Ik ben het gezang van de vogels,
het gefluister in de bomen.
De zachte stilte na een storm,
en de warme zomerbries.
Ik ben de sterren aan de hemel ’s nachts,
Ik ben de gedachten in je hoofd die zeggen dat er iets goed is.
Ik hou je hand vast als je je down voelt,
Hoewel ik het gevoel krijg dat je het gewoon niet weet.
Ik ben niet gestorven.
Ik ben nog steeds hier.
Ik ben die zachte stem
In jouw oor.
Autisme Storm.
Het oude zweet kleefde aan zijn lijf
De verdorde cola maakte zijn tanden los
Een mixer klauwde door zijn ingewanden
Zijn schedel werd ingeslagen met een koevoet
De schimmel verspreidde zich van tenen tot bovenbenen
Het oorsmeer druppelde over zijn schaamharen
Zijn mannenlucht had de atmosfeer bevrucht
Zijn lichaam kraakte als een Syrisch waterrad
Zijn ogen puilden naar zijn achterhoofd
Zijn lippen ketsten als ijzersteen
Hij was alleen…
Maar voor de rest ging alles goed met hem
Autisme Storm.
Reddeloos voelde ik jou ijzeren klauwen
Die mij onze ontmoeting deden berouwen
Verloren was elke uitkomst zo ik wou
Jij ging mij lusten, meer dan gauw
Verorberen dit, het enige voedsel, graag
Met snelle happen en dan weer traag
Bewegingsloos was ik verloren
Hemels vlees voor jou bekoren
Je tastte toe, beet na beet
Je drang zo groot, je adem heet
De duivel zond jou naar mij toe
Ik jou ontbijt, dat deed je goed
Mijn inbreng was geen brengen meer
Jou lichaamssappen een vloeibaar teer
Ik kwijnde weg
Jij deed geen zeg
De duivel zag, je deed ’t wel, je deed ’t goed
Zijn plannen smaakten dankbaar zoet
Mijn hoofd gingen tollen als een orkaan
Vertoefde daar, een andere waan
Ooit te leven, gans opnieuw
Zonder adem, zonder kieuw
Ik werd onzichtbaar, ik werd heel flou
Ik werd heel anders, ik weet niet hoe
Ik werd weer groen, grijs en rood
Ik werd weer leven en dan weer dood
Autisme Storm.
Waar zou mijn wereld zijn
Zonder mijn eigen Valentijn
Een zachte blinkende huid
Veroverend mijn nachtelijke buit
Gulzig smaken elkaar lippen
Verstrengeld aan elkaars ribben
Een woord niet nodig vandaag
Een knipoog zoen ik plaag
Valentijn is in mijn hart gekomen
Onstuimiger dan wilde dromen
Een harddrug van de bovenste plank
Violen, parels en hemels gezang
Onze harten smaken zoet
Ons voelen doet zo goed
Mijn Valentijn vandaag
365 dagen graag
Autisme Storm.
Het blijven zoeken naar een verleden
Met elk laagje overhoop gelegen
Met zoveel vragen, zoveel zorgen
Altijd gisteren, nooit eens morgen
Het harde metaal krast over zieke zielen
Ze hielden ons voor gek en randdebielen
Ze deden ons wat aan, elke dag en elk jaar
Achter elke hoek angst voor ieder gevaar
Verscholen in een schelp zo diep
Die onder zee om hulp riep
Tranen gelaten, smart en veel pijn
Waarom nog leven, waarom nog zijn
De stekker eruit, de stekker erin
Afscheid genomen, een nieuw begin
Laat ons de zorgen, laat ons het verleden
We beginnen opnieuw, we kijken naar heden
Wat was komt nooit meer helemaal goed
Maar herpak je met kansen en nieuwe moed
Kijk nu vooruit, vergeef hen die kwaden
Ze wisten niet beter met domme domme daden
Spring er zelf in, het leven opnieuw
Je hebt nu een kans, je hebt nog een ziel
Autisme Storm.
