Alleen aan de wandel
In de waas van die herfst
Vergaan verwenste handel
Met weegschaal onnuttig en ver
Beslissing flagrant genomen
Zette zij het mes er maar in
Raadsel wat zal zijn en zal komen
Maar nooit meer een vent
Verloren de reinheid en dromen
Enige rust nooit gekend
Van voorspoed weer niet bedient
Vermoordde ze derhalve haar vriend
Autisme Storm.
Verloren in de sofa
Vermoord door amandelbloesems van van Gogh
Blauw behangpapier
Weerspiegelde in haar tranendal hier
Alleen
Sinds de lente uit de schilder verdween
Haar beminde rots van roze witte spekjes zoet
Gesloten doek
Dagen
Verdriet volwaardig geprint in statige 3D-lagen
Zinken
In de loopgraven van het leven zonder bunker
En zuchten
Om met wanhoop de longen te luchten
Autisme Storm.
Huilen als een dodelijk verwond dier,
tiert buiten heel alleen, dwars en gemeen
een storm van woede, een woeste brij
van luchtlagen samengedrukt
onze oorschelpen en zenuwen testend
hoe lang hij het voor het zeggen krijgt.
Gemene kreng, gemene vent
laat ons met rust, rust aan jou.
Zo ongevraagd en ongewild
jou prillen na april,
jou willen na awel,
meer beu dan koude pap
op een donderdagochtend
in een verlaten mijnstadje
aan de oevers van de New River.
Storm, waai weg!
Autisme Storm.
Foto: Mela’s Gallery.
Waar was jij toen ons eerder ik was
Omdat ik graag alleen ben
En dus anders
Omdat alleen zijn al zo druk is
En ik wil schuilen voor de boze wereld
Waar waren zij toen ik geen energie had
Omdat er een tsunami aan prikkels was
En ik werd verdronken
Omdat indrukken verwerken zo tijdrovend is
En ik rust nodig heb voor mijzelf
Waar was de wereld toen ik hulp riep
Omdat het mij te veel werd
En hun verbijstering mij wurgde
Omdat ze niet wilden begrijpen
Dat een autist alleen begrip vraagt
Autisme Storm.
Het oude zweet kleefde aan zijn lijf
De verdorde cola maakte zijn tanden los
Een mixer klauwde door zijn ingewanden
Zijn schedel werd ingeslagen met een koevoet
De schimmel verspreidde zich van tenen tot bovenbenen
Het oorsmeer druppelde over zijn schaamharen
Zijn mannenlucht had de atmosfeer bevrucht
Zijn lichaam kraakte als een Syrisch waterrad
Zijn ogen puilden naar zijn achterhoofd
Zijn lippen ketsten als ijzersteen
Hij was alleen…
Maar voor de rest ging alles goed met hem
Autisme Storm.
De pijn om het verdriet
Dat jij niet ziet
Dat er altijd is
Gewis
Angst om niet alleen te kunnen zijn
Opgesloten in een voortrazende trein
Mensen als huilende wolven in de wind
IJzeren platen die schuren over het grind
De hunker naar een leeg glas
Toen alles stil en rustig was
Je stervende ziel dag na dag
Zij enkel horend hun beklag
De leegte van het bestaan exploderen
Doornvogels zonder pluim of veren
Levend begraven in hun drukte
Uit mijn eigen wereld weggerukt
Een laatste adem om te vluchten
Naar waar ze elkaar niet kusten
Autisme Storm.
Verborgen tussen het groen
Van de laatste restjes omwalde stad
Een schim, een bevlekt jong
Beschermd voor de ochtendjacht
Als moeder moet gaan rennen
Impala, gazelle, zebra en buffel
Bliezen ze van grasvlaktes en savanne
Wurgden of verstikten alle rivalen
Maar zij, zonder manen, nu heel alleen
Goudkleurige ogen, zandgele vacht
De staart al in balans
Brede kop, korte snuit
Zal zij een vogel of rat vinden
Daar in het Lepoldpark
Autisme Storm.
