Ik dacht dat hij een huismus was,
maar het bleek een trekvogel te zijn.
Autisme Storm.
Hij had er al tien
Kaiback sokken in het wasmachien
Dus zat hij er maar op
Met zwarte haar, Roemeense kop
Ontdaan van bovengoed
Vol verwachting, vol van gloed
Op dat draaiende gedrocht
Nooit gehad, nooit zelf gekocht
Te wachten op de was
In zijn boxershort van vlas
Autisme Storm.
Denken aan de tijd toen het leven simpel was
Dat niets verbazen mag
Dat alles gepland, geregeld was
Denken aan de tijd dat volwassen nog niet was
Autisme Storm.
Uit de schoot van de wolken
Kwam slechts één druppel met voorsprong
Ik dacht opnieuw aan het leven
Waarom had ik zo spoedig het ouderlijk huis verlaten?
God was mijn bestemming
Zou ik ontsnappen of weer in het stof bijten?
Mij binden aan het lot van iemand anders?
De tijd vloog voorbij zoals de wind
In het midden van de oceaan
De mond van een mooie oester opende zich
Een parel kwam tevoorschijn
Mensen aarzelen en denken
Als ze de ouderlijke stek verlaten
Maar de vlucht uit het vertrouwde huis
Kan nieuwe druppels uit wolken laten neerdalen
Autisme Storm.
Hoe lang was het geleden?
Niemand zou het weten.
Hoe lang had het geduurd voor ze elkaar zagen?
Ze konden niet helder denken, alleen vragen.
Was het een herfstdag, lente of in mei?
Dat ze daar zaten, een bankje aan de Leie.
Ze keken elkaar aan.
Ze waren dezelfde en toch anders. Anders dan voorheen.
De nieuwe oude kennismaking.
Een gebaar, een streling, een gewaarwording.
Veel te lang had het geduurd.
Zoveel water door de Leie.
De boten van voorheen waren reeds versleten.
Van een ‘goede behouden vaart’ naar ‘uit de vaart’.
Ze vluchtten niet langer in het verleden.
De nieuwe tijd sloot oude wonden en bracht leed en nieuwe wonden.
Een andere tijd met een oude piano.
Een piano die niet gestemd moest worden.
Voor stemming was geen tijd.
En hun oren waren reeds jaren versleten.
Versleten, maar het bleven oren.
Lang, uitgerokken, verweerd door tijd en jaren.
Ze hoorden elkaars glimlach en ze zagen het schuren van eikenbladeren over de weg van het leven.
Horen werd zien en zien werd horen.
Dat schijnt zo te horen.
Er waren niet langer beperkingen.
Er waren niet langer aparte zintuigen.
Ze waren één geworden met de houten bank.
Verweerd door weer en wind.
De groene verf afgebladerd.
Het hout gebarsten zoals een barstend hoofd na een avondje te veel gaan stappen.
De oude zitbank had zichzelf verzopen in het grijze water van de Leie.
Het riet verborg niet langer de vogels die voor schaamte waren weggedoken.
Het riet gaf het op.
De zwaarste storm had het doorstaan, maar de maandenlange regen verrotte de boel tot in de holte van de stengel.
De houten bank was de schaduw van de dinsdag- en donderdagmiddagen en fleurde alleen op zondagochtend nog op.
De week werd korter.
Het oudere koppel bleef langer weg.
Tot alleen hun namen waren te lezen op het kerkhof aan de andere kant van de Leie.
Dag boze buitenwereld!
Daar ben je weer!
Eigenlijk zijn we net maatjes.
Dat had je niet gedacht, hé?
… Grapje.
Autisme Storm.
Ze zitten in de tribune van een atletiekpiste en kijken naar de lopers.
Ze denken dat ze alles zien en weten.
Maar ze blijven toeschouwers.
Zelfs met honderden camera’s en commentatoren.
Ze zullen nooit aanvoelen hoe de lopers lopen.
Waarom ze beginnen te sprinten, versnellen en vertragen.
Hun hart en zweetdruppels voelen.
Ze blijven toeschouwers die denken dat ze alles zien, maar voelen niets.
Alleen de loper voelt zijn bloed verzuren, zijn hart in de borstkas bonken, de inspanningen opdrijven en weten wat er om gaat in het hoofd van de loper.
Alleen de loper kent de weg naar de top en de drijfveer om die te bereiken.
De mensen in de tribune blijven waarnemers, toeschouwers.
Ze kunnen de atleet steunen of breken met kritiek.
Maar nooit zullen zij ooit zelf in de achtbaan lopen en ervaren wat die atleet op dat moment voelt en waarom die op zijn parcours versnelt, vertraagd of waarneemt.
Alleen de loper moet zelf zijn baan lopen en zijn succes behalen.
Autisme Storm.
