Zoeken naar licht

Foto: Lunis’s Dollhouse.

Ik vond de zoetheid in het witte licht

Van een broeihete ijskast

Omgeven door speeltjes die leefden

In een verleden en toekomst

Waar beertjes zaten in het brood

En vlinders dartelden olifanten groot

Ik vond de zuurheid in het gele licht

Toen de ijskast begon te smelten

En fonteintjes keukenmieren deden laven

Aan jenever met citroenijs

Van een kofschip dat niet wou drijven

In de zwaarte van het heden

Ik vond de zachtheid in het groene licht

Toen marsmannetjes stonden te wachten

Met witte mondmaskertjes op de lijnbus

En ze vergaten te vragen

De eindhalte van hun avontuur

In vond de rust in het zwarte licht

Omdat niemand daar knipperde

De was daar droogde en weekte zonder draden

Een eengemaakte geur van de ontplofte zomer

Na de staatsgreep op de lente

Die we nog steeds niet konden aanvaarden

Ontsnapping aan de chaos

Foto: Ibrahim Lujaz.

Ontsnappen aan onvermijdelijke verdrinking

In het grote verhaal voor ons gesoeplepeld

Gewurgd door de noodzaak

Voldoen aan hun social killer events

Om weldra te stikken

In een wereld van tranen en verdriet

Snuif je jou eigen wereld in

Lik je aan verboden vruchten

Verzwelg je roze nijlpaarden

Om te ontsnappen

Aan een oceaan van verplichtingen

Aan een wereld van chaos

Aan een leven van overleven

Om je ergens thuis te voelen

In een huis dat reeds werd afgebroken

Met slaapkamers op half negen

Met een keuken vol cola en citroen

Een egel door je neus

Een krokodil door je mond

Een grijze kater door het hoofd

En een bizon tussen de benen

Gedreven door verdreven angsten

Verdwenen met geleende dromen

Bezwangerd met een replay

Bevroren in de tijd

Slapend door mistige dagen

Van indrukken en lagen

Zoekend naar een spiegel

Die een vloeipapier blijkt

Dansend met de eigen ziel

Die plots naast jou grote voeten viel

Koffie

Foto: Drey.

Het zwarte goud

Toverde bitterheid op zijn tong

Zout tussen bubbels en benen

En een warme gloed tussen Adam’s appel

Die neerdaalde door tepels en dijen

Om te verdwijnen in een zure massa

Kolkend van verlangen naar meer

Om een hongerende dorst te stillen

In een mok van vertrouwen

In een gevoel van herkenning

En een opstoot van energie

Om de volgende minuut te halen

En het volgende uur hopelijk ook

Tot de zwarte geest is uitgewerkt

En schreeuwt om een nieuwe drug

Ik ga iets moois schrijven

Foto: Robert Siegelman op Flickr.com. Walt Cessna, 1964-2017.

Ik ga iets moois schrijven

Maar ik weet niet hoe dat moet

Want schrijven is blijven

En slecht nieuws smaakt zo zoet

Hoe de wereld elke dag opnieuw ontwaakt

De slecht dagen naar het archief sluist

En hoe een nieuw drama ons opnieuw raakt

Ik wil vrij zijn en naar buiten

Maar ik zit er middenin

Ik ga iets moois schrijven

Beslist. Maar ik weet niet hoe of waar

Met het slechte nieuws heb ik het gehad

Ik ga iets moois schrijven

Ooit komt het wel klaar

Familie

Foto: Abel Streeter.

Begeerte aan het verboden

Begeerte aan het ondenkbare

Eén en één maakt opnieuw één

Verlangen naar zijn warmte

Hunkeren naar zijn adem

Die zich vermengd met de mijne

Onze lichamen gekleefd in één lijn

Een heerlijk ruikende, aangename snack

Te verorberen vanaf zijn geoliede oren

Lange nagels verkennen zijn buikweefsel

De streek waarover Adam en Eva zich schaamden

Waar geen braguette meer wordt gedragen

Waar wij elkaar vonden als broer en broer

Omdat we ook familie waren

Ondergaande zon

Foto: Abel Streeter.

Ondergaande zon

Toen het nog kon

In Vietnam op die avond half oktober

We keken dichtbij en heus niet te ver

De rode neerganggloed plonste op jou huid

We bleven staan, geen stap vooruit

Ik droeg jou schouders licht op mijn rug

Het was voorbij, we komen niet terug

Maar dat wisten we toen nog niet

Dromen passen alleen in een vergiet

Van bruingele stranden en aanbelanden

Die we beiden vederlicht zoet omarmden

We waren ver van huis

Onze toekomst zonder enig ruis

Toen het nog kon

Toen het nog mocht

Toen niemand dacht zou

Toen niemand zei how

Limburg

Foto: Victor Sassen.

Het land waar groene varens

Versmelten met groene maïs

Waar slagwiekende molens

Het verleden laten voorbij waaien

Waar wegen geen namen hebben

Maar al snel het knooppunt bereiken

Waar beelden voorbij flitsen

Zoals een muur van tv-schermen

In de elektrozaak waar je vader

Jou op zondag mee naartoe nam

Toen dit nog een wereldwonder was

En onze wereld nog ons dorp was

En onze wereld nog ons dorp was

Toen pizza’s nog uit de Macro kwamen

En we dachten dat b&b een cartoon was

Toen de freggels nog in hun grot vertoefden

En men in de mergel nog geen kaas liet rijpen

Toen Vlaanderen nog een land was

En geen schoolvoorbeeld van wanorde en chaos

Limburg, waar gesloten mijnen en stations

Meer volk lokken dan de lokale supermarkt

Waar de tijd op adem kan komen

Als je hem niet in het stopcontact stopt

Het land van onze Vaderen

Het land van duizend wonderen

Alleen

Foto: HardLuckKing op Flickr.com.

Het oude zweet kleefde aan zijn lijf

De verdorde cola maakte zijn tanden los

Een mixer klauwde door zijn ingewanden

Zijn schedel werd ingeslagen met een koevoet

De schimmel verspreidde zich van tenen tot bovenbenen

Het oorsmeer druppelde over zijn schaamharen

Zijn mannenlucht had de atmosfeer bevrucht

Zijn lichaam kraakte als een Syrisch waterrad

Zijn ogen puilden naar zijn achterhoofd

Zijn lippen ketsten als ijzersteen

Hij was alleen…

Maar voor de rest ging alles goed met hem