De zoektocht

Pristina in Kosvo.
Foto: f.x. op Flickr.com.

Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen

Met standaard woorden en gekende vragen

Een elektronische snelweg van verloren dagen

Met leugens, gefake, afwerpen van meerdere lagen

Zo naakt en zo bloot

Zo klein en zo groot

Ik zocht en verloor

Geen liefde, maar goor

Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen

Versleten mijn jeugd, mijn jonge adonis dagen

Het was geen verhaal

Het was heel banaal

Veel verdriet en veel pijn

Waar ik niet hoor te zijn

Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen

Een verslaving van begeerte die velen beklagen

Een dondere ziel komt zomaar naar boven

Waar men alles en meer zal gaan geloven

Een muisklik, een sweep

Om aandacht hij riep

Doch bespot door een creep

Zijn vertrouwen een vergiet

De kans

Foto: Elly Snel.

Het blijven zoeken naar een verleden

Met elk laagje overhoop gelegen

Met zoveel vragen, zoveel zorgen

Altijd gisteren, nooit eens morgen

Het harde metaal krast over zieke zielen

Ze hielden ons voor gek en randdebielen

Ze deden ons wat aan, elke dag en elk jaar

Achter elke hoek angst voor ieder gevaar

Verscholen in een schelp zo diep

Die onder zee om hulp riep

Tranen gelaten, smart en veel pijn

Waarom nog leven, waarom nog zijn

De stekker eruit, de stekker erin

Afscheid genomen, een nieuw begin

Laat ons de zorgen, laat ons het verleden

We beginnen opnieuw, we kijken naar heden

Wat was komt nooit meer helemaal goed

Maar herpak je met kansen en nieuwe moed

Kijk nu vooruit, vergeef hen die kwaden

Ze wisten niet beter met domme domme daden

Spring er zelf in, het leven opnieuw

Je hebt nu een kans, je hebt nog een ziel

Sultan Qaboos (1940-2020)

Sultan Qaboos

At elke dag chocomouse

Toen zag hij in zijn tuin

Verrezen uit het woestijnpuin

Oliebronnen onder dat zand

Ze maakten van Oman een rijk land

En toen gaf hij de wijze raad

Nergens een papiertje op de straat

Nergens veiliger dan in mijn staat

Olie verkoop ik voortaan vat na vat

Eigen wereld

Foto: Bas Verweij.

In een wereld die enkel ik begrijp

Die ik voel, omarm, vertrouw en leid

Daar sta jij zo ver vandaan

Verder dan zon en maan

Hoe graag zou ik je willen duidelijk maken

Dat dingen mij echt wel raken

Dat ik om je geef, dat ik je nodig heb

Maar dat ik constant op elk detail let

Dat geluiden mijn wereld bombarderen

Veranderingen mijn lichaam doorboren

Onzekerheid en boosheid mijn keel wurgen

Geef mij tijd en ruimte, zou je durven

Ik kom terug naar je toe

Dan komt het heus wel goed

Alles naast routine is voor mij chaos

Het maakt mij woedend, verschrikkelijk boos

Als ik boos ben, het is nooit op jou

Ook al kan ik het niet zeggen, ik hou van jou

Maar op een boze wereld, veel te druk voor mij

Een wereld onbegrijpbaar enorm vermoeiend voor mij

Wil je mij tijd geven om alle prikkels te verwerken

Om alles rustig te laten groeien en mooi verwelken

Om te kijken naar de schoonheid van elk detail

Om te verdiepen in die ene interesse die me vangt

Ik ben anders, maar laat mij anders zijn

Ik vind dat goed en ik vind dat fijn

Van oud naar nieuw

Foto: Mel@nieB op Flickr.com.

Verdwaald in kilte en donkere dagen

Tussen zijn geboorte en het nieuwe jaar

Gedragen in dunne speklagen

Wegen glad vol doodsgevaar

Naar een nieuwe wereld en toekomst

De oude zorgen en nieuw verdriet

Met rijke spijzen en dranken gemorst

Zodat iedereen het weet en ziet

Begint het licht weldra te branden

Alles moet weer vol en vlug

Goede intenties gaan verzanden

En niemand kan nog terug

Het nieuwe wordt weer snel het oude

Kaarten met wensen vergeeld papier

Die verstotene weer in de kou

Onze deur niet langer op een kier

De rolluiken dalen neer

De stress versmacht de gezelligheid

Onverschilligheid haalt het weer

En volgend jaar proberen we het nog een keer

Winter in Amman

Foto: Mo7amed AlSibani op Flickr.com.

