Stress

Foto: Paul op Flickr.com.

Het is met een ongelooflijke snelheid dat de duivels terugkeren

mijn lichaam verscheuren

duivels van stress, chaos, drukte, prikkels, overvolle agenda’s,

taken, verplichtingen, sociale bezigheden,

geleefd worden in plaats van te leven

doodgaan terwijl je leeft

door drukte en overprikkeling

de adem die drukt op de borstkas

bij elke in en uit

de prikkels die exploderen in het hoofd

tot een symfonie van pijnen en druk

Hoe je één minuut bent geland op Schiphol

en diezelfde minuut drukte, chaos en mensenmassa’s

overheersen en je brain glazuren met laagjes stress

die je dacht kwijt te kunnen raken ver weg

Maar ze zijn sneller dan jou thuis in jou hoofd

De vakantie sloopt je lichaam en geest

Het werk is de enige rustplek van regelmaat en orde

Afgesloten van die drukke buitenwereld

Waar iedereen zich druk maakt om iedereen

Links en rechts robbertjes vechten

Klimaatgekken hun eigen leugens geloven

Faits divers het nieuws overheersen

Dat gekleurder is dan een Van Gogh

Je zou voor minder je oor afsnijden

Om alles onder controle te krijgen

hebben we Whatsapp groepjes en elk

uur waarschuwingen op onze smartphone

Maar het liefst had je die achtergelaten

in Verweggistan

Met moeder drukte, vader stress

Ma modder maar weer aan

Pa prikkel maar verder tot je knettergek wordt

Een stroom die nooit stopt

Een agenda die nooit leeg komt te staan

Haasten en haasten om te onthaasten

Stressen en stressen om te ontstressen

Plannen en plannen om…

Waarom?

Autisme Storm.

Een veld vol paardenbloemen

Foto: Raymond Klaassen.

De lucht is prachtig blauw
boven dit veld van paardenbloemen.

Tot zaad vergaan ging ik er in liggen
en de zachte pluiszaden vlogen om me heen.

Ik ademde ze in
en ze vulden mijn longen.

Nu kan ik geen adem meer halen.

Ik ben aan het stikken
en het is zo mooi.

Autisme Storm.

Zwarte vijvers

Het Zwart Meer in kanton Fribourg in Zwitserland. Foto: Thomas Mulchi op Flickr.com.

De zwarte vijvers lopen vol.

Gemene kikkers vragen tol.

Duistere, donkere dromen.

Een toekomst wil niet komen.

Omdat het verleden blijft plakken.

Aan kastelen waar toegangspoorten naar beneden zakken.

Met een guillotine in de achtertuin.

En het dagelijks overleven op vrolijk puin.

Omdat de leugen de waarheid is.

En de waarheid vervlogen, onzichtbaar gas.

Mijn ribben vervormen tot breekbaar vlas.

En geen adem blijft in mijn glas.

Een glas dat leger is dan half.

Een een hoofd drie kwart na elf.

De dagen zoeken, de weken roepen.

De sleur glijdt zonder kleur.

De melk roomt tot een rare geur.

Maar we zien niets meer in al het licht.

In genieten en leven als een valse plicht.

De omgeving moordt, de adem smoort.

De pijn vandaag, de hunker naar later.

Als het niet meer hoeft van meer en vaker.

Als wakker worden verdwijnt na slapen.

Als het niet meer kan en we alles achterlaten.

Autisme Storm.

Het spinnenweb in mijn hoofd

Foto: Steven Dijkshoorn op Flickr.com.

Wanneer het licht in de zon is gedoofd

En het geluid van de fanfare werd gesmoord

Wanneer atleten bevroren wassen beelden worden

Blijft het neonlicht mijn ogen doorboren

Auto’s de hoogste toerentallen halen

In het spinnenweb in mijn hoofd

Kon ik maar het gaspedaal loslaten

De uitgang vinden naar ginds

Naar het land van de stilte

Een sluier dragen om het kabaal te verstommen

De straat verlaten die chaos heet

Adem vinden in het bos van het leven

En niet meer achterom kijken

Autisme Storm.

Het huis van mijn opa

Foto: Neil Moralee.

Daar waar de mierzoete thee onze adem bedwelmd

Waar zijn liefste niet langer onze magen verwent

Vertoefd mijn opa één met flinterdunne nicotinestok

Keffiyeh van koffieprut en vervlogen sneeuwvlok

Roken maakt de longen proper zegt hij

Met een blauwgrijze bloemkool erbij

Zijn overhitte lichaam, gekoeld door parels zo puur

Tranen geklierd tot oude wijn: venijn en zuur

Getinte rimpelpoten met bruine nagelriemen

Borstelsnor van vrijheid en Koerdenlied

Verhalen over de bergen, vrienden van ons

Een thuis zonder land, een huis zonder spons

Gedragen langs weidenbloemen op schone dagen

Stut ik nu ook opa in dit handgeweven huis

Tot de val van zijn asem, zijn vrucht tot het kruis

Autisme Storm.

Koud om mij heen

Colder Weather ♫♪
Foto: Murilo Tempest.

