Mijn beste vriend (afscheid van een huisdier)

Foto: *MSM*

Kon ik mij maar verwarmen

Aan die vacht van plezier

Aan die snoet van vertier

Was jij maar weer hier

.

Vrienden sterven nooit

Alleen hun adem stopt

En voetstappen verdwijnen

Maar de liefde blijft

.

Een beste vriend sterft niet

Omdat je hem niet langer ziet

Een beste vriend blijft naar jou komen

In herinneringen en mooie dromen

.

Kon ik toveren

Dan nam ik mijn toverstaf

En jij bracht hem weer

.

Mijn kleine vriend

Mijn groot verdriet

Die een plotse wind

Naar de hemel blies

.

Waarom moet je ons plots verlaten

Naar jou reis hebben wij het raden

Waar loop je nu toch rond

Mijn liefste (naam), mijn allerliefste hond

.

Niemand die het bevat

Voor hen was je maar een kat

Voor ons was je een held

Onze (naam), ons maatje

Blij dat ik je heb gekend

Autisme Storm.

Waarom zoek ik toch een naam?

Foto: helmet13 op Flickr.com.

(Liedtekst:)

Hoe zal het ooit zijn

Kon jij mij dat toch zeggen

Verdriet is er zo plots

En waarom is het weer daar

We hadden het zo fijn samen

Zo vroom als geen enkel paar

Dan maakte ik alles stuk

En verdween plots ons geluk

Waarom maak ik alles toch zo moeilijk

Waarom is moeilijk toch mijn ding

Waarom zoek ik toch een naam

Met jou kaartje in mijn hand

Hoe zal het verder gaan

Kon jij mij dat maar zeggen

Ruzie hebben wil ik niet

Ik weet niet waarom het weer gebeurt

Ik weet met jou leven is een paradijs

Met een palmboom of wel tien

Dan begeef ik mij op glad ijs

En verdwijnt dat paradijs

Waarom maak ik alles toch zo moeilijk

Waarom is moeilijk toch mijn ding

Waarom zoek ik toch een naam

Met jou kaartje in mijn hand

Hoe werd vreugde, dan verdriet

Kon jij mij dat toch zeggen

Jouw pijn doen wil ik niet

Ik weet niet waarom ik zo doe

Ik weet: we hadden een hele toekomst

Dromen van een reis en poolbar

Dan steekt de donderwolk plots op

En verdwijnt de zonneschijn

Waarom maak ik alles toch zo moeilijk

Waarom is moeilijk toch mijn ding

Waarom zoek ik toch een naam

Met jou kaartje in mijn hand

Waarom maak ik alles toch zo moeilijk

Waarom is moeilijk toch mijn ding

Waarom zoek ik toch een naam

Met jou kaartje in mijn hand

Waarom kan het niet eens makkelijk

Laat ons makkelijke paden kiezen

Ik ken alvast een goede naam

Met jouw hartje in mijn hand

Autisme Storm.

Liedekerke strand

(Liedtekst:)

Waar ben ik toch beland?

Een strand zonder zand

Ik gaf mijn hart in jou hand

Door zotte liefde overmand

Mijn jeans die nu al spant

In Liedekerke strand

We sprokkelden geluk bij elkaar

Van concurrenten geen gevaar

Onszelf zijn kan zowaar

Met jou wordt ik 80 jaar

Onze schuitje ligt al klaar

In Liedekerke strand

Om vijf uur slopen wij

Onze lijven van zweet en klei

Naar land van geluk en vrij

Onder lakens ons stormgetij

Vip plaatsen voor jou en mij

In Liedekerke strand

Daar waar alles kan

En dromen nooit stoppen zal

Schrijven we onze liefdesroman

Onze harten, één bouwplan

Voor afgunst en niemand bang

In Liedekerke strand

Leek de toekomst zo mooi

We speelden in het zomerhooi

Beminden in elke huidplooi

Onze zielen aan elkaar ten prooi

Vluchtelingen uit een gouden kooi

Daar was het strand dat alleen wij konden vinden

Daar was het land dat alleen wij beminden

In Liedekerke strand

In Liedekerke strand

In Liedekerke strand

Autisme Storm.

Zinloos zoeken

De vermoeidheid van het zinloos zoeken

Naar een betere wereld die niet van deze wereld is

Het najagen van dromen die jou achtervolgen

Naar een aards paradijs dat niet aards en paradijselijk blijkt

Maar een last op verdwenen schouders

Afgesleten en afgehuild door door de jaren

Het besef dat elke uitspatting jou lichaam versplinterd

Als een wrak dat wraak neemt op de vrede

Een zoektocht als een Dodentocht met kruisen

Doorkruisen wij elke redelijkheid en zeden

Om te verdwalen in een verdwaald bos

Dat jou de weg komt vragen

Om te horen zeggen:

Ik keer om naar waar het begon

De toekomst ligt in het verleden

Toen de toekomst nog simpel was

En het verleden de inspiratiebron van heden

Autisme Storm.

De scheiding

Foto: αndrΩ op Flickr.com.

Een scheiding! Een scheiding! Een scheiding!

