Daar wacht hij bij het raam,
starend naar de fluwelen zomerhemel,
op zoek naar haar favoriete fruit,
fluisterend nadenkend
Alleen de lijster antwoordt:
het ultieme deuntje van de zomer
Ondanks treurnis glimlacht hij,
blij dat het geluid in de kille nacht,
zijn eigen gedachten overstemt
Alles is beter dan stilte
Autisme Storm.
De brandende sigaret en een kop koffie,
mijn metgezellen weer
Sombere dag,
lawaaierig verkeer,
geen enkel mooi meisje te zien:
de poldernamiddag op zijn mooist
Niets anders te doen dan aan een pijp lurken
en dit gedicht schrijven
Mijn poging tot creativiteit
met een geest onder invloed en
gedachten die op hol slaan
Ik zou een kerk kunnen beginnen
maar in plaats daarvan ga ik slapen
Autisme Storm.
Ik ben het gezang van de vogels,
het gefluister in de bomen.
De zachte stilte na een storm,
en de warme zomerbries.
Ik ben de sterren aan de hemel ’s nachts,
Ik ben de gedachten in je hoofd die zeggen dat er iets goed is.
Ik hou je hand vast als je je down voelt,
Hoewel ik het gevoel krijg dat je het gewoon niet weet.
Ik ben niet gestorven.
Ik ben nog steeds hier.
Ik ben die zachte stem
In jouw oor.
Autisme Storm.
Mijn lichaam verwelkte tussen bebloemde lakens
De geest klauwend smachtend zijn eigen bakens
Een pop van klei liet mij bevriezen
Emotie en gevoelens samen wiezen
De gedachten dwaalden over het plafond
Waar vrijheid nog heerste en alles kon
Samen vermoeiende terreur
Met grijs als enige kleur
Ik dacht aan een alternatief
Een oprechte nachtelijke dief
Was het mijn minnaar of medespeler
Mijn lieve nar of zorgzame heler
Mijn lichaam verdween in de nacht
Waar iedereen wat anders dacht
En ik alleen kon cijferen in akkoorden
En acteren aan linkse bakboorden
Autisme Storm.
Een niezende nietsnut zit te niezen alsof zijn leven aan snottebellen vasthangt
Een door het leven doorweekte man
Met een falus en een status
Omdat ze zeggen dat het moet
De complimentjes smaken zoet
Zoals suikerbrood met bruine suiker en speculoospasta
Zijn falus en status gaan nog meer stijgen
Snottebellen van zijde die een oude geliefde opvrijen
Omdat de waarheid een leugen is
Die ’s morgens komt gluren en ’s avonds het licht uit doet
Zijn zoute lichaam hijst zich omhoog naar de bovenstad van de binnenstad
Om te perkamenten tussen vergeelde exploten uit vervlogen dagen
Om nietsnutten te verkopen twee voor de prijs van één
Toen dat nog kon en mocht
Maar de tijden veranderen
En alleen thuis speelt een andere ruis
Van snottebellen tussen de lenden
En het onnuttig noodzakelijke aan het aangename te combineren
In een wereld die alleen hij kent
En voor geen andere ogen bestemd
Waar de waarheid het haalt boven de alledaagse leugen
En hij het hef in eigen handen kan nemen
Autisme Storm.
Wellicht na middernacht
In de knipoog van de wijn
Verliet je jou hart en geest om mijn voetstappen te volgen
Waarom heb je mij een moment liefgehad?
Waar komt dit recht vandaan?
En ik zei niets
Je gaf duiding door je ogen op mij te richten
Waarom heb je mij een moment liefgehad?
Dat moment werd onsterfelijk in het leven
Vandaag ontstond de razernij in mijn gedachten
De echo dat je mij zo veel begeestering gaf
Waarom heb je mij een moment liefgehad?
Autisme Storm.
Uit de blauwe hemel
Blauwe regen
Alles blauw
Een blauw shirt
Blauwe kleuren die alles omvatten
Het blauw dat alle kleuren kleurt
Blauw water
Blauwe berg
Blauwe boom
Blauwe gedachten
Blauwe huid
Als een verafgoding
Een plaats voor aanbidding
Een blauwe God
De kleur van de hoop
Blinkende ogen
Binnen in mijzelf
Met de handen op het hart
Aanvaard ik de werkelijkheid
De waarheid
Ik open opnieuw de ogen
Bemin en aanschouw
Blauw
Autisme Storm.
Mijn hoofd voelt zwaar als een loden kanonbal. Kanonschot. Er komt geen schot in de zaak. Ademen. Blijven ademen.
Diep inademen. Met de duim en wijsvinger een gesloten hangertje, slootje maken. Alle negatieve energie, beelden en prikkels inademen. En nadien op een wolk in je gedachten zetten.
Dan het hangertje tussen duim en wijsvinger loslaten en de negatieve energie uit je lichaam en borstkas.
De wolk met alle negatieve indrukken, gedachten en beelden ver weg laten drijven. En dit herhalen tot je hoofd opnieuw rustig en leeg is.
Ademen. Blijven ademen.
Autisme Storm.
