Ik keek naar omhoog
Maar je zag mij niet
Het was tegen mijzelf dat ik loog
Maar ik hield het kurkdroog
Je stond daar maar te staren
Negeerde mij totaal
Ik kan het niet verklaren
Ik was toch niet banaal
Dacht met jou bootje varen
Je was rechts liberaal
Misschien toch niet de ware
Toen hield het sprookje op
En ging het hart op slot
Ik waande mij een God
Maar werd weer eens bedot
Autisme Storm.
Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen
Met standaard woorden en gekende vragen
Een elektronische snelweg van verloren dagen
Met leugens, gefake, afwerpen van meerdere lagen
Zo naakt en zo bloot
Zo klein en zo groot
Ik zocht en verloor
Geen liefde, maar goor
Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen
Versleten mijn jeugd, mijn jonge adonis dagen
Het was geen verhaal
Het was heel banaal
Veel verdriet en veel pijn
Waar ik niet hoor te zijn
Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen
Een verslaving van begeerte die velen beklagen
Een dondere ziel komt zomaar naar boven
Waar men alles en meer zal gaan geloven
Een muisklik, een sweep
Om aandacht hij riep
Doch bespot door een creep
Zijn vertrouwen een vergiet
Autisme Storm.
Ik slenter door drukke winkelstraten
Voor mijn ogen alleen spinnendraden
Ze kijken elkaar in de ogen aangenaam
Voor mij de hel, moet hier vandaan
Het gejoel van de kinderen horen ze niet
Ik hoor zelf de kleuren die niemand ziet
Voor mij was het heel banaal
Iedereen zoals ik dat is normaal
Maar ze begrijpen niet mijn angst, mijn verdriet
Omdat ik anders leef en voel, een eigen lied
Ben ik een alleenling, zonderling of nietmijnding
Omdat ik telkens te veel prikkels ving
En samen zo niet mijn ding
Geef mij mijn ruimte, geef mij tijd
En niet dat oordeel, dat verwijt
Autisme Storm.
Een man en twee kinderen proberen zich vast te klampen
Ze zien de goedheid van de wereld voor hun ogen verdampen
Ze wonen in een ver land dat niemand wil kennen
Hier laat niemand zich in een viersterrenhotel verwennen
Dat er mensen verdrinken door overstromingen is heel normaal
Het is ver weg dus voor ons in het Westen wreed banaal
Pas als er een regendruppel dreigt op onze derde vakantie van het jaar
Dan vragen wij alle goden van geld en luxe om een goed gebaar
Maar mensen en dieren die wachten op hulp na een zondvloed
Dan doen wij ons aan een extra skireis nog liever tegoed
Vandaag was het Iran, morgen India, Bangladesh of Soedan
Verzuipen en verhongeren ze? Laat ons met rust als je kan
Want hier is het druk, druk, druk, met een nieuwe serie op Netflix
Vergeet niet, als we die zouden missen, dat is niet niks
Alles komt terug als morgen in verwegistan een nieuwe natuurramp gebeurt
Iemand dood, iemand in nood, niemand die er hier om zeurt
Er bestaan alleen landen waar ze friet en steak aanbieden
Waar we all inclusive van onze leugen genieten
Alles komt terug, maar Zakaria, Kaspar en Ali niet meer
Zij verdronken toen u ging duiken en snorkelen alweer
Autisme Storm.
Hij graaide zich een weg naar boven
Maar veel had hij niet te beloven
Dus bleef hij maar liggen en zitten
En stilletjes verder pitten
Tot een prik van een zonnestraal
Dagelijks, niet meer banaal
Een einde maakte aan zijn heerschappij
Van de smoor die krijgde gij
Autisme Storm.
Ze kwamen ons vertellen.
Er was een brug in Melle.
Daar was wat aan de hand.
Die stond opeens in brand.
De inferno was niet meer te bedaren.
Een schip was ertegen gevaren.
Zo werd verteld al in het rond.
Het verhaal ging van mond tot mond.
De waarheid was een gans ander gegeven.
Een vrachtwagenchauffeur liet daarbij het leven.
De brug in Melle zag het niet meer zitten.
En brak toen plotseling doormidden.
28.000 liter brandstof werd een hel van vuur.
Voor de trucker sloeg het laatste uur.
Elk dorp en elke stad zijn verhaal.
Gisteren, vandaag, spectaculair, niet banaal.
Autisme Storm.
Koekoek, dag vogel, wat is er met jou?
Dag vogel, dag beest, straks ben je er geweest.
Maar roepen en roeken.
Maar vloeken en vluchten.
Geen verantwoordelijkheid, geen zorgen.
Jou ei in een ander nest vanmorgen.
Jij die mij test, roep niet zo hard.
Vijf vogels op een rij, maar jou kreet erbij.
Laat hen ook eens zingen, niet altijd verdringen.
Ik ken jou verhaal, het is zo banaal.
Mijn oren gaan sidderen, jou kreten fataal.
Koekoek met honing, pluimvee voor koning.
Met jou bestaan is het gedaan.
In de stoomoven nu gans vooraan.
Op de voorgrond wou jij altijd treden.
Had dan mijn oren best vermeden.
Gekruid met lookboter, dat is nu mijn zegen.
Autisme Storm.
Als je het kon horen.
De wind draait rond mijn oren.
Als je het kon voelen.
Wat ik wil bedoelen.
Als je het zou zien.
Ogen voor een man of tien.
Nummerplaten voor de vleet.
Altijd het detail dat het ‘m deed.
Kriebels in mijn buik.
Elke verandering een grote fuik.
En drukte in mijn hoofd.
Weinig goeds dat dat beloofd.
Prikkels hier, prikkels daar.
Gevoelens uiten veel te zwaar.
Als je eens wist wat ik wil bedoelen.
Als je eens wist hoe ik mij zou voelen.
Mijn hart staat stil, mijn hoofd zit vol.
Alles zien, alles horen eist zijn tol.
Alles zit vanbinnen, opgesloten in een bunker.
Alles onder controle, mijn drift, mijn hunker.
Een bezoek aan het warenhuis.
Daar voel ik mij nooit thuis.
Tien geluiden, honderd kleuren.
Daar kan steeds wat onverwachts gebeuren.
Lawaai, kabaal, banaal, fataal.
Geuren, kleuren, gebeuren, treuren.
Horen, oren, storen, boren.
Voelen, bedoelen, betasten, belasten.
Gelukkig alleen. Mijn eigen planeet.
Niet boos: dat je ’t maar weet.
Een taxi naar huis.
Herkenning, mijn thuis.
Geef mij mijn ruimte, geef mij mijn tijd.
Niet jou, maar de boze wereld die ik nu vermijd.
Autisme Storm.
Autisme Storm 