Koud was het om mij heen

In het schrikkeljaar dat zichzelf kopieerde

Het jaar met bosbranden op een heel continent

Toen aarde beefde en bleef beven

Puerto Rico, Turkije, Iran, Kroatië, Griekenland

Indonesië, Nieuw-Zeeland en China er ook van

Met mijn haren in de verwarring

Seksdriften haalden niet eens de behanging

Mijn adem kreeg zijn beperking

Door virologen die zich God waanden

Van het pad afdwaalden

En zich door een politiek moeras baanden

En we nauwelijks beseften wat is er gaande

Een jaar dat verloren leek

Eén van voortdurend keet

Politiek en wetenschap

Geloof en ongeloof

Verbinden en ontbinden

Haat en eigen zaad

Geblaat door de veelvraat

Stress omdat we geen stress meer kregen

Het kantoor opeens was verdwenen

En thuis een opvanghuis, crèche voor alles

Van huilende baby’s

Spelende kinderen

Toeterambulancerende vrouwen

Verdwenen dagen

Verdwenen weken

Verdwenen minnaars

Verdwenen minnaressen

Braaf thuis op kot

En lichaam op slot

In alles zat reeds de mot

En zij waanden zich God

En hij ook in dat Witte Huis

Dagelijks op onze buis

Het jaar van pijn

Het jaar dat niet hoorde te zijn

Autisme Storm.

Cold
Foto: Chris P Bacon.

Opgesloten

Foto: Dylan J. Kurzawa.

De pijn om het verdriet

Dat jij niet ziet

Dat er altijd is

Gewis

Angst om niet alleen te kunnen zijn

Opgesloten in een voortrazende trein

Mensen als huilende wolven in de wind

IJzeren platen die schuren over het grind

De hunker naar een leeg glas

Toen alles stil en rustig was

Je stervende ziel dag na dag

Zij enkel horend hun beklag

De leegte van het bestaan exploderen

Doornvogels zonder pluim of veren

Levend begraven in hun drukte

Uit mijn eigen wereld weggerukt

Een laatste adem om te vluchten

Naar waar ze elkaar niet kusten

Autisme Storm.

Opnieuw schuilen

Foto: Thomas Noriega.

Ik rook de jasmijn van jou oksels

Ik zag de schaduw van jou voelsprieten

Ik voelde het trillen van jou neusharen

Ik proefde het zout van jou adem

Ik hoorde het fluisteren van jou rode bloedcellen

Maar de afstand bleef enorm

Grand canyons ver weg

Eeuwen van tijd

Vervlogen verdampte hersenspinsels

Toen er geen eind aan kwam

Wij de wereld in onze achterzak staken

Het seizoen op de kalender noteerden

Plannen zekerheden waren

Vragen overschilderd werden met tipex

Goden nog bij Romeinen en Grieken hoorden

En wachtrijen in communistische supermarkten

Wij mondkapjes op de brandstapel gooiden

Ebola was opgelost en China nog rijk

Virussen nog drie en één Rus waren

Een knuffel banaal werd

En een bezoek te veel

Reizen een plicht

En een blanco agenda geen zicht

Kon ik maar opnieuw schuilen

In die wereld van voorheen

Omarmen wat nog overblijft

En het anders doen

Gewoon doen…

Autisme Storm.

Toen… herinneringen

Foto: Simon Sonnenblume.

Er was een tijd toen de aarde nog een ronde bol was

En niemand sprak over een piek of iets afvlakken

En je creativiteit niet werd gefnuikt

Door Corona doden en statistieken

Je nog vrij en zorgeloos kon rondlopen

Zonder afstanden of meters te tellen

Te wachten op mondkapjes uit China

En toestellen om weer op adem te komen

Toen mensen nog gewoon stierven in rusthuizen

Omdat ze gewoon oud werden

Toen we nog niet terecht kwamen in Whatsapp groepjes

En overstelpt werden met onzedelijke filmpjes

En met dwaze informatie onze handen wasten

Van mensen die ons eigenlijk geen knijt interesseren

En het geklaag van onderwijspersoneel die voor het eerst werken

Want dat waren ze nooit gewoon

Met als enige voordeel dat we dit jaar

Niet naar dat bekakte Songfestival moeten kijken

En eindelijk ademruimte vinden in onze agenda

Eindelijk de vakantiefoto’s van de voorbije zes reizen bekijken

Waarvan we al lang niet meer weten welke foto waarbij hoort

De enige open parken zijn autostrades geworden

Van ontregelde mensen en psychopaten

Die zich verbazen over hun eigen spiegel

Van agenten die niet langer op boeven jagen

Maar op alles wat sociaal in de omgang is

Van regels die vloeien uit een gewond dier

En schreeuwen in een donkere nacht

En stiltes die liggen te wachten op een begrafenis

Waarbij zelfs vier kaartspelers te veel zijn

Omdat we leven in andere tijden

Met zekerheden die pootje gelapt zijn

Met conflicten die verengen in tijd en ruimte

Exploderen in de woonkamer

Ontgroenen in de supermarkt

Tot niemand nog de moed kan vinden

Om de dag van gisteren toe te dekken

En het bed vandaag weer op te maken

Autisme Storm.

Vol hoofd

Foto: Kyle Ruth.

De drukte om mij heen

Waar moet ik heen

Ik voel mij hier niet thuis

Ik voel mij een pels in de luis

Straaljagers vliegen in mijn hoofd

Van alle rust opeens beroofd

Voller dan volle melk

Laat gaan die kelk

Een racebaan, een rat race

Laat mij adem en space

Geef mij tijd

Zodat ik niet langer lijd

Laat mij gaan

Ik ga eraan

Ik wil rusten

Ik leef te bewust

Vol prikkels en vol hoofd

Ik wou dat je mij gelooft

Autisme Storm.