voorbij.

Donker en droog, water en licht. Mysterie, mirakel, mysterieus spektakel.

De religie raakt Rumi niet, zijn religie is liefde, elk hart is een tempel.

Vervlogen letters, vervlogen woorden

Foto: Alanrharris53 op Flickr.com.

Vervlogen letters, vervlogen woorden.

Een zin, een strofe, de akkoorden.

Weg de stress, weg de drukte.

Als dat eens lukte.

Op stap naar hier, op stap naar daar.

Even rusten, kon het maar.

Het hoofd moet leeg, als alles eens even zweeg.

Op stap naar hier, op stap naar daar.

Terug in de auto, wij zijn klaar.

Het eten is gaar. Geen zorgen, geen blaar.

Thuis is toch heel fijn.

Als ik daar weer kan zijn.

Mijn hoofd zit vol, de eend vraagt tol

Foto: Eend in park Toorenvliet in Middelburg in Nederland door Jasja De Grave

Het hoofd zit vol. De eend vraagt tol.

Mijn hoofd staat bol. Het is echt veel te vol.

Het hoofd zit vol. De eend vraagt tol.

Eend in de beek. Zo gelukkig het wel leek.

Wandelen langs kreken en beken. Het was dat dat ‘m deed.

De poort gaat open, de haven verschijnt.

Het bootje vaart, de zon verdwijnt.

De wolken drijven tot sluier een front.

Ze kijken naar de melkboerin met volle kont.

De paarden in de wei, de koeien zijn blij.

Straks de kinderen in een rij, nu nog even vrij.

De boekentas op de rug, heel stug, heel stug.

Naar school, ze willen niet, niet meer terug.

In Zuid-Soedan moeten ze koeien bewaken.

Alle meisjes daar aan hetzelfde laken.

Ze zijn blij, ze zijn vrij.

Wachten op een geschikte man.

Met drie koeien als bruidsschat trouwen dan.

Op twaalf jaar stopt het kinderleven.

En worden houten ringen doorgegeven.

Beter dan toch naar de school.

En niet zo met de koeien op de dool.

Gebouwen met trapjes.

Even zien, heel rapjes.

Naar school, dorpje in, dorpje uit.

Wie blaast daar op een oranje fluit?

Het is geitenjongen van de klas die het doet.

Voor de lange tocht naar school dat het moet.

En is straks het school weer uit.

Dan blaast de geitenjongen opnieuw op de fluit.

De brug van Melle

Foto: Heemkundige Kring De Gonde.

Ze kwamen ons vertellen.

Er was een brug in Melle.

Daar was wat aan de hand.

Die stond opeens in brand.

De inferno was niet meer te bedaren.

Een schip was ertegen gevaren.

Zo werd verteld al in het rond.

Het verhaal ging van mond tot mond.

De waarheid was een gans ander gegeven.

Een vrachtwagenchauffeur liet daarbij het leven.

De brug in Melle zag het niet meer zitten.

En brak toen plotseling doormidden.

28.000 liter brandstof werd een hel van vuur.

Voor de trucker sloeg het laatste uur.

Elk dorp en elke stad zijn verhaal.

Gisteren, vandaag, spectaculair, niet banaal.


Foto: Heemkundige Kring De Gonde.

Het gemis van de woestijn

Foto: Driving Dutchmen – Flickr.com.

Ik mis de woestijn.

Elkaar verstrengelende wurgende planten.

Wat moet ik ermee? Ik mag er toch niets mee doen.

Rommel en rotzooi. Grijpend naar elke vierkante centimeter lucht.

Als kolonisten de binnenkoer bezetten als een gebetonneerde settlement.

Elkaar verslindend. Groene vampieren van de dag.

Muur en schutting, ruimte, breedte en hoogte opetend. Als groene koekiemonsters.

Ik mis de woestijn. Alleen zijn en eenzaamheid.

Het gewone geluk gekleefd als een stabiele trilling in een landschap van steppe en woestijnduinen.

Naar ongezuiverde kerosine ruikende highways van Amman tot Petra.

Een landschap van verdorde twijgen, autobanden, autowrakken en verlate wegrestaurants, autowerkplaatsen en théehuizen.

Kilometers van stof en zand en rust in mijn hoofd.

Het sociale koekiemonster eet al mijn weekends op.

Ik hunker naar rust en stilte.

Geen jojo die op en neer gaat.

Geen storende mug op de slaapkamer.

Een oneindig aantal sociale verplichtingen met een bord vol koetjes en kalfjes chocolade.

Ik voel mij leeg van geest en vol van hoofd.

Een marteling van vrijdagavond tot maandagmorgend.

De uren aftellend dat het weekend eindelijk is afgelopen.