Het klonk alsof ik mijn ontslag kreeg

Het donker en zwart was slechts een teken

Mijn pijn viel in de rivier

Ik voelde mij een slaaf

Toen ik die drie woorden hoorde, dacht ik te dromen

Kan de werkelijkheid terugkeren?

Is dit opnieuw één van jou vuile streken?

Mijn hart dwong mij de adem van elk moment te leven

Het verplichtte mij te schuilen in de schaduw van het zwaard

dat boven mijn hoofd hangt

Ik wil blijven leven!

Maakte ik niet lekker en voldoende eten voor jou?

Maakte ik een fout met de boodschappen?

Toon je mannelijkheid

Ik zorgde voor de geboorte van jou kind

Nu zal ik vechten en mijn zelfvertrouwen terugkrijgen

Ik zal strijden voor respect

Mijn hart en verlangens volgen

Ik zal mijn droom doen uitkomen

En jij?

Nu hoor je de echo uit mijn onafhankelijke ziel

De echo die hete lava door je oorschelpen laat stromen

En kraters zal toveren op de spiegel van jou gezicht

Autisme Storm.

Elkaar

Foto: Mannu Bukler.

Verscholen in elkaar

Was hun liefde waar

Zochten zij niets en vonden zij alles

De bank was hun wereld, hun terrein

De ochtend was geil, het leven fijn

De dromen na het avontuur

Was alles maar van lange duur

Autisme Storm.

Herinnering aan hem

Illustratiefoto: Ray Zamarripa.

Mijn ogen bloosden als roze kersen

In mijn mond de smaak van vroeg hooipersen

Een augustus waar zelfs het begin uitbleef

De zomer als stroop op mijn lippen dreef

Het was vijf voor sixpack dat moment

Zalig storend, intens latent

De iris versmachtte de puppy pupil

Zoals alleen een zwangere engel dat wil

Kuifharen bedaarden zijn jonge manjaren

Blote bast, bink van storm en duizend baren

Mijn kaasstengel zoetzure zoutbittere umami

Voor mijn hart … potenzialmente fatali

Jou neus een perfecte hoek van schoonheid

Mijn onmetelijke hunker een delicate slaafsheid

Kon ik jou maar opnieuw aanraken

Terugvinden onder een bezweet ochtendlaken

Al jou geuren verorberen als ontbijt

Innig kussen, zonder schaamte, zonder spijt

Als één moordtuig onze spieren elkaar belasten

Heet, ruig en vurig, mogelijkheden aftasten

Tot we ademden langs dezelfde mond

Gisteren en morgen niet langer bestond

Kon dat moment andermaal komen

Hij, herinnering, mijn brave dromen

Autisme Storm.

Foto: Erre Castillo.

Eén van de 86 laureaten van de dichtwedstrijd Mijn herinnering van Gerard Rozeboom in samenwerking met uitgeverij aquaZZ, die gepubliceerd gaan worden in een gelijknamige dichtbundel. De uitslag onder 186 inzendingen werd bekend gemaakt op 6 juni 2019.

De nacht

Foto: Mario Bergen.

De nacht was nog aan het dromen

En de ochtend moest nog komen

Autisme Storm.

Verwondering

Foto: Ines Zoukie.

Verwondering, bewondering

Dromen om wat gaat komen

Omdat het moet met spoed

Omdat het kan dan

Omdat ik het wil heel stil

Gewoon doen, doen dus

Omdat ik er niet over moet nadenken

Autisme Storm.

Late herfst

Foto; Tunde Pecsvari.

Wanneer de herfst langs de bladeren begint te schuren, zal het wachten op de winter niet lang meer duren.

De zon zal alsmaar minder schijnen. De laatste kleuren van de mooie herfst verdwijnen.

Van natuur in kleurenpracht naar welterusten fauna en flora, slaap zacht. Jullie tijd is gekomen. Wat rest zijn de laatste dromen.

De vrieskou is in het land. Koning winter aan de overhand.

De nerven van ons bestaan laten zich één voor één gaan. Hun laatste uren gekomen, slechts kaal nu alle bomen.

Laat mij niet sterven in de winter. De lente, de zomer, de herfst tot ginder.

Laat mij dromen van alle seizoenen. Geef mij liefde, warmte en duizend zoenen.

Laat mij lente, zomer en mijn oude dagen slijten in de herfst. Maar mijn waardigheid is geen open werf.

Als mijn benen zijn versleten heb ik nog mijn wankel geweten. Als ik traag word als een slak, maak van mijn dagelijks geluk dan mijn levensvak.

Laat mij antiek, Ambiorixen in Tongeren, maar nooit verdorsten of verhongeren.

Maar als zout blijft neerdalen in open wonden. En mijn lichaam en geest draaien in een alsmaar kleiner ronde.

Dan hoef ik geen rondje winter meer. Dan wil ik geen laatste seizoen en heel veel zeer.

Als ik niet langer kan dromen, hoeft de winter niet meer langs te komen.

Dan wil ik in jou armen vertoeven en daar in de herfst mijn laatste paddenstoelen zoeken.

Autisme Storm.