Op een hoog dakterras aan de oevers van de Zeravshan rivier, 6 km van de moderne stad Penjikent, liggen de ruïnes van het oude Penjikent, een belangrijke Sogdische stad die in de 5e eeuw werd gesticht en in de 8e eeuw met de komst van de Arabieren werd verlaten. De oude stad is sindsdien niet meer bebouwd. De fundamenten van huizen, een citadel met een paar Zoroastrische tempels en de stadsbazaar zijn zichtbaar in de opgegraven ruïnes, maar het beste van de fresco’s (sommige 15 m lang), beeldhouwwerken, aardewerk en manuscripten zijn naar Tasjkent en Sint-Petersburg gebracht. Er is ook een klein museum over de opgravingen; kopieën van fresco’s zijn er ook.

Foto: Retlaw Snellac Photography op Flickr.com.

Ze fladdert uit Tasjkent,
zijde los van zijde
op de zijderoute
Ze fladdert als de vlinder
die ze nooit is geworden,
verstrikt in de takken van verboden bomen,
en laat restjes van zichzelf achter
als de woestijnwind haar oproept
De greep van verlaten geliefden kan haar niet vasthouden
Scherpe stenen houden haar vlucht niet tegen
Ze zweeft over mijn tuinmuur
om de knoppen te bedekken
van mijn beginnende bloemen
Morgen als ik haar zoek in een dorre dageraad…
zal ze weer gevlogen zijn

Autisme Storm.