Mijn hoofd voelt zwaar als een loden kanonbal. Kanonschot. Er komt geen schot in de zaak. Ademen. Blijven ademen.
Diep inademen. Met de duim en wijsvinger een gesloten hangertje, slootje maken. Alle negatieve energie, beelden en prikkels inademen. En nadien op een wolk in je gedachten zetten.
Dan het hangertje tussen duim en wijsvinger loslaten en de negatieve energie uit je lichaam en borstkas.
De wolk met alle negatieve indrukken, gedachten en beelden ver weg laten drijven. En dit herhalen tot je hoofd opnieuw rustig en leeg is.
Cheltenham Badlands nabij Toronto in Canada. Foto: Lucia op Flickr.com.
De oude ziel zweeft hier nu rond. In de nacht komt hij tot leven en weer tot rust. Donker is licht en licht is donker. De beide voeten van de grond tot er geen voeten meer nodig zijn. De voeten zijn ballast. In een andere wereld alleen een last. Als ze verdwenen zijn, rest het hart en het hoofd.
De kolkende rivier wordt opnieuw een rustig stromen. Van de dag bekomend, de transformatie verder zettend met de wederkerende cyclus van ons bestaan. Verlangend uitkijkend naar nieuwe groeven van straks en morgen die de rivier in de bedding van het leven snijdt. Tot straks en morgen tot stilstand komen in de zaligheid van het heden. Tot het karma zijn energie boost heeft verworven. En de oude ziel opnieuw tot rust komt, voldaan in het bestaan.
Autisme Storm 