Ik slenter door drukke winkelstraten
Voor mijn ogen alleen spinnendraden
Ze kijken elkaar in de ogen aangenaam
Voor mij de hel, moet hier vandaan
Het gejoel van de kinderen horen ze niet
Ik hoor zelf de kleuren die niemand ziet
Voor mij was het heel banaal
Iedereen zoals ik dat is normaal
Maar ze begrijpen niet mijn angst, mijn verdriet
Omdat ik anders leef en voel, een eigen lied
Ben ik een alleenling, zonderling of nietmijnding
Omdat ik telkens te veel prikkels ving
En samen zo niet mijn ding
Geef mij mijn ruimte, geef mij tijd
En niet dat oordeel, dat verwijt
Autisme Storm.
(Liedtekst:)
Waar ben ik toch beland?
Een strand zonder zand
Ik gaf mijn hart in jou hand
Door zotte liefde overmand
Mijn jeans die nu al spant
In Liedekerke strand
We sprokkelden geluk bij elkaar
Van concurrenten geen gevaar
Onszelf zijn kan zowaar
Met jou wordt ik 80 jaar
Onze schuitje ligt al klaar
In Liedekerke strand
Om vijf uur slopen wij
Onze lijven van zweet en klei
Naar land van geluk en vrij
Onder lakens ons stormgetij
Vip plaatsen voor jou en mij
In Liedekerke strand
Daar waar alles kan
En dromen nooit stoppen zal
Schrijven we onze liefdesroman
Onze harten, één bouwplan
Voor afgunst en niemand bang
In Liedekerke strand
Leek de toekomst zo mooi
We speelden in het zomerhooi
Beminden in elke huidplooi
Onze zielen aan elkaar ten prooi
Vluchtelingen uit een gouden kooi
Daar was het strand dat alleen wij konden vinden
Daar was het land dat alleen wij beminden
In Liedekerke strand
In Liedekerke strand
In Liedekerke strand
Autisme Storm.
(Liedtekst:)
Ik had mijn eigen gril
En niemand die dat wil
Het was stil, het was stil, het was stil
Geen toekomst, honderd gaten
Dus vroeg ik aan mijn maten
Waar ze zaten, waar ze zaten, waar ze zaten
Toen opende het doek
Er ontstond zowaar een vloek
Ik kreeg bezoek, ik kreeg bezoek, ik kreeg bezoek
Wat lekkers klaar gezet
Zo even weer aan zet
Wat een pret, wat een pret, wat een pret!
Toch bleef ik zo alleen
Met jeuksel daar be’neen
Aan mijn teen, aan mijn teen, aan mijn teen
Dus ‘k vroeg God ’n keer
Mijn hart doet zo zeer
Geef mij meer, geef mij meer, geef mij meer
En die ochtend diep in mei
Een vrouwtje kwam erbij
Aan mijn zij, aan mijn zij, aan mijn zij
Wij werden zo een paar
’t Leven begon toen aldaar
Het was waar, het was waar, het was waar
Ik zag Madame Zaza
En deed de mensen na
Blablabla, blablabla, blablabla
Zo zitten op één lijn
Zou dit het leven zijn?
Het leek fijn, het leek fijn, het leek fijn
Te vroeg ging ik zweven
Straks oud en spontaan beven
Ik wil leven, ik wil leven, ik wil leven
Wat werd mijn leven zwaar
‘k Verloor toen al mijn haar
Ik was klaar, ik was klaar, ik was klaar
Al die herrie thuis erbij
Dat maakte mij niet blij
Ik wil vrij, ik wil vrij, ik wil vrij
Toen kwam zij dichterbij
En zei toen tegen mij:
Papegaai, papegaai, papegaai
Autisme Storm.
Autisme Storm 