Kon ik maar ontsnappen
Aan de storm in de woestijn
Aan de drukte in een bos zonder bomen
Kon ik maar dromen zonder beelden
In een lege wereld
Zonder mensen die praten
Zonder raadsels en emoties
In een wereld die klein en eenvoudig bleef
In een dag die gewoon zweeg
Autisme Storm.
Een witte woede van groene sjaals en groene vlaggen
Van gesmoorde emoties en vermoorde idealen
Ontvlammen als vuurpijlen en bommetjes in het rond
Het ontspoorde falen van besparingen en werkdruk
Tot de druk op de ketel te veel wordt
En er in de keuken geen ketel meer overblijft
De verzorgenden onze zorg nodig hebben
En verpleegkundigen hun wonden likken
In een ongelijke strijd voor alsmaar meer
Met alsmaar minder om dat meer te maken
Afgeschoten als de favoriete roos op de kermis
Uitgeblust zoals zelfs pompiers dat niet kunnen
Omdat ze denken dat ze het wel aankunnen
Dat alles wel vlotjes zal varen
Dat het een beetje aanpassen is
De dodentocht met een rollator
Verspringen zonder benen
Olympisch zwemmen voor eendagsvliegen
Mogelijkheden onmogelijk en onbeperkt
Iemand wordt er gelukkiger van
Investeerders in immobiliën en pillen
Poenscheppers aan de bron
Tot de bron geen leven meer geeft
En het paradijs een oase blijkt
Autisme Storm.
Mijn hoofd zit vol
Als een kokosnoot
Die al vanbinnen geraspt is
Als hersenen die overstromen
In een kleverige, vloeibare massa
Indrukken, beelden, kleuren, geluiden
De structuur is zoek
De regelmaat is weg
De dagelijkse routine is dood
De taken zijn opdrachten
Verplicht sociaal zijn
Meegaand en meegezogen
In een spiraal van emoties
In een tornado van beelden
In een kakafonie van geluiden
Herrie aan de macht
Het hoofd voelt zwaar en vol
De oude dag roept mij toe
De nieuwe dag verslindt mij
Mijn regelmaat een bekende
Als een krokodil met gepoetste tanden
Autisme Storm.
Ik verdwaal in mijzelf
Een labyrint met tentakels in de verste hoeken
Als de grote hindoe-moedergodin Durga
Met vier, acht, tien of twintig armen
Grijpen in het heden
Maar het verleden niet kunnen ontrafelen
Beelden als lichtflitsen door het hoofd
Ik verdwaal in de carrousel van het leven
Dat te druk, te chaotisch is voor mij
Ik verlies alle controle
Ik ben bang, doodsbang
Ik ben triest, verschrikkelijk triest
Ik ben boos, boos op de hele wereld
Ik kan het even niet meer aan
Die drukke wereld, al die beelden, die emoties
Geef mij de tijd en ruimte
Die ik nodig heb om het verleden te verwerken
Ik zie vier keer meer dan jou
Ik hoor vijf keer meer dan jou
Geef mij mijn eigen stek
Laat mij alleen
Geef mij voldoende rust
Ik ben anders dan de anderen
Geef mij geborgenheid en zekerheden
Zodat ik een uitweg kan vinden
In het labyrint van het leven
Autisme Storm.
Autisme Storm 