Koude nacht zo lang gewacht.
Kwam de warmte maar weer.
Ijs en sneeuw doet zo zeer.
Het is raar.
Vandaag dertig graden maar.
Koud en kil.
Weg en stil.
Mijn hartje steeds armer.
Alleen met jou wordt het weer warmer.
Koude nacht.
Dat ik snel in jou armen liggen mag.
Autisme Storm.
Zonder jou is een beslapen bedlaken zonder rimpels.
Een vulkaan die zelf niet haar neus durft snuiten.
Een aardkloot die zich verstopt achter de maan.
Een stoelendans met driemaal te veel stoelen en ‘never ending classical music’.
Het is als Dirk Brosse die met een onzichtbare strijkstok de tanden poetst.
Zonder jou is een droevige dinsdag die zich niet verkleed als woensdag, maar denkt dat het maandag is.
Zonder jou blijft de wereld draaien.
Blijft de leeuw gapen en de macadam hoofdpijn lijden door het schurende verkeer die zijn haren kortwiekt.
Zonder jou gaat alles prima.
Maar anders blijft anders en gewoon gewoon de regel der regelmaat.
Zoals de woestijn de ochtenddauw mist zonder te sterven onder het mulle zand.
Zoals bedoeïenen hun zomerkamp missen in de winter zonder te beseffen dat geen enkele zandkorrel tweemaal op dezelfde plaats wordt geblazen door de wind.
Autisme Storm.
Ze zitten in de tribune van een atletiekpiste en kijken naar de lopers.
Ze denken dat ze alles zien en weten.
Maar ze blijven toeschouwers.
Zelfs met honderden camera’s en commentatoren.
Ze zullen nooit aanvoelen hoe de lopers lopen.
Waarom ze beginnen te sprinten, versnellen en vertragen.
Hun hart en zweetdruppels voelen.
Ze blijven toeschouwers die denken dat ze alles zien, maar voelen niets.
Alleen de loper voelt zijn bloed verzuren, zijn hart in de borstkas bonken, de inspanningen opdrijven en weten wat er om gaat in het hoofd van de loper.
Alleen de loper kent de weg naar de top en de drijfveer om die te bereiken.
De mensen in de tribune blijven waarnemers, toeschouwers.
Ze kunnen de atleet steunen of breken met kritiek.
Maar nooit zullen zij ooit zelf in de achtbaan lopen en ervaren wat die atleet op dat moment voelt en waarom die op zijn parcours versnelt, vertraagd of waarneemt.
Alleen de loper moet zelf zijn baan lopen en zijn succes behalen.
Autisme Storm.
Soms ben ik voor jou wat traag.
Maar vergeet nooit ik zie je graag.
Soms gaat alles voor mij veel te snel.
En voel ik mij niet goed in mijn vel.
Dan moet ik de marathon lopen.
Dan staat piste 1 tot 8 voor mij open.
Dan kan ik niet kiezen.
En riskeer ik mijzelf te verliezen.
Dan ben ik zo verschrikkelijk boos.
Dan schuil ik in mijn eigen doos.
Dan wil ik niet kiezen.
Dan maak ik een puinhoop.
Dan heb ik jou nodig.
Dan vecht ik mijn strijd.
Met brokken en nijd.
Dan heb ik spijt.
Dat jij nu weer lijdt.
Als ik boos lijk op jou.
Vergeet dat dan heel gouw.
Want boos ben ik nooit op jou.
Dat is iets wat ik nooit wou.
Boos ben ik op mijzelf en de wereld eromheen.
Die maakt mij soms kwaad dat ik er om ween.
Alleen met jou zie ik alles helder en alle verbanden.
Alleen met jou kan ik veilig landen.
Love you.
Autisme Storm.
Zittend aan het strand.
Door liefde overmand.
Zagen zij geen gisteren en morgen.
Waren verdwenen alle zorgen.
Bleven zij van vroeg tot laat.
Zonder woorden, geen gepraat.
Een korrel van het zand.
De wereld in hun hand.
Het zoeken en het vinden.
Meer dan gewone vrienden.
Autisme Storm.
De spelden van de zonnestralen doorprikken heet stoom aflatende weiland.
Angstig voor het paardbeest dat het groene kapsel wil kortwieken.
Autisme Storm.
Lichtjes stotend vooruit komend glijdt de grijze snuit over kiezel, houten ladders en ijzeren sporen in sliertjes van smog en dauw het Zennedal binnen.
De grijze blokdozen te groot uitgevallen als lange slierten schaamhaar kijken neer op de oude loco breack met vele koppelingen.
Het betonrot zoekt factor 50 om zich te beschermen tegen de prikkelende juni-ochtendzon.
Als een fenix herrijst verder de nieuwe living van het Noordstation.
Toch vele pendelaars zoeken geeuwend en klauterend uit zitbanken, treinstellen, trappen en roltrappen een veilige stek in hun ‘9 to 5’ weekresidentie al in zuidelijke of centrale oorden.
De zon kijkt toe, de stadsvos gaat slapen, de stad ontwaken.
Autisme Storm.
De dikke beer
Een echte heer
Heeft zo’n zeer
At te veel appel en peer
Autisme Storm.
Hij graaide zich een weg naar boven
Maar veel had hij niet te beloven
Dus bleef hij maar liggen en zitten
En stilletjes verder pitten
Tot een prik van een zonnestraal
Dagelijks, niet meer banaal
Een einde maakte aan zijn heerschappij
Van de smoor die krijgde gij
Autisme Storm.
Ik zag drie vissen van Noha Obeid
Aangespoeld vanuit het mare nostrum vrij geleid
Met Fenicische winden meegedreven op de tijd
Toen Baalbeck, Byblos, Syrus, Sidon en Tyrus
De Middellandse Zee omarmden aldus
Van Carthago tot Malta, van Gades tot Malaga
Zeevaarders en handelaren op in het kort hun saga
Cederhout en textiel, hars en veel wijn
Meer dan één God moest er beslist zijn
Om schapen te hoeden, hun wol te verkopen
Uit Iberië, Brittannië, tin en zilver in boten
Drie vissen die volgden hun reis naar daar ver
De handel, hun wandel, geluk en een ster
Tot ze denken wat is dat Kanaan, dat oude verhaal
De Fenische zeebonken, handelsvolk speciaal
Een reis naar het verleden
Drie vissen in heden
Autisme Storm.
Autisme Storm 