De woestijn, de nomaden en kamelen

Zijn slechts een zomers verleden

Als we aan de Citadel beneden

Sneeuwbalgevechten gade slaan

Tussen hotels en winkels in de Abdalilaan

Sneeuwprinsessen heersen voortaan

Aan scholen die de koning liet sluiten

Weldra komt niemand meer buiten

Als sneeuw plakt op de ruiten

Daar in Rainbowstraat met waterpijp als maat

Werd het met koffie en falafel dikwijls laat

Voor toeristen en lokalen in eigen gewaad

Vingers en ellenboog, Hercules voetsporen

Romeins theater, museum der folklore

Nu onder ijs en sneeuw zo schielijk verloren

De blauwe koepel van de koningsmoskee

Al dragend zijn goddelijk wintergillet

Winter in Amman, gedwee

Water en dorst

Foto: Paul op Twitter.com.

Hunkerend naar de geur van regenwater

Om warmte en zon te verdrijven

uit hun verdroogde neusgaten

en door hitte verdampte lijven

Ze weten ze zweten niet meer

Ze moeten haast braken

Hun plassen doet zeer

Hun spieren die kraken

Zonnespinnen achtervolgen hun schaduw

De trage wissel van het seizoen

Zaagschubadders raspen zo sluw

Alleen muggen hier niets te doen

Als mestkevers laven aan nachtelijk vocht

Rozemarijn tegen spierpijn

Aloe koortswerend en water voor dorst

Nooit muggen, dat enige is fijn

In hoeken en kanten, ver afgelegen

Een kalme oase schittert zo luid

Voor nomaden een zegen

Een airco paleis met geitenhuid

Wachten op de lente

Foto; Jarrod McKenna – www.jarrodmckennaphotography.ca 

De wind verloor zijn haren

Maar niet zijn streken

De winter stond voor de deur

Bonken zonder kloppen

Onder elke spleet

Een gespleten venijn

Die doet sidderen

Als de eerste keer

Verschrompelen als een oudje

En versmurfen tot blauw

De winter was binnen

De winter was buiten

De zomer zat in Ibiza

De herfst in Canada

En de lente nog

In moeders’ buik

Man met een bijl

Lumberjack.
Foto: Drew Osumi.

De bebaarde hipster met een bijl over de schouder

Voelde het door zijn rode ruitjeshemd alsmaar kouder

Voor de winter in Alaska zou toeslaan

Ging hij lang en ver van huis vandaan

Met euthanasie verlossen van zij die lijden

En hartverscheurend in de bossen wegkwijnen

Zijn Caterpillars kraakten de noten van de sneeuw

Een slechtvalk kirde over de Yucon rivier

De snelste vogel nog even hier

Om over de rotswanden te zweven

Alvorens naar Zuid-Afrika te begeven

De hipster houthakker had het begrepen

Zich als God door zijn zware taak te slepen

De keuze maken tussen levenden en doden

Voor trauma’s die geen uitweg boden

Zoals mensen die niet meer genezen

En hun laatste uren vrezen

Zo genadig moet een boomhakker zijn

Het aanhoren van leven, wonde en pijn

En als ze doodgaan dan maken we een kruis

Voor hun nabestaanden of een nieuw huis

Ik gaf je mijn hart

Foto: Victor Avilla.

(Liedtekst:)

​​​​​Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

.

Toch bleef je mij verbazen

Als een storm rondrazen

De spiegel jou wereld

Als een slaapnachtkus

.

En als ik nu mag spreken

Dat laat ik je weten

Dat laat ik mij gaan

Als een geile krielhaan

.

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

.

Toch bleef je mij negeren

Als een zak vol kleren

Jou vrienden jou keet

Als een eigen planeet

.

En als ik nu kon kiezen

Dan wil ik niet verliezen

Dan wil ik bij jou zijn

Met een half glas wijn

.

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

.

Toch loop je met die knapen

Met een jeans vol gaten

Kijk maar naar ze op

Als een buikspreekpop

.

En als ik nu kon toveren

Dan wil jou veroveren

Dan wil ik er zijn

Als jou lichtkonijn

.

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

.

Je ging toen lopen schat

Naar een grote stad

Vijf kerels een kat

En een heel groot bad

.

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet