Ik hou van dat ding dat je doet
wanneer je mijn lichaam binnenkomt
terwijl de geluiden van jou in mijn oren fluisteren.
Het geeft mijn lichaam al die rillingen,
mijn hart een nieuwe trommel om op te slaan en mijn voeten een weg om heen te gaan.
Je laat mij dwaas glimlachen,
ogen rollend naar achteren, want hoe dieper je gaat, hoe meer ik dat gevoel krijg.
Dat gevoel van meer en meer willen.
Ja, ik hou van je, poëzie.
Autisme Storm.
Te veel balast
Achter mij gelaten
Te veel balast
Te lang meegesleurd
Naar een toekomst van beton
Onsmeltbaar voor de middernachtzon
Drukkend op slapen en oorgaten
Testament van het verleden
Balast van een last
Belast zonder waarde
Balast opnieuw verkast
Gebeten door het verleden
Gesmoord door het heden
Zoekend naar morgen
Die een kopie blijkt van vandaag
Gedood door de zoektocht
Versmoord door de rite
Verdronken in de algemeenheid
Bezweken aan de noodzaak
Te zijn zoals iedereen
Te doen zoals iedereen
Te verliezen zoals iedereen
Oude muizen in nieuwe huizen
Nieuwe huizen in oude straten
Oude straten in een nieuwe stad
Volgepropt met oude muizen
Kon ik maar ontsnappen
Kon ik maar verslaan
Kon ik maar vergeten
Donkere dromen en oude bomen
Kon ik maar ademen
Kon ik maar leven
Kon ik maar lopen
Naar bestemming later
Naar een wereld zonder zorgen
Autisme Storm.
Ik rook de jasmijn van jou oksels
Ik zag de schaduw van jou voelsprieten
Ik voelde het trillen van jou neusharen
Ik proefde het zout van jou adem
Ik hoorde het fluisteren van jou rode bloedcellen
Maar de afstand bleef enorm
Grand canyons ver weg
Eeuwen van tijd
Vervlogen verdampte hersenspinsels
Toen er geen eind aan kwam
Wij de wereld in onze achterzak staken
Het seizoen op de kalender noteerden
Plannen zekerheden waren
Vragen overschilderd werden met tipex
Goden nog bij Romeinen en Grieken hoorden
En wachtrijen in communistische supermarkten
Wij mondkapjes op de brandstapel gooiden
Ebola was opgelost en China nog rijk
Virussen nog drie en één Rus waren
Een knuffel banaal werd
En een bezoek te veel
Reizen een plicht
En een blanco agenda geen zicht
Kon ik maar opnieuw schuilen
In die wereld van voorheen
Omarmen wat nog overblijft
En het anders doen
Gewoon doen…
Autisme Storm.
Liedtekst :
Ik ben een ajuin… van ons stad
Ik ben heel vies… ik ga nooit in bad
Ben op weer de dool… eindig in een riool
Mijn vrouw heeft ’t gehad… ik ben weeral zat
Zit mijn hoofd weer vol… ga ik uit de bol
Draag al haar kleren… het kan verkeren
Heb ik weer leut… drink mij een teut
Een hete stoot… dan ga ik in ’t rood
Elk jaar weer prijs… met Jan Theys
Ik zal er zijn… voor het groot festijn
Ik drink dan gin, bier… en veel wijn
Heb dan leut… tot de laatste sleut
Ben ik nog wakker… dan voel ik mij dapper
Jajaja…
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
En ben ik weer zat, dat heeft zij ’t gehad
Dan is de muis weer eens niet thuis
Dan ben ik de kat in een diepe zak
Dan nog liever bier en weer in de bak
Neeneenee…
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
En ben ik weer zat, dat heeft zij ’t gehad
Dan is de muis weer eens niet thuis
Dan ben ik de kat in een diepe zak
Dan nog liever bier en weer in de bak
Héhéhé…
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
En ben ik weer zat, dat heeft zij ’t gehad
Dan is de muis weer eens niet thuis
Dan ben ik de kat in een diepe zak
Dan nog liever bier en weer in de bak
Autisme Storm.
Het blijven zoeken naar een verleden
Met elk laagje overhoop gelegen
Met zoveel vragen, zoveel zorgen
Altijd gisteren, nooit eens morgen
Het harde metaal krast over zieke zielen
Ze hielden ons voor gek en randdebielen
Ze deden ons wat aan, elke dag en elk jaar
Achter elke hoek angst voor ieder gevaar
Verscholen in een schelp zo diep
Die onder zee om hulp riep
Tranen gelaten, smart en veel pijn
Waarom nog leven, waarom nog zijn
De stekker eruit, de stekker erin
Afscheid genomen, een nieuw begin
Laat ons de zorgen, laat ons het verleden
We beginnen opnieuw, we kijken naar heden
Wat was komt nooit meer helemaal goed
Maar herpak je met kansen en nieuwe moed
Kijk nu vooruit, vergeef hen die kwaden
Ze wisten niet beter met domme domme daden
Spring er zelf in, het leven opnieuw
Je hebt nu een kans, je hebt nog een ziel
Autisme Storm.
Hunkerend naar de geur van regenwater
Om warmte en zon te verdrijven
uit hun verdroogde neusgaten
en door hitte verdampte lijven
Ze weten ze zweten niet meer
Ze moeten haast braken
Hun plassen doet zeer
Hun spieren die kraken
Zonnespinnen achtervolgen hun schaduw
De trage wissel van het seizoen
Zaagschubadders raspen zo sluw
Alleen muggen hier niets te doen
Als mestkevers laven aan nachtelijk vocht
Rozemarijn tegen spierpijn
Aloe koortswerend en water voor dorst
Nooit muggen, dat enige is fijn
In hoeken en kanten, ver afgelegen
Een kalme oase schittert zo luid
Voor nomaden een zegen
Een airco paleis met geitenhuid
Autisme Storm.
In de luchthaven
Naast een vergeten rijstveld in Vietnam
Stromen passagiers gemoedelijk toe
Voor één van de vijf vluchten die dag
Tokkelend op hun nieuwste speeltjes
De tijd verdoen met niets-doen
Blauwe linten rijgen paadjes samen
Waarlangs het passagiers-vee mag lopen
Naar een nieuwe bestemming
Of nieuw oord te ontdekken
.
Een dametje in een roodglanzend jasje
Deed een kort pasje
Naast het tasje
Vond er fris zonder jasje
En was terug in haar sasje
.
Zoekend naar morgen
Bleef hij vandaag
Verzonken in gisteren
Toen alles nog goed ging
Hij kon genieten van zijn zin
Die de laatste liefde uitblies
Alvorens verdriet en plots verlies
Verzonken in het gemis
Verlaten, verloren, zo wis
Autisme Storm.
Autisme Storm 