De vergeelde post-it

Foto: Ana Kléa Moraes.

De kleur des tijds afgestaan

Als een vergeelde post-it

Waarvan de smiley verdwenen is

Zijn lijmlaag de kleefbaarheid verloren

Wachtend in het tweede deel van het leven

Wetend dat verouderen en de dood

De enige zekerheden zijn

Tot het laatste stukje lijm

Verschroeid met de tijd

Met een vluchtige herfstwind

Nog enkel loslaat

Om vliegensvlug te worden verfrommeld

Desnoods te dwarrelen onder een ladekast

Te eindigen in een prullenmand

Als niet meer terzake doend

Tussen andere onderkruipers

Die te vroeg de nek uitstaken

En waarvan de inkt net opgedroogd

Of de huid vergeeld is

Niet langer van betekenis

Woorden of zinnen

Verdwenen voor goed en altijd

Of gekopieerd naar elektronische wegen

Waar gele post-its geen betekenis hebben

Slechts het tijdelijk relaas

De ondankbare boodschap

De herinnering

De vervelende taak

De to do

Gele post-its

Van eendagsvlieg tot jaarboek

Maar eens houdt de lijm niet langer

En worden ze weggerukt van bureau en pc

Om te verdwijnen als afval

Hun opdracht volbracht

Van smiley tot pracht

Autisme Storm.

Lente

Foto: jack1972ok op Flickr.com.

Drie primus madeliefjes honoreerden de spijzen

Tandpijn en oogziektes niet langer te krijgen

Heesters te snoeien, kleine vosjes die stoeien, vroegers die bloeien,

Krokussen verschijnen, zwijntjes heel kleintjes, balkonbakken fijntjes

Wildemanskruid harig ranonkel, geel hart van meeldraden

Bonte kleuren, Diana Clare en Charles Lamont schilderen tuinpaden

Bollen en knollen worden bloemen en kleuren

Toverhazelaar en sneeuwbal geweldig die geuren

Bittere bessen van de Gelderse roos laten vogels afschrikken

Boeketjes gaspeldoorn beschermt door vlijmscherpe prikken

Magnolia klokken luiden het einde van nacht en van vorst

Camelia verslapen, Mimosa aan het gapen, wilgenkatjes zo’n dorst

Zilver grijsblauwe naalden van Libanese ceder

Insekten, konijntjes, zo klein en zo teder

Ooievaars klapperen hun eigen, hun toon

Roze bloemen te eten van de judasboom

De rhododendrons verlegen kijken omlaag

De lente is nu. Nu en vandaag.

Autisme Storm.

Kleuren

Foto: Mikka Noptek.

Geel is het licht. Geel is de dag. Geel is de zon en de kracht.

Ook groen. De natuur en het leven.

Maar als alle kleuren samen komen is er enkel zwart. En dan licht. Sterker dan wij kunnen zien met onze ogen.

Geel is niet geel. Groen is niet groen. Zwart is niet donker.

Het zijn duizenden kleuren alle-tezamen. Wij simpele onnozele mensen zien geen kleuren. Wij denken alleen dat we kleuren kunnen zien.

Water is wit of is het blauw? De zee is groen, grijs of is het appelzeeblauw?

Wij zien geen kleuren. Omdat ons mens-zijn zijn beperkingen heeft (zoals een autist).

De kleur van elk karma omvat de ziel. Als de ziel gaat leven na een korte winterslaap, krijgt het karma zijn kleur.

Autisme Storm.

Verdwenen totempaal

Oh gele totempaal, waar zijt gij nu heen?

Waarom brengt gij vandaag zoveel zoekenden op de been?

Jarenlang stond gij daar aan het restaurant.

Trouw op post voor bezoekers in heel Nederland.

Werden al die eet- en drinkgelagen jou te veel?

Of wou je opeens groen wezen en niet langer geel?

Steeds was jij trouw op post.

Met een gratis glimlach die niks kost.

Kwamen treurende indianen jou vannacht halen?

Dachten ze om een gele totempaal gaat toch niemand malen?

Wou je zo opeens dan de oversteek maken?

Of moest je dringend weg voor louche zaken?

Lieve gele totempaal, kom snel weer naar huis.

Het is een oproep van jou vriend, de schuurbuikmuis.

Autisme Storm.