Ik verloor mijn weg
In een wereld die bleef stilstaan
In de leegte van het bestaan
Ik voelde mij klein en groot tegelijk
Wachtend tot er iets gebeuren zou
Maar alles kwam terug
Zonder helden, zonder winnaars
De vlakte bleef vlak
En de ene dag strompelde over de volgende
Tot de week weker werd
En de maand wachtte op maandagen
De wereld leek leeg
De hoofden vol
De mens bleef dwaas
En de bazen de baas
Niets zou veranderen, niets zou zijn
We bleven verweesd, we bleven klein
Autisme Storm.
Daar in het huis van mijn moeder
Met een kookvertrek als hondenhok
Bezet door een krijsende loeder
Constant in ruzie met die andere sok
Dat huis was niet van mij
Daar waren dweil en stoffer immers baas
En vlot beteugelden zij vrij en blij
Zwijgen, mond houden jij kleine dwaas
Dit is een huis, een bakstenen gebouw
Plezier valt hier niet te bespeuren
Waar vader heerst met eeuwige klauw
Niemand kijkt hier achter deuren
Niemand proeft hier haat zo rouw
Niemand voelt pijn en angst zo kou
Als jij, kleine aap en broeder
In dat huis van genaamd, jou moeder
Autisme Storm.
Verloren voelde ik mij
In die dwaze wereld rondom jij
Waarin men de waarheid achterstevoren las
Waarin zijn belangrijker was dan fijn
Waar Niagarawatervallen van haat
De liefde verscheurden
En niemand dit betreurde
Waar abnormaal de normaalste zaak was
De werkdruk werd opgemeten door professoren
De leugen een Olympische medaille kreeg
En het klootjesvolk knikte en knikte
En schreeuwde om meer
Autisme Storm.
Ik boog mij voorover naar haar
Als een reiger aandachtig voor elk gevaar
Ze rook naar jasmijn en ik naar terpentijn
De wereld was simpel, er gewoon zijn
Haar tepels bekeken mij droog en hard
Kleine soeplepels schepten in mijn haren zwart
Op de bank lag zij in mijn schoot
Alle haar lippen zo vurig rood
Onze jeans, waar we het intiemste tot laatst bewaarden
Terwijl de aarde niet langer verder draaide
Zij was van mij en ik van haar
Die blik ontwaarde dat kleine gebaar
Ik was geliefd, ik was bekoort
Alleen een dwaas die dat niet hoort
Autisme Storm.
Autisme Storm 