De pijnlijke letters

Wanneer begon schrijven zo’n pijn te doen, eerlijk zijn tegen mezelf zo moeilijk?

Mijn woorden vloeiden in zonsondergangen, manen, zonsopgangen, schemeringen en dergelijke, maar wanneer werd het lichamelijk zo moeilijk, zo zwaar om eerlijk te zijn tegen mezelf?

Misschien was het toen ik besefte dat de alledaagsheid van het leven het graf van mijn ziel is, dat geld voor mezelf hebben niet zo geweldig was?

Misschien besefte ik toen dat kunst om de kunst alleen maar tot wanhoop leidt?

En toen besefte ik uit pure wanhoop tegen mezelf te liegen, het verhaal in stand te houden.

Ik was wanhopig alleen, wanhopig vechtend bang.

Wanneer realiseerde ik me dat ik een kikker op de bodem van een put was en mijn slachtoffermentaliteit misschien een verzinsel van de verbeelding?

Was alles wat er met me gebeurd was zo erg? Is er iets mis met me?

Ik was bijna overtuigd en toen voelde ik mijn hart echt versplinteren. Ik realiseerde me dat ik er eigenlijk niet toe deed.

Autisme Storm.

Ik droomde dat…

ik op het dak van een hotel in Beiroet zat

met een cocktail in de hand en zicht op de zee

wiens golven fataal botsten op de duivenrotsen

verder kabbelden naar het land van de ceder

waar het water zich verkneukelde op bange tenen

laafde aan in zwart verborgen vrouwenlichamen

en enthousiast zwaarbehaarde mannen begroette.

De stad van tegenpolen die oplosten in de metropool

op groene tapijten ernstige heren met donkere bidkralen

nabij de Amerikaanse universiteit nutteloze boeken

gedragen door dromen die het weekend openden

om meisjes met chirurgisch correcte neuzen te versieren

in danstempels waar alleen schoonheid binnen mag.

De avond ademde de stad in

Met humvees als versterkte burchten

Opzwepende popmuziek en bezwete lijven

Van dabke dansende mannen op een huwelijksfeest.

Terwijl anderen lurken aan een waterpijp en

pronken met hun mobieltjes, nieuwste apps,

de stad die wakker wordt bij de nacht

en voort zoemt en verder slaapt bij dag.

Wanneer ze tijd heeft om kortstondig te peinzen

over verleden, oorlog, lijden en chaos, zoals

ook ik mijmer waarover morgen te schrijven

over de ogen van de nacht of de sluier van de dag

en ik hoopte maar

dat de duiven de rots zouden begraven.

Autisme Storm.

Bang

[ 📷 - 393 ] — Foto: Panda Banana op Flickr.com.

Bang voor de dagen die gaan komen

Voor het stelen van mooie dromen

De bulldozer die raast over mijn plannen

Alles was toch in kruiken en kannen

Maar toen verscheen jij

Op een Chinese lei

Je bleef niet waar je was

De één dood, de ander genas

Als een duivel nam jij onze vrijheid af

Hoorden wij jou misdadige lach

Je nam het vliegtuig, je nam de boot

Tot het net ons gans ontsloot

Ik laat niet zien, ik ben niet bang

Maar dat duurt echt niet lang

Al kijk ik jou diep in de ogen

Je toont geen mededogen

Je bent gemeen, je bent een zak

Ook al is de curve vlak

Je haalt weer uit, je slaat weer toe

We zijn jou zo ontzettend moe

Hadden we maar wapens om echt te vechten

Konden we jou lot voorgoed beslechten

Maar ik ben bang

Dit duurt te lang

Autisme Storm.

Liedekerke strand

(Liedtekst:)

Waar ben ik toch beland?

Een strand zonder zand

Ik gaf mijn hart in jou hand

Door zotte liefde overmand

Mijn jeans die nu al spant

In Liedekerke strand

We sprokkelden geluk bij elkaar

Van concurrenten geen gevaar

Onszelf zijn kan zowaar

Met jou wordt ik 80 jaar

Onze schuitje ligt al klaar

In Liedekerke strand

Om vijf uur slopen wij

Onze lijven van zweet en klei

Naar land van geluk en vrij

Onder lakens ons stormgetij

Vip plaatsen voor jou en mij

In Liedekerke strand

Daar waar alles kan

En dromen nooit stoppen zal

Schrijven we onze liefdesroman

Onze harten, één bouwplan

Voor afgunst en niemand bang

In Liedekerke strand

Leek de toekomst zo mooi

We speelden in het zomerhooi

Beminden in elke huidplooi

Onze zielen aan elkaar ten prooi

Vluchtelingen uit een gouden kooi

Daar was het strand dat alleen wij konden vinden

Daar was het land dat alleen wij beminden

In Liedekerke strand

Autisme Storm.

