Kon ik maar ontsnappen
Aan de storm in de woestijn
Aan de drukte in een bos zonder bomen
Kon ik maar dromen zonder beelden
In een lege wereld
Zonder mensen die praten
Zonder raadsels en emoties
In een wereld die klein en eenvoudig bleef
In een dag die gewoon zweeg
Autisme Storm.
Het is nooit het juiste moment
Afscheid nemen
We zullen je missen
Je hebt ons zoveel geleerd:
Om geen angst te tonen
Om altijd plezier te hebben
En de dag vrolijk tegemoet te gaan
.
Je hebt zo hard gewerkt
En die sterk werkende handen
Hebben ons door het leven geleid
.
Je hebt ons geleerd:
Dat het leven moeilijk kan zijn
En hard en verdrietig
Maar door dit alles heen
Bleef jij onze vader
.
Wie je was, zal je altijd blijven
Vandaag zijn wij nog vol verdriet
Maar elke dag komt er iets meer glimlach
Om je zacht verder te laten rusten
En te onthouden hoe bijzonder je was!
Autisme Storm.
Ik ga iets moois schrijven
Maar ik weet niet hoe dat moet
Want schrijven is blijven
En slecht nieuws smaakt zo zoet
Hoe de wereld elke dag opnieuw ontwaakt
De slecht dagen naar het archief sluist
En hoe een nieuw drama ons opnieuw raakt
Ik wil vrij zijn en naar buiten
Maar ik zit er middenin
Ik ga iets moois schrijven
Beslist. Maar ik weet niet hoe of waar
Met het slechte nieuws heb ik het gehad
Ik ga iets moois schrijven
Ooit komt het wel klaar
Autisme Storm.
De pijn om het verdriet
Dat jij niet ziet
Dat er altijd is
Gewis
Angst om niet alleen te kunnen zijn
Opgesloten in een voortrazende trein
Mensen als huilende wolven in de wind
IJzeren platen die schuren over het grind
De hunker naar een leeg glas
Toen alles stil en rustig was
Je stervende ziel dag na dag
Zij enkel horend hun beklag
De leegte van het bestaan exploderen
Doornvogels zonder pluim of veren
Levend begraven in hun drukte
Uit mijn eigen wereld weggerukt
Een laatste adem om te vluchten
Naar waar ze elkaar niet kusten
Autisme Storm.
Het was niet de dag
Het was niet de dag die het zou moeten
Het was de dag die het zou worden
Een dag zonder lach
Omdat die lach was verdwenen
Omdat het onweer de dag kaapte
Het werd geen routine
Omdat de verandering mij gijzelde
Omdat chaos het losgeld betaalde
De regelmaat werd verkracht vannacht
Door Somalische piraten in mijn hoofd
Die mijn ochtend zouden bepalen
Het werd oorlog
Een strijd om te overleven
In een wereld van chaos
Waarin ik de weg kwijt raakte
Waarin ik verdwaalde in hersenspinsels
Waarin ik mijzelf verloor
Ik wilde roepen om hulp
Maar niemand heeft mij leren roepen
Ik zocht woorden om aandacht
Maar mijn zoekfunctie blokkeerde
Totaal en weer een keer
Een keer teveel
Te veel rotzooi
Om te ontsnappen uit de chaos
Chaos die ik alleen zie
Chaos die ik alleen beleef
Chaos mijn grootste vijand
Als piraten met kalashnikovs
Als rovers met zwaarden
Als terroristen met granaatwerpers
Als een woord een verwijt wordt
Als de rede wordt begraven
Als Cupido een schrikbewind voert
Een hart een handgranaat
Een pijl een oorlogswapen
De liefde de haat
Hoe fout kan het gaan
In een milliseconde van chaos
In een fractie van ontreddering
In een moment van totale onmacht
Het werd weer een dag
Die jij en ik niet zo graag mag
Het was jammer weer
Niet mijn dag
Autisme Storm.
Ik mis het huis dat mijn thuis zou moeten zijn
Mijn werk, mijn routine en collega’s
Ik voel mij als een half jaar opgesloten
Elke dag lopen van ’s morgens tot ’s avonds
Bus af, bus op, bus af, bus op
Foto hier, foto daar
Als een walvis in een sardineblik
De voortdurende stress
Om te spoeden van hier naar daar
Van foto naar foto
De veel te drukke dag
Als een gevangene in Coconut Prison
Met handen en voeten vastgebonden
Gefolterd door de dagen
Waar maar geen eind aan wil komen
Kon ik maar terug gaan werken
Kon ik maar opnieuw naar huis
De drukte vergeten en mijn rust terugvinden
Ik zal blij zijn als we terug thuis zijn
Ik mis mijn dagelijks leven
Autisme Storm.
Mijn hoofd zit vol
Als een kokosnoot
Die al vanbinnen geraspt is
Als hersenen die overstromen
In een kleverige, vloeibare massa
Indrukken, beelden, kleuren, geluiden
De structuur is zoek
De regelmaat is weg
De dagelijkse routine is dood
De taken zijn opdrachten
Verplicht sociaal zijn
Meegaand en meegezogen
In een spiraal van emoties
In een tornado van beelden
In een kakafonie van geluiden
Herrie aan de macht
Het hoofd voelt zwaar en vol
De oude dag roept mij toe
De nieuwe dag verslindt mij
Mijn regelmaat een bekende
Als een krokodil met gepoetste tanden
Autisme Storm.
In de luchthaven
Naast een vergeten rijstveld in Vietnam
Stromen passagiers gemoedelijk toe
Voor één van de vijf vluchten die dag
Tokkelend op hun nieuwste speeltjes
De tijd verdoen met niets-doen
Blauwe linten rijgen paadjes samen
Waarlangs het passagiers-vee mag lopen
Naar een nieuwe bestemming
Of nieuw oord te ontdekken
.
Een dametje in een roodglanzend jasje
Deed een kort pasje
Naast het tasje
Vond er fris zonder jasje
En was terug in haar sasje
.
Zoekend naar morgen
Bleef hij vandaag
Verzonken in gisteren
Toen alles nog goed ging
Hij kon genieten van zijn zin
Die de laatste liefde uitblies
Alvorens verdriet en plots verlies
Verzonken in het gemis
Verlaten, verloren, zo wis
Autisme Storm.
De onschuld van de dag
Strekte zich uit over de nacht
In een waas van wit en ooit wild
Herschapen tot een lam schaap
Om gebeten te worden
Door hen die benijden
Te dromen van morgen
Als alles beter gaat
Autisme Storm.
Uit alle takken
Eén voor één
Vielen alle bladeren naar beneden
De boom vond opnieuw zijn naaktheid
Herinner je jou de dag dat hij vriendschap sloot met de geesten?
In het landhuis van zijn hart werd hun naam geschreven
Autisme Storm.
Autisme Storm 