Bezwangerd van jou geile adem
Overgeleverd aan nieuwe daden
Kwam Valentijn al in januari
Begon de zomer in de sneeuw
Verhuisde mijn hart onder jou ribben
En liet het jouwe mijn hoofd inglippen
Om te beseffen dat voortaan
Valentijn nu heeft afgedaan
Hij werd grandioos verslagen
Valentijn is voortaan alle dagen
Autisme Storm.
Draak in het zwarte water
Mekong rivier
Met een rode krullende tong
Het getsjierp van de witte kraanvogels
Verborgen in de schaduw van de takken
Oplichtend bij volle maan
Uitkijkend over de baai van Halong
Bootje dijnend met de drijvende handel
Van India, Nederland en Spanje
Japanners, Chinezen en Kantonezen
Hun kleine of grote voetafdruk nalatend
Als een tattoo in straten vol handelshuizen
Een knooppunt van volkeren en culturen
Een blauwdruk van zeevaarders
Handelaars in specerijen, katoen en wierrook
Een nachtegaal opgesloten in een kooitje
In een tempel, pagode of huis van commercie
Ontwakend met de stroom van de stad
En het volk van de rivier
Een nieuwe dag na het blauwe uur
De krullen van nokken en daken
Van huizen van buddha, moeder en kinderen
Als lichtpunt van armen en verlichtte geesten
Wachtend op nieuwe donaties en gebeden
Het verder uitslijten van treden
Boven de zee en rivieren
Neerkijkend op de kruin van de Viet-Nam
Onder de oksels de rijstvelden en pagoden
De hete adem bedwelmt het volk
Als wierrook in hun geest
Als koffie en thee van het lichaam
Autisme Storm.
Kon ik mij maar verwarmen
Aan die vacht van plezier
Aan die snoet van vertier
Was jij maar weer hier
.
Vrienden sterven nooit
Alleen hun adem stopt
En voetstappen verdwijnen
Maar de liefde blijft
.
Een beste vriend sterft niet
Omdat je hem niet langer ziet
Een beste vriend blijft naar jou komen
In herinneringen en mooie dromen
.
Kon ik toveren
Dan nam ik mijn toverstaf
En jij bracht hem weer
.
Mijn kleine vriend
Mijn groot verdriet
Die een plotse wind
Naar de hemel blies
.
Waarom moet je ons plots verlaten
Naar jou reis hebben wij het raden
Waar loop je nu toch rond
Mijn liefste (naam), mijn allerliefste hond
.
Niemand die het bevat
Voor hen was je maar een kat
Voor ons was je een held
Onze (naam), ons maatje
Blij dat ik je heb gekend
Autisme Storm.
Een scheiding! Een scheiding! Een scheiding!
Het klonk alsof ik mijn ontslag kreeg
Het donker en zwart was slechts een teken
Mijn pijn viel in de rivier
Ik voelde mij een slaaf
Toen ik die drie woorden hoorde, dacht ik te dromen
Kan de werkelijkheid terugkeren?
Is dit opnieuw één van jou vuile streken?
Mijn hart dwong mij de adem van elk moment te leven
Het verplichtte mij te schuilen in de schaduw van het zwaard
dat boven mijn hoofd hangt
Ik wil blijven leven!
Maakte ik niet lekker en voldoende eten voor jou?
Maakte ik een fout met de boodschappen?
Toon je mannelijkheid
Ik zorgde voor de geboorte van jou kind
Nu zal ik vechten en mijn zelfvertrouwen terugkrijgen
Ik zal strijden voor respect
Mijn hart en verlangens volgen
Ik zal mijn droom doen uitkomen
En jij?
Nu hoor je de echo uit mijn onafhankelijke ziel
De echo die hete lava door je oorschelpen laat stromen
En kraters zal toveren op de spiegel van jou gezicht
Autisme Storm.
Je tatoeëerde je naam in de lippen van mij
De vogels floten en wij hoorden het niet
Jou in mij voelen maakte mij zo vrij
En wetende dat niemand ons zo ziet
Ik voelde je adem aan mijn zij
Je was zo kwetsbaar, maar toch zo sterk
Ik pakte je vast aan je stevige dij
Van liefde maakte jij stevig werk
Onze lichaamssappen borrelden tesamen
De wereld was beperkt tot ons twee
Het zweet stond binnen op de ramen
Toen ik vroeg ‘wil je meer’ zei ze ‘nee’
Het bleef bij die ene keer
Ze zei ‘gedaan, het was fijn’
Mijn hart opgewarmd, maar doet zo zeer
Begreep ze maar die pijn
Autisme Storm.
