Ik hou van dat ding dat je doet
wanneer je mijn lichaam binnenkomt
terwijl de geluiden van jou in mijn oren fluisteren.
Het geeft mijn lichaam al die rillingen,
mijn hart een nieuwe trommel om op te slaan en mijn voeten een weg om heen te gaan.
Je laat mij dwaas glimlachen,
ogen rollend naar achteren, want hoe dieper je gaat, hoe meer ik dat gevoel krijg.
Dat gevoel van meer en meer willen.
Ja, ik hou van je, poëzie.
Autisme Storm.
Ik ben het gezang van de vogels,
het gefluister in de bomen.
De zachte stilte na een storm,
en de warme zomerbries.
Ik ben de sterren aan de hemel ’s nachts,
Ik ben de gedachten in je hoofd die zeggen dat er iets goed is.
Ik hou je hand vast als je je down voelt,
Hoewel ik het gevoel krijg dat je het gewoon niet weet.
Ik ben niet gestorven.
Ik ben nog steeds hier.
Ik ben die zachte stem
In jouw oor.
Autisme Storm.
Het zwarte goud
Toverde bitterheid op zijn tong
Zout tussen bubbels en benen
En een warme gloed tussen Adam’s appel
Die neerdaalde door tepels en dijen
Om te verdwijnen in een zure massa
Kolkend van verlangen naar meer
Om een hongerende dorst te stillen
In een mok van vertrouwen
In een gevoel van herkenning
En een opstoot van energie
Om de volgende minuut te halen
En het volgende uur hopelijk ook
Tot de zwarte geest is uitgewerkt
En schreeuwt om een nieuwe drug
Autisme Storm 