Ik hou van dat ding dat je doet
wanneer je mijn lichaam binnenkomt
terwijl de geluiden van jou in mijn oren fluisteren.
Het geeft mijn lichaam al die rillingen,
mijn hart een nieuwe trommel om op te slaan en mijn voeten een weg om heen te gaan.
Je laat mij dwaas glimlachen,
ogen rollend naar achteren, want hoe dieper je gaat, hoe meer ik dat gevoel krijg.
Dat gevoel van meer en meer willen.
Ja, ik hou van je, poëzie.
Autisme Storm.
Er zijn dagen en nachten dat je plots ontwaakt
Maar de nachtmerrie niet verdwenen is
Dat je wil plannen, leuke dingen
Maar het lukt niet iets te verzinnen
Dan wil je roepen, luid om hulp
Maar kruip je angstig terug in je schulp
Kon ik maar gewoon doen
Zoals vroeger, zoals toen
En zeuren over zaken, groot en klein
Waar we nu blij om zouden zijn
Kon ik maar een knuffel geven
De grootste in heel mijn leven
Sorry zeggen omdat het gisteren
Mijn dag niet was
En dank u omdat je toen wou luisteren
Mijn zorgen zachtjes in jou oor fluisteren
Weet dan dat ik er morgen ook zal zijn
Voor jou problemen, voor jou pijn
Autisme Storm.
Ik rook de jasmijn van jou oksels
Ik zag de schaduw van jou voelsprieten
Ik voelde het trillen van jou neusharen
Ik proefde het zout van jou adem
Ik hoorde het fluisteren van jou rode bloedcellen
Maar de afstand bleef enorm
Grand canyons ver weg
Eeuwen van tijd
Vervlogen verdampte hersenspinsels
Toen er geen eind aan kwam
Wij de wereld in onze achterzak staken
Het seizoen op de kalender noteerden
Plannen zekerheden waren
Vragen overschilderd werden met tipex
Goden nog bij Romeinen en Grieken hoorden
En wachtrijen in communistische supermarkten
Wij mondkapjes op de brandstapel gooiden
Ebola was opgelost en China nog rijk
Virussen nog drie en één Rus waren
Een knuffel banaal werd
En een bezoek te veel
Reizen een plicht
En een blanco agenda geen zicht
Kon ik maar opnieuw schuilen
In die wereld van voorheen
Omarmen wat nog overblijft
En het anders doen
Gewoon doen…
Autisme Storm.
Zijn het je ogen? Is het je stem?
Nee, beslist niet je ogen, want ik zie ze niet!
Nee, niet je stem, want hoge tonen hoor ik niet.
Ik hoor je alleen fluisteren als ik niet naar je kijk.
Je sixpack werd een dikke dijk boven de waterplas.
Zijn het je ogen? Is het je stem?
Nee, het is beslist iets wat ik niet verwoorden kan.
Het is zoals smurfentaart die naast andere taarten staat.
Het is zoals een weekdier dat zondags biljarten gaat.
Zo werd jij mijn ventje dat altijd bij mij staat.
Heet het relatie? Is het consternatie? Confrontatie? Co-lokatie? Vibratie of specialisatie?
Nee, het is gewoon verbazing.
Verbazing zonder dat ik je hoef te zien of horen.
Zonder woorden voel ik jou stem.
Met gesloten ogen is jou fluisterend woord voor mij een Chinees klank- en lichtspektakel.
Dan zie ik je ogen. Dan hoor ik je stem.
Autisme Storm.
Autisme Storm 