Sinds één jaar heb ik de diagnose autisme van een centrum in Oudenaarde. Je denkt dat iedereen zo is, denkt, ziet, hoort, ruikt, voelt, leeft en beleeft zoals jij. Maar dan kom je op je 41e tot ontdekking dat jij ‘anders’ bent.
Niet iedereen zit op de autoweg te focussen op de nummerplaten.
Niet iedereen let op de details en ziet geometrische figuren in de dagdagelijkse dingen.
Niet iedereen hoort vijf soorten geluid door elkaar.
Om nog maar te zwijgen van het klank- en lichtspel in een warenhuis, met tientallen merknamen, kleuren, vormen, geluiden van de kassa, diepvriezer, de tl-lamp, babbelende klanten in alle uithoeken van de supermarkt, de messen in de slagerij, de schoenen over de vloer, de winkelkarren over de tegels, enz.
Boodschappen doen is een nachtmerrie. Zeker als dit niet in een snelvaart kan gebeuren in een vertrouwde supermarkt.
Een autist heeft bijna altijd af te rekenen met hoogsensitiviteit en krijgt gemiddeld vijf keer meer beelden, geluiden, vormen en informatie binnen. Het is bijzonder vermoeiend en het selectieproces om al die informatie, indrukken en prikkels te filteren kost bijzonder veel tijd en energie. Iemand met autisme moet dan ook regelmatig tot rust komen.
Mijn vriend vond het boek ‘Leven zonder filter – mijn ervaring met hoogsensitiviteit’ van Fleur van Groningen een aanrader om beter te begrijpen wat hoogsensitiviteit inhoudt.
Het is een constant gevecht met de steeds drukke ‘boze buitenwereld’. En kan voor dat filteren van informatie onvoldoende tijd benut worden, dan geraakt het hoofd vol. In dat geval kan er geen nieuwe informatie meer bij. De persoon – autist – moet dan zijn hoofd kunnen leegmaken. Zoniet blokkeert de autist, krijgt hij nieuwe informatie niet meer verwerkt en moet hij eerst tot rust komen. Krijgt een autist deze rust niet, dan ‘ontploft’ deze; een explosie van woede, verdriet, onbegrip, angst en boosheid.
Iedereen is dan de vijand van de autist; in het bijzonder diegenen die hem/haar het meest dierbaar zijn. De woede zal zich dan richten tot hen die het goed menen met iemand met een autismespectrumstoornis. De woede kan gepaard gaan met een hevige woordenwisseling, ongecontroleerd verdriet en woede en het gooien met of vernielen van voorwerpen.
Nadien heeft iemand met autisme van zulke explosie bijzonder veel spijt, maar het instinct laat hem/haar weinig alternatief.
Het is een utopie te denken dat een autist nooit meer zulke explosie van woede en verdriet zal hebben. Deze ‘ontploffing’ kan zich keren tegen zichzelf of tegen voorwerpen of personen in de ‘boze buitenwereld’.
Door voldoende rustmomenten in te bouwen kan men deze explosies trachten te beperken. Maar aangezien alle prikkels vijf keer intenser binnen komen, zal ook zo een explosie ook voor de buitenwereld merkwaardig voorkomen. Schoppen tegen deuren, slaan tegen muren en op latere leeftijd gooien met voorwerpen. Hoeveel gsm’s ik al stuk heb gegooid weet ik niet. Het probleem kan ook latent aanwezig zijn en pas bij een nieuwe situatie, werk of relatie pas echt naar boven komen. Iemand die in zijn/haar eentje alles onder controle had, krijgt opeens te maken met een nieuwe school, job, huis of relatie en kan zich niet langer verstoppen voor de ‘boze buitenwereld’. Elke verandering zorgt bij autisten voor veel stress, onzekerheid en negatieve prikkels. Zelfs nieuw behangpapier, een nieuwe plaats voor de koffiezet, een nieuwe dienstregeling van het openbaar vervoer, een nieuwe winkel in de straat, bezoek op onbekend terrein, een feestje, vakantie, een vrije dag tijdens de week, enz. Een autist heeft regelmaat, structuur en planning nodig. Een weekplanning opstellen in onontbeerlijk in een gezin met iemand met autisme om zekerheden, taken en rustmomenten in te bouwen.
Fietsen en wandelen in de natuur is positief om de gedachten van zich af te zetten en het hoofd leeg te maken. Of een hobby die men graag doet. Schrijven kan ook helpen om prikkels te verwerken.
Maar dit alles geeft nooit de zekerheid dat iemand met autisme zich nooit onbegrepen voelt en explosief zijn woede en angst naar buiten stroomt. Weet dan 200 % zeker dat deze woede, verdriet en angst NOOIT het gevolg zijn van persoonlijke vete, maar altijd gericht op de ‘boze buitenwereld’. Je mag iemand met autisme dan ook niet veroordelen voor zulke woede uitbarsting, want die persoon heeft er nadien ook bijzonder veel spijt van, maar die explosie gebeurt buiten zijn/haar wil om. Een relatie met iemand met autisme is dan ook niet makkelijk en veel structuur, planning en geduld is nodig. Anderzijds krijg je er ook een unieke, lieve persoon voor terug als je hem/haar zichzelf laat zijn met alle beperkingen, maar ook met vele talenten die autisten hebben.
Autisme Storm.
Autisme Storm 