De mug

De hitte kwam, samen met de mug

Ga naar de mug en zie in hem geen vijand

Je bent in het huis van de bedelaar, in zijn paleis

Je koninkrijk is op aarde, het is een vorm van trots

De wereld is er één van jou, maar ook van de mug

Je bent ook twee dagen samen op de wereld met deze mug

Bied haar geschenken aan, geef je zweet en toon je huis

Laat haar twee tranen van jou bloed drinken

Zich laven zoals aan een straaltje water

Je bevindt je in elk paradijs, maar je bent bang voor je hart

Je hebt alleen maar een hoge bloeddruk die in je keel zingt

Draag de hitte met de mug

Ga naar de mug en doe haar een voorstel

Autisme Storm.

Labyrint

Ik verdwaal in mijzelf

Een labyrint met tentakels in de verste hoeken

Als de grote hindoe-moedergodin Durga

Met vier, acht, tien of twintig armen

Grijpen in het heden

Maar het verleden niet kunnen ontrafelen

Beelden als lichtflitsen door het hoofd

Ik verdwaal in de carrousel van het leven

Dat te druk, te chaotisch is voor mij

Ik verlies alle controle

Ik ben bang, doodsbang

Ik ben triest, verschrikkelijk triest

Ik ben boos, boos op de hele wereld

Ik kan het even niet meer aan

Die drukke wereld, al die beelden, die emoties

Geef mij de tijd en ruimte

Die ik nodig heb om het verleden te verwerken

Ik zie vier keer meer dan jou

Ik hoor vijf keer meer dan jou

Geef mij mijn eigen stek

Laat mij alleen

Geef mij voldoende rust

Ik ben anders dan de anderen

Geef mij geborgenheid en zekerheden

Zodat ik een uitweg kan vinden

In het labyrint van het leven

Autisme Storm.

Zo verdomd alleen

Ik ben samen, maar ik wil zo verdomd alleen zijn.

Alleen met mijzelf. Alleen met de wereld.

Weg van de racebaan van drukte, verplichtingen, poeha’s.

Mijn hoofd heeft een boksmatch gehad met vragen, onzekerheden.

De routine is opgeslokt door een groot vakantiemonster.

Het moeten weg gaan, het moeten zoeken en meenemen.

En de stress dat je dan toch iets vergeet en op je donder krijgt.

Weg uit mijn vertrouwde omgeving, mijn habitat.

Het voor mij bekende plaatje, mijn huis, gewoontes, werk.

Het aftellen is begonnen naar de dagelijkse gang van zaken.

De rust van de regelmaat en de planning.

Hoe bang ben ik weer?

Voor al het nieuwe, al het anders, al het onbekende.

Een weekend weg is als een stoorzender voor een radio.

Als een klap tegen je gezicht, de onzekerheid bonkt uit je hart.

Die marathon die je hebt gelopen voor je een voetstap zeg.

Een stap in het onbekende.

Ik ben doodop en de deur moet nog achter mij dicht.

De gevangenis zit aan de buitenkant.

Autisme Storm.

De haas uit het oude Egypte

Als een sfinx in het groene gras

Als een mythisch wezen aan een kleine waterplas

Half konijn, half ridder der groene velden

Komt hij al huppelend aangesneld

De wachter van bos en struikgewas

Verscholen, waakzaam in zijn sas

Geschapen door Amon, een blazende Nijlgans

Kreeg nietswetende haas zijn huppeldans

Wachtend op een nieuwe tempel en vaste stek

Vroeg Chnoem aan koning Djoser

De Nijl is droog al zeven jaren lang

Ik ken de oplossing, wees niet bang

Geef mij en Amon een groots paleis

En ik geef u het Egyptisch paradijs

De Nijl zal weder overstromen

Aan uw macht zal geen einde komen

De graansikkel zal schitteren tot het hemelfirmament

Het volk zal niet langer morren en is weer content

Geef mij als offer: bier, broden, ganzen en ossen

En ik zal u uit uw nachtmerrie verlossen

Ik geef u hazen, het zal u verbazen

Het recht te beslissen, een Nijl vol met vissen

Het graan tot de nok, koester geen wrok

Voor mij geen houten barak of steengroeve zo grijs

Geef deze ramkop een pottenbakkerij, een paleis

Laat werklieden en kooplui betalen

Voor prachtige paleiszalen

Amon en Chnoem zijn u dankbaar

De oogst en geboorten voor u ons gebaar

Dus laat vos en haas maar komen

om over het oude Egypte te dromen

Autisme Storm.

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: