Ik wil mijn eigen wereld, een veilige wereld voor mij alleen. Een wereld waarin ik niet bestookt word met alles om me heen. Laat iedere dag maar voelen als kerst, want in dat gevoel voel ik me op mijn best. Laat mij maar rondlopen en mijn ding maar doen.

Zoeken, ijsberen, kijken naar een film of wat schrijven. Zo vind ik mijn rust, mijn geluk, mijn vrijheid en doel. Waarschijnlijk is het belangrijkste wat telt, niet de omgeving maar mijn eigen hart en gevoel. Ik hou van jullie allemaal, al duw ik jullie vaak weg. In veel gevallen ben ik een éénling…. voor de tweelingen is dat pech. Ik moet zeggen, ik ben toch blij dat jullie er zijn. Want alleen op de wereld, is ook niet fijn. Ik heb me willen aanpassen, aan wat deze wereld van me verwacht. Maar dat kan ik niet, en daaraan proberen te voldoen maakt me zwak. Ik vind nu mijn eigen weg en daarin ben ik niet alleen, er zijn steeds meer lotgenoten…. hierin op de been. Gelukkig worden, geaccepteerd, normaal is toch wat iedereen wil? Gun mij dan ook alsjeblieft mijn deel.

Ik heb andere basisomstandigheden nodig als de rest, help mij die dan te krijgen alsjeblieft, want ik doe ook zeer zeker mijn best. Laat mij maar in deze wereld leven op mijn manier. Zonder vele contacten door het leven dwalen, geeft mij plezier. Ik zal mijn eigen pad uitvogelen en daarmee vrede met mijzelf ervaren. Innerlijk geluk is door geen enkele instantie te evenaren. Na jaren zoeken, ben ik nu terug bij af. Degene die ik probeerde te veranderen, geef ik niet langer straf. Eindelijk is het tijd mezelf te openbaren, en mij nu aan mijn eigen zijde te scharen…. Degene die ik het meeste kwaad deed met aanpassingen voor de maatschappij, was ikzelf…. de maatschappij maakt mij niet blij. Eindelijk kies ik nu wat goed is voor mij, en hoe ik dat doe…. is aan mij.

Bedankt voor jullie gezelschap, het geeft mijn leven kleur. Ik weet dat ik jullie niet echt toelaat, maar ik geef hieraan de voorkeur. Het spijt mij mijzelf als dit egoïstisch blijkt te zijn, maar nu moet ik voor mezelf kiezen, me eigen welzijn. Uiteindelijk na wikken en wegen is dit toch het leven waarvoor ik kies, mijn leven…. en zie ik autisme niet langer als een verlies. Ik ben niet kapot, gebroken of stuk, hetgeen wat ik altijd in de weg stond met voorgaande visie…. was ikzelf, mijn eigen geluk. Ook ik kan iets bijdragen aan deze wereld, misschien een andere kijk. Want leven op één en dezelfde manier, maakt ons ook niet echt rijk. Ik kom er wel…. ik weet nu dat ik niet de enige ben. Dus laat mij mijn gang maar gaan…. dan zal ik zeer spoedig…. krachtig op eigen benen staan.

Xavier Moktar.

Bron: Onze kinderen.