Ik zag drie vissen van Noha Obeid
Aangespoeld vanuit het mare nostrum vrij geleid
Met Fenicische winden meegedreven op de tijd
Toen Baalbeck, Byblos, Syrus, Sidon en Tyrus
De Middellandse Zee omarmden aldus
Van Carthago tot Malta, van Gades tot Malaga
Zeevaarders en handelaren op in het kort hun saga
Cederhout en textiel, hars en veel wijn
Meer dan één God moest er beslist zijn
Om schapen te hoeden, hun wol te verkopen
Uit Iberië, Brittannië, tin en zilver in boten
Drie vissen die volgden hun reis naar daar ver
De handel, hun wandel, geluk en een ster
Tot ze denken wat is dat Kanaan, dat oude verhaal
De Fenische zeebonken, handelsvolk speciaal
Een reis naar het verleden
Drie vissen in heden
Autisme Storm.
Een orkaan van moleculen zweeft rond
Kleine partikels hoog boven in de lucht
Met een verschroeiende niets aflatende snelheid
Och zo klein, och zo snel, bliksemsnel
Twee atomen, punten, stippen aan het heelal
Eeuwig blijvend, eeuwig voort bewegend
Een snelheid, een intensiteit, een kracht nooit gezien
Piepkleine delen die zweven in de stroom
van een fluitketel, energie opwekkend, drijvend, vliegend,
storm en orkaan, snelheid
Verder dan wij kunnen zien met camera’s en telescopen
Meer licht, meer power en meer kracht dan wij in mensentaal kunnen benoemen
Het heelal miljarden keren groter dan wij ooit dachten
Duizend Columbussen nodig om het te ontdekken… ooit
Zo enorm, zo ledig en zo vol
Leeg en vol tegelijk
Zwart, kleurloos en in regenboog kleuren tegelijk
Jij mens kan niets zien
Hij God kan alles zien
Bestuurder van mens en natuur
Partikels, stofjes in het heelal
Met de afstandsbediening voor miljarden drones
Nee, het leven is niet eindig
Het begint pas als wij denken dat het stopt
Als de mens denkt dat het vijf voor twaalf is,
is het nog maar de eerste minuut van een nieuwe dag
We hebben nog niets gezien
Het is nog volstrekt donker en nacht
Het blauwe uur moet nog komen
Het is nog maar net naar bed gegaan
De schakering, de overgang tussen dag en nacht
of nacht en dag beter gezegd
Eén minuut na middernacht is het
Niet vijf voor twaalf
Als wij denken dat we dood gaan, dan het einde nabij is,
dat het afgelopen is, dat we onze keukelaar zetten,
zijn we nog primatuurtjes
Het leven begint pas als wij denken dat er geen leven meer is
Als we het einde denken te zien,
is het wachten op het licht na de tunnel
Als alles donker wordt, is het slechts een slaap
Als alles tot rust komt, is het louter pauze
Een knop ‘on hold’
Even uitademen
De stilte van één mini-seconde
En nog één
Als alles stil en donker wordt, als alles dood lijkt,
is het een stilstaand beeld op de tv,
de winterslaap van fauna, flora, een beer, de bloem, de boom, onszelf
Onze winterslaap gaat tot in het kleinste partikel,
de kleinste atoom, de kleinste cel van ons lichaam
De kern van onszelf, ons bestaan
Het lichaam is ons omhulsel
Zoals cichorei. Een ajuin. Alles verwelkt.
Alle schillen bevatten de kern van ons bestaan, ons wezen
Het karma vervat in de ziel
De pose tot de pauze
En na elke pauze het atoom
dat onze ziel bevat en dat opnieuw uitgroeit
tot een nieuw karma, een nieuw bestaan
Als we ons ontdoen van alle schillen,
vervellen we telkens tot het ene atoom
dat meer licht geeft dan alle sterren samen
Dat meer energie en kracht bevat dan de zwaarste atoombom
of vulkaanuitbarsting
Uit het niets zal alles ontstaan
Opnieuw en opnieuw
Elke atoom zal opnieuw zijn karma opbouwen
Als een lege batterij die in het stopcontact opnieuw tot leven komt
Er is geen einde aan het leven
De dood is enkel de transitie, de pauzeknop naar een ander leven
De trein die even stil staat
En toch weer verder bolt naar een nieuwe halte
Een nieuw landschap verkent en ontdekt en over de sporen weer tot leven komt
De sporen liggen er
De wissels van voordien bepalen onze volgende bestemming
Ons doel, onze reis
We sporen naar een nieuw leven, naar een nieuwe toekomst
Een nieuw karma verwelkomt ons
Hoe de partikels zweefden en quasi tot stilstand kwamen bepaalt
de volgende beweging, vlucht, storm, orkaan in ons bestaan
Nooit meer hetzelfde als voorheen, het verleden, als de rugzak,
de bagage om mee te nemen op een nieuwe reisweg
Een nieuwe route in ons bestaan
Als niets zijn wij gekomen en als niets zullen wij ook verder gaan
Ons bestaan
BIJ-STAAN
Iemand staat ons bij
Een éne God figuur
Geen mens, gans anders…
Autisme Storm.
Autisme Storm 