Ik voel mij opgesloten en onnuttig in het weekend. Als een aap in een kooi.

Foto: Driving Dutchmen – Flickr.com.

Ik mis de routine. Ik mis elk overzicht, elke controle, elke regelmaat.

Het weekend doodt elke creativiteit, elke zin van ons bestaan. Ik wordt niet gelukkig van weekends.

Het weekend duurt twee dagen te lang. Van nutteloos gekwebbel, gezucht, verplichtingen, gezeur en rommel.

Ik moet mijn hoofd leegmaken van maandag tot vrijdag om het weekend te overleven. Het bomvolle weekend voelt leger dan leeg.

Rondjes fietsen en de pedalen verliezen tot je ter plaatse blijft trappelen.

De onrust, het altijd moeten, het altijd zijn, de noodzaak te leven – of is het langzaam sterven voor mij – breekt mijn hart en vult mijn hoofd met rommel.

Overvolle weekends wurgen al mijn creativiteit, eigenheid, mijzelf, …

Een marionet met handen en voeten gebonden. Bespeeld door anderen. Geleefd. Moe van geleefd te zijn. Doodmoe.

Verlangen naar rust die maar niet wil komen. Een zoektocht naar een sprankeltje mijzelf zijn. Mij nuttig voelen.

Niet meegesleept te worden in de heksenketel van rush, van vrijdagavond tot maandagochtend.

Wurgende planten, versmorende agenda, keelgrijpende weekends. Ik haat het! Ze doden mijn eigen ik.

Ik wil gelukkig zijn in het weekend. Blij zijn en voldaan zoals anderen. Ik mis mijn werk, mijn regelmaat, mijzelf.

Ik herken mij niet meer in de spiegel. Het glas is dof en mat.

Waar ben ik gebleven? Wanneer kan ik weer leven?

Foto: Driving Dutchmen – Flickr.com.
Foto: Driving Dutchmen – Flickr.com.

De koekoek

Foto: Willem Hoogsteen.

Koekoek, dag vogel, wat is er met jou?

Dag vogel, dag beest, straks ben je er geweest.

Maar roepen en roeken.

Maar vloeken en vluchten.

Geen verantwoordelijkheid, geen zorgen.

Jou ei in een ander nest vanmorgen.

Jij die mij test, roep niet zo hard.

Vijf vogels op een rij, maar jou kreet erbij.

Laat hen ook eens zingen, niet altijd verdringen.

Ik ken jou verhaal, het is zo banaal.

Mijn oren gaan sidderen, jou kreten fataal.

Koekoek met honing, pluimvee voor koning.

Met jou bestaan is het gedaan.

In de stoomoven nu gans vooraan.

Op de voorgrond wou jij altijd treden.

Had dan mijn oren best vermeden.

Gekruid met lookboter, dat is nu mijn zegen.

Dode materie

Foto: Willem Minderman, Dood riet II [PK-2006-P-183].

Gij dode materie, waarom zijt gij levend voor mij?

Gij levende mens, waarom zijt gij dood voor mij?

Ik kan u niet aankijken, gij onmogelijk iets.

Mens van emotie, gebaren, gezichten, ogen-blikken.

Mijn oogkleppen gaan dicht voor uw vorm van contact.

Alleen al uw stem, kort en eenvoudig.

Alleen uw verhaal, kort en klaar voor gebruik.

Geen koeien en kalven… die staan in de wei.

Ik luister beslist, mijn ogen gericht.

Op dode materie, mijn aandacht is daar.

Maak mij eerst wakker, dan ben ik erbij.

Zeg het direct, waar het nu opstaat.

Straks is een vraag, vijf minuten het antwoord.

Geef mij een plan, hou u eraan.

Geef mij een hand, maar streel niet spontaan.

Geef mij mijn rust, dan bloei ik voor jou.

Foto: Kalev Leetaru – Calmo, Andrea, ca. 1510-1571..
Uitgever: Vinegia Alessio.

Een explosief verhaal

Foto: Carlo Ricci.

Jij en ik. Een explosief verhaal.

Dat is ADHD en autisme twee tezamen.

Dat is yin versus yang.

Dat zijn twee krachten die elkaar verkrachten.

Een tremblement de terre.

Twee grondlagen die elkaar schuren tot er geen weg meer terug is.

Schuren tot ze scheuren.

Beuken tot ze botsen.

De stilte van Hiroshima en de vernietiging van Nagasaki.

Het aanzuigeffect van een moeras.

De explosie van een vulkaan.

De hitte van de Algerijnse woestijn.

De verwevenheid van mosselen en een schelp.

Elkaar loslaten, elkaar treffen, de Big Bang.

Geen theorie. Dé praktijk. De verbondenheid.

Foto: H. Orihashi.