In een wereld die enkel ik begrijp
Die ik voel, omarm, vertrouw en leid
Daar sta jij zo ver vandaan
Verder dan zon en maan
Hoe graag zou ik je willen duidelijk maken
Dat dingen mij echt wel raken
Dat ik om je geef, dat ik je nodig heb
Maar dat ik constant op elk detail let
Dat geluiden mijn wereld bombarderen
Veranderingen mijn lichaam doorboren
Onzekerheid en boosheid mijn keel wurgen
Geef mij tijd en ruimte, zou je durven
Ik kom terug naar je toe
Dan komt het heus wel goed
Alles naast routine is voor mij chaos
Het maakt mij woedend, verschrikkelijk boos
Als ik boos ben, het is nooit op jou
Ook al kan ik het niet zeggen, ik hou van jou
Maar op een boze wereld, veel te druk voor mij
Een wereld onbegrijpbaar enorm vermoeiend voor mij
Wil je mij tijd geven om alle prikkels te verwerken
Om alles rustig te laten groeien en mooi verwelken
Om te kijken naar de schoonheid van elk detail
Om te verdiepen in die ene interesse die me vangt
Ik ben anders, maar laat mij anders zijn
Ik vind dat goed en ik vind dat fijn
Autisme Storm.
In de luchthaven
Naast een vergeten rijstveld in Vietnam
Stromen passagiers gemoedelijk toe
Voor één van de vijf vluchten die dag
Tokkelend op hun nieuwste speeltjes
De tijd verdoen met niets-doen
Blauwe linten rijgen paadjes samen
Waarlangs het passagiers-vee mag lopen
Naar een nieuwe bestemming
Of nieuw oord te ontdekken
.
Een dametje in een roodglanzend jasje
Deed een kort pasje
Naast het tasje
Vond er fris zonder jasje
En was terug in haar sasje
.
Zoekend naar morgen
Bleef hij vandaag
Verzonken in gisteren
Toen alles nog goed ging
Hij kon genieten van zijn zin
Die de laatste liefde uitblies
Alvorens verdriet en plots verlies
Verzonken in het gemis
Verlaten, verloren, zo wis
Autisme Storm.
De kleur des tijds afgestaan
Als een vergeelde post-it
Waarvan de smiley verdwenen is
Zijn lijmlaag de kleefbaarheid verloren
Wachtend in het tweede deel van het leven
Wetend dat verouderen en de dood
De enige zekerheden zijn
Tot het laatste stukje lijm
Verschroeid met de tijd
Met een vluchtige herfstwind
Nog enkel loslaat
Om vliegensvlug te worden verfrommeld
Desnoods te dwarrelen onder een ladekast
Te eindigen in een prullenmand
Als niet meer terzake doend
Tussen andere onderkruipers
Die te vroeg de nek uitstaken
En waarvan de inkt net opgedroogd
Of de huid vergeeld is
Niet langer van betekenis
Woorden of zinnen
Verdwenen voor goed en altijd
Of gekopieerd naar elektronische wegen
Waar gele post-its geen betekenis hebben
Slechts het tijdelijk relaas
De ondankbare boodschap
De herinnering
De vervelende taak
De to do
Gele post-its
Van eendagsvlieg tot jaarboek
Maar eens houdt de lijm niet langer
En worden ze weggerukt van bureau en pc
Om te verdwijnen als afval
Hun opdracht volbracht
Van smiley tot pracht
Autisme Storm.
In dat verre oord
Om tien twaalf uur
Brandt ’s avonds de lamp niet
Ontwaakt de ochtend niet
In het midden van de nacht
Wordt er druk gekocht en verkocht
Door diegene die alleen naar huis toegaat
Het licht van de boomschors
Is verborgen in die vogel op het veld
De wind blies aan de kant van de weg
De achtervolging in
Niemand kijkt toe
De slechte lucht kwam op een dwarsfluit
De bamboe verwelkte
De boot nachtte het verlaten in
De roep van een enkele kraai
Hoeveel voetafdrukken en hoeveel paarden
Versleten de weg van het pad
Iemand kwam terug
De dag bleef niet tot het einde
De weggelopen koper
Liep hand in hand met een stille pijn
Het constante dramaspel
In open lucht
Iemand huilt, iemand zegt ‘het gaat niet goed’
Maar de wegloper hij doet
Altijd hetzelfde spel
Van liegen en bedriegen
Tot de ochtend aan de voordeur klopt
Of niet meer klopt
Autisme Storm.
De overspelige spoeling van het lot.
Je kwam aan land en vaagde alle zekerheid weg.
Het zout in de lucht en de zoete vis verloren.
De palmen die zich omdraaien tot de olