De rug over de stoel heen
Een foltering zo gemeen
Alle druk op enkele spieren
Pijn waarvoor niemand wil kiezen
Ze zijn gemeen en rot
Ze maken al jou grassprietjes kapot
Zie ze lachen vol met spot
Mishandeling is hun nieuwe God
Omdat ze zwak en onbeduidend zijn
Kunnen ze enkel winnen met jou pijn
Geef foltering geen enkele kans
Veroordeel het en wees echt mans
Autisme Storm.
Moe van het moeten kiezen
Schrik om te verliezen
Zoveel keuzes, zoveel vragen
In te korte grijze dagen
Waarom kiest men niet voor mij?
Mijn twijfels dan opzij
Mensen moeten keuzes maken
Waar is mijn vaste baken?
Ik wil naar een ander land zonder avontuur
Want zelf kiezen valt mij veel te duur
Autisme Storm.
Het was weer lang geleden
De sneeuw die kwam beneden
Het zag overal witjes aan
Alle auto’s van de baan
Ik kon het niet geloven
Wat deden ze toch daarboven
Boven in de hel
Deden zo hun ding daar wel
Kon ik maar verlangen
Naar vogels en gezangen
Kon ik maar weer staan
Op de aarde of de maan
Maar niemand kan ooit beloven
Dat de lente ooit zal komen
Mijn adem bleef toen staan
Het leven plots gedaan
Ik stond die ochtend voor het venster
Mijn lichaam zijn laatste genster
Het zag zo wit daarbuiten
Sterretjes bevroren aan de ruiten
Maar voor mijn ogen, plotseling zo zwart
Opeens begeven, veel te jong mijn hart
Ik zal geen honderd halen
Ik steeg op uit de dalen
Mijn karma zweeft nu rond
Waar het nooit vriest aan de grond
Het zal nooit meer lente of winter wezen
Nooit meer pijn, ziek of genezen
Ik heb mijn rust gevonden
In de hemel voor de honden
Autisme Storm.
Het leven heeft veel lagen
Het blijft ons steeds verbazen
Steeds zijn zovele vragen
Hoeveel rest ons nog aan dagen?
Autisme Storm.
Opgedragen aan Robby, klasgenoot van het secundair, gestorven op 42 jaar. RIP.
Mijn hoofd voelt zwaar als een loden kanonbal. Kanonschot. Er komt geen schot in de zaak. Ademen. Blijven ademen.
Diep inademen. Met de duim en wijsvinger een gesloten hangertje, slootje maken. Alle negatieve energie, beelden en prikkels inademen. En nadien op een wolk in je gedachten zetten.
Dan het hangertje tussen duim en wijsvinger loslaten en de negatieve energie uit je lichaam en borstkas.
De wolk met alle negatieve indrukken, gedachten en beelden ver weg laten drijven. En dit herhalen tot je hoofd opnieuw rustig en leeg is.
Ademen. Blijven ademen.
Autisme Storm.
Het verhaal in het verleden voor de mensen van heden.
Hoe lang was het geleden?
Dat ze elkaar terug in de ogen konden kijken?
Een zerk ertussen.
Van de melkboer, die van zijn melk was toen zijn zaak van melk op de fles ging.
Tetra Pak. Dat was de toekomst hadden twee Zweden bedacht.
En het was afgelopen met melk en fruitsap in flessen.
Zijn zaak en zijn hart begaven het.
Nu ligt hij spelbreker te wezen tussen hen.
Zij die daar in elkaars ogen keken en zagen dat het goed was.
Die elkaars hart hoorden tikken.
Tot ze alleen hun dikke hoorapparaat nog zagen als ze hun dikke bokaalglazen met de wind voelden tikken op hun dikke neuzen die in tegenovergestelde richting stonden.
In melkwitte letters staan hun namen nu geschreven in dikke basalt.
En tussen hen in met gouden grote dikke krullen die van een melkboer die zijn tijd had gehad.
De koeien stonden werkloos in de wei.
Sojabonen moest het nieuwe stadsvolk hebben.
En tofu en glutenvrij brood.
De molenaar verbleekte op een oude prentbriefkaart.
De oude tijd zou verhuizen naar filmarchieven.
Zelfs de bibliotheken deden hun beeldenstorm met letters en woorden.
Digitalisering. Computerisering. Online.
Lenen en ontlenen zonder stof of zorgen.
De oude bank verdween. Versleten en niet vervangen.
Alleen de Leie bleef meanderen zoals voorheen.
Ze keek alleen in de bocht de andere kant op.
Weer drie knipogen de oude rivier verder de stad in begeleiden.
Een mist stak op. Het werd weer avond.
Autisme Storm.
Hoe lang was het geleden?
Niemand zou het weten.
Hoe lang had het geduurd voor ze elkaar zagen?
Ze konden niet helder denken, alleen vragen.
Was het een herfstdag, lente of in mei?
Dat ze daar zaten, een bankje aan de Leie.
Ze keken elkaar aan.
Ze waren dezelfde en toch anders. Anders dan voorheen.
De nieuwe oude kennismaking.
Een gebaar, een streling, een gewaarwording.
Veel te lang had het geduurd.
Zoveel water door de Leie.
De boten van voorheen waren reeds versleten.
Van een ‘goede behouden vaart’ naar ‘uit de vaart’.
Ze vluchtten niet langer in het verleden.
De nieuwe tijd sloot oude wonden en bracht leed en nieuwe wonden.
Een andere tijd met een oude piano.
Een piano die niet gestemd moest worden.
Voor stemming was geen tijd.
En hun oren waren reeds jaren versleten.
Versleten, maar het bleven oren.
Lang, uitgerokken, verweerd door tijd en jaren.
Ze hoorden elkaars glimlach en ze zagen het schuren van eikenbladeren over de weg van het leven.
Horen werd zien en zien werd horen.
Dat schijnt zo te horen.
Er waren niet langer beperkingen.
Er waren niet langer aparte zintuigen.
Ze waren één geworden met de houten bank.
Verweerd door weer en wind.
De groene verf afgebladerd.
Het hout gebarsten zoals een barstend hoofd na een avondje te veel gaan stappen.
De oude zitbank had zichzelf verzopen in het grijze water van de Leie.
Het riet verborg niet langer de vogels die voor schaamte waren weggedoken.
Het riet gaf het op.
De zwaarste storm had het doorstaan, maar de maandenlange regen verrotte de boel tot in de holte van de stengel.
De houten bank was de schaduw van de dinsdag- en donderdagmiddagen en fleurde alleen op zondagochtend nog op.
De week werd korter.
Het oudere koppel bleef langer weg.
Tot alleen hun namen waren te lezen op het kerkhof aan de andere kant van de Leie.
Het stormt in mijn hoofd. Alle lichten zijn gedoofd.
Draaiende borden. Leeg. Doodop.
De nacht was nog aan het dromen
En de ochtend moest nog komen
Autisme Storm.
De hond met de hoed in de stoet als het moet.
Autisme Storm.
Autisme Storm 