Het was weer lang geleden
De sneeuw die kwam beneden
Het zag overal witjes aan
Alle auto’s van de baan
Ik kon het niet geloven
Wat deden ze toch daarboven
Boven in de hel
Deden zo hun ding daar wel
Kon ik maar verlangen
Naar vogels en gezangen
Kon ik maar weer staan
Op de aarde of de maan
Maar niemand kan ooit beloven
Dat de lente ooit zal komen
Mijn adem bleef toen staan
Het leven plots gedaan
Ik stond die ochtend voor het venster
Mijn lichaam zijn laatste genster
Het zag zo wit daarbuiten
Sterretjes bevroren aan de ruiten
Maar voor mijn ogen, plotseling zo zwart
Opeens begeven, veel te jong mijn hart
Ik zal geen honderd halen
Ik steeg op uit de dalen
Mijn karma zweeft nu rond
Waar het nooit vriest aan de grond
Het zal nooit meer lente of winter wezen
Nooit meer pijn, ziek of genezen
Ik heb mijn rust gevonden
In de hemel voor de honden
Autisme Storm.
De kruistocht van woede heeft altijd bestaan. Vanaf het eerste uur werden koppen ingeslagen voor warmte en licht. 10.000 oorlogen en nog duizend te gaan.
Als jij de laatste kogel wil afvuren en de laatste vijand wil verslaan, komt een nieuwe woede er weer aan. Een nieuwe aanval op ons bestaan.
Geen oorlog te weinig, geen oorlog te veel. Pas als zij het zeggen, is het weer even gedaan. Pas als de oorlogstrommen de adem inhouden.
Als de kolibrie een lepel hoeststroop neemt. Dan schuren de kelen van woede. “Geef ons weer oorlog, weer macht, water en vuur, weer olie en ertsen, land en veel mensen, drie koeien, een vrouw. Geef ons weer oorlog. Anders is het gedaan.”
Autisme Storm.
Een grijze golf van mist en dauw overspoeld het vlakke weiland.
De zon gaapt een lichtrode adem boven het aards bestaan.
De trein kent zijn bestemming en hobbelt tussen bomen en akkers.
Een vlucht van het platteland naar de grootstad.
Een nieuwe geeuw van de ochtendzon duikt onder de wolken en streelt moeder aarde.
De trein ruikt zijn maatjes en snelt naar de hoofdstad.
De grijze golf verliest het gevecht met de rode vlammetjes.
Het blauwe uur tussen dag en nacht maakt plaats voor een zonnige herfstdag.
De stad krijgt zijn kleur, de nacht verdween langs de achterdeur.
Autisme Storm.
Mij hart bloedt leeg. Het strand zit vol.
Een guillotine van lawaai hakt af.
Mijn adem breekt, de pijn versmeed.
Geschreeuw verstomd de ijle lucht.
Vibratie, een roes, een waanidee.
De pols stoot geen rode tranen meer.
De spetter daalt in zeden neer.
Het gezoem staat op, de ochtend geeuwt.
De pijn vanbinnen, de kloof vanboven.
Hoe leeg beneden, hoe druk daar buiten.
De koekoek stiller, het suizen luider.
Mijn hart is leeg, mijn hoofd is vol.
De routine roept voor mij alleen.
De afleiding zingt voor hun tezamen.
Geluk te koop in roebels en ponden.
Verdriet en onrust in koopjes en solden.
Een steek, een scheur, een ander lied.
Een bloedend hart, niemand die ’t ziet.
Autisme Storm.
Sorry is altijd te laat.
Als het weer een keertje mis gaat.
Een keertje is steeds veel te min.
Als je minstens nog een retourtje wil.
Veel wordt al snel veel te veel.
Als veel blijft steken in de keel.
Als je dan naar adem happen moet.
Dan weet je: dit gaat niet goed!
Autisme Storm.
Autisme Storm 