Foto: Maria Luiza Melo op Pexels.com.
De regen kletterde
verpletterde
De regen kaatste
verplaatste
Maar de schaduw bleef
zweven rond de druppels
zoals schaduwen zweven
en druppels vallen kunnen
De schaduw
zweeg
De schaduw
bleef
Omdat hij wist
zijn eigen list
geen betere plek om te schuilen
dan Gods schaduw in de regen buiten
Autisme Storm.
Foto: Julie Stollery.
Eén zwaluw maakt nog geen zomer, net zo min als één mooie dag of korte tijd van gelukzaligheid iemand een gelukkig mens kunnen maken.
Aristoteles
Grieks filosoof 384 v.C. – 322 v.C.
.
Al dartelend als koorknapen in het malse gras
na de hoogmis in stoffig land van tabak en vlas,
onze lijven elkaar schurend, vuisten gebald,
spelend, verkennend, vergetend elke last.
.
In weeë rottende geur op vale grond,
waar beslist een vlaskapelletje stond,
konden wij vurig ravotten en slalommen rond
met ’n verdorven wolk tot binnen onze kont.
.
De dode eiergeur in schuren van roters
waar we speelden als verdorven koters
en hoorden die zang van laag en hoog
van zwaluwen voorspellend nat en droog.
.
Hoe klonk hun kwetterzang voorgoed voorbij
verloren vernederd, haasjes van moderne klei
hoe oogde hun vlucht een laatste zucht,
hun kreet al stervend in de blauwe lucht.
.
Daar waar de lome Leie ademde in vlas
liepen Wielsbeke en Harelbeke in de pas
kwam men wind- en watermolens tegen
en vroegen boeren intens om Gods regen.
.
Daar waar de zwaluwen eeuwig spelen
en boeren hun aalkarren tijdig legen,
zijn koorknapen een herinnering in vlasdroge vegen
en komt men hun wulpsheid nog zelden nog tegen.
Autisme Storm.
Koud was het om mij heen
In het schrikkeljaar dat zichzelf kopieerde
Het jaar met bosbranden op een heel continent
Toen aarde beefde en bleef beven
Puerto Rico, Turkije, Iran, Kroatië, Griekenland
Indonesië, Nieuw-Zeeland en China er ook van
Met mijn haren in de verwarring
Seksdriften haalden niet eens de behanging
Mijn adem kreeg zijn beperking
Door virologen die zich God waanden
Van het pad afdwaalden
En zich door een politiek moeras baanden
En we nauwelijks beseften wat is er gaande
Een jaar dat verloren leek
Eén van voortdurend keet
Politiek en wetenschap
Geloof en ongeloof
Verbinden en ontbinden
Haat en eigen zaad
Geblaat door de veelvraat
Stress omdat we geen stress meer kregen
Het kantoor opeens was verdwenen
En thuis een opvanghuis, crèche voor alles
Van huilende baby’s
Spelende kinderen
Toeterambulancerende vrouwen
Verdwenen dagen
Verdwenen weken
Verdwenen minnaars
Verdwenen minnaressen
Braaf thuis op kot
En lichaam op slot
In alles zat reeds de mot
En zij waanden zich God
En hij ook in dat Witte Huis
Dagelijks op onze buis
Het jaar van pijn
Het jaar dat niet hoorde te zijn
Autisme Storm.
Ik keek naar omhoog
Maar je zag mij niet
Het was tegen mijzelf dat ik loog
Maar ik hield het kurkdroog
Je stond daar maar te staren
Negeerde mij totaal
Ik kan het niet verklaren
Ik was toch niet banaal
Dacht met jou bootje varen
Je was rechts liberaal
Misschien toch niet de ware
Toen hield het sprookje op
En ging het hart op slot
Ik waande mij een God
Maar werd weer eens bedot
Autisme Storm.
De bebaarde hipster met een bijl over de schouder
Voelde het door zijn rode ruitjeshemd alsmaar kouder
Voor de winter in Alaska zou toeslaan
Ging hij lang en ver van huis vandaan
Met euthanasie verlossen van zij die lijden
En hartverscheurend in de bossen wegkwijnen
Zijn Caterpillars kraakten de noten van de sneeuw
Een slechtvalk kirde over de Yucon rivier
De snelste vogel nog even hier
Om over de rotswanden te zweven
Alvorens naar Zuid-Afrika te begeven
De hipster houthakker had het begrepen
Zich als God door zijn zware taak te slepen
De keuze maken tussen levenden en doden
Voor trauma’s die geen uitweg boden
Zoals mensen die niet meer genezen
En hun laatste uren vrezen
Zo genadig moet een boomhakker zijn
Het aanhoren van leven, wonde en pijn
En als ze doodgaan dan maken we een kruis
Voor hun nabestaanden of een nieuw huis
Autisme Storm.
(Liedtekst:)
Ik had mijn eigen gril
En niemand die dat wil
Het was stil, het was stil, het was stil
Geen toekomst, honderd gaten
Dus vroeg ik aan mijn maten
Waar ze zaten, waar ze zaten, waar ze zaten
Toen opende het doek
Er ontstond zowaar een vloek
Ik kreeg bezoek, ik kreeg bezoek, ik kreeg bezoek
Wat lekkers klaar gezet
Zo even weer aan zet
Wat een pret, wat een pret, wat een pret!
Toch bleef ik zo alleen
Met jeuksel daar be’neen
Aan mijn teen, aan mijn teen, aan mijn teen
Dus ‘k vroeg God ’n keer
Mijn hart doet zo zeer
Geef mij meer, geef mij meer, geef mij meer
En die ochtend diep in mei
Een vrouwtje kwam erbij
Aan mijn zij, aan mijn zij, aan mijn zij
Wij werden zo een paar
’t Leven begon toen aldaar
Het was waar, het was waar, het was waar
Ik zag Madame Zaza
En deed de mensen na
Blablabla, blablabla, blablabla
Zo zitten op één lijn
Zou dit het leven zijn?
Het leek fijn, het leek fijn, het leek fijn
Te vroeg ging ik zweven
Straks oud en spontaan beven
Ik wil leven, ik wil leven, ik wil leven
Wat werd mijn leven zwaar
‘k Verloor toen al mijn haar
Ik was klaar, ik was klaar, ik was klaar
Al die herrie thuis erbij
Dat maakte mij niet blij
Ik wil vrij, ik wil vrij, ik wil vrij
Toen kwam zij dichterbij
En zei toen tegen mij:
Papegaai, papegaai, papegaai
Autisme Storm.
Twee zwarte ogen beloerden mij in de trein
Wat zou er zijn? Wat zou er zijn?
Die koele blink van dat halve gezicht
Zonder emotie, zonder licht
Zwarte kijkers recht naar mij gericht
Veel te koel, veel te dicht
Wat had ik misdaan, wat deed ik fout?
Ik braaf en lief als een hertebout
De vragen kwamen, maar antwoorden op slot
Waarom dat kille moment weet enkel God
Autisme Storm.
Uit de blauwe hemel
Blauwe regen
Alles blauw
Een blauw shirt
Blauwe kleuren die alles omvatten
Het blauw dat alle kleuren kleurt
Blauw water
Blauwe berg
Blauwe boom
Blauwe gedachten
Blauwe huid
Als een verafgoding
Een plaats voor aanbidding
Een blauwe God
De kleur van de hoop
Blinkende ogen
Binnen in mijzelf
Met de handen op het hart
Aanvaard ik de werkelijkheid
De waarheid
Ik open opnieuw de ogen
Bemin en aanschouw
Blauw
Autisme Storm.
Een rijtuig ontdaan van alle koeienvacht
Stond daar roestig in die nacht
De versiering met kleipotjes plastieken bloemen
Nooit snoeien zoals herfstbladeren altijd knoeien
Met neef Madan met zijn hertenlach
Zijn nón lá opgezet op zowaar een vrijdag
In dat verlaten dorp waar mensen dachten dat ze nog leefden
Waar patal het voedseloffer was voor de hindi God
En mulo het muildier van een doorweekte dorpszot
Waar vrouwen nog in een van riet geweven kleed zweefden
En geroosterd bloemmeel aan hun kleine handjes kleefden
Waar chrysanten patronen op goedkope paraplu’s overleefden
Boerendochters in het stro hun ontmaagding beleefden
En de zoon van de buren dacht dat hij kon zwemmen
Toen hij het water in een gietijzeren badkuip kon temmen
Autisme Storm.
De rug over de stoel heen
Een foltering zo gemeen
Alle druk op enkele spieren
Pijn waarvoor niemand wil kiezen
Ze zijn gemeen en rot
Ze maken al jou grassprietjes kapot
Zie ze lachen vol met spot
Mishandeling is hun nieuwe God
Omdat ze zwak en onbeduidend zijn
Kunnen ze enkel winnen met jou pijn
Geef foltering geen enkele kans
Veroordeel het en wees echt mans
Autisme Storm.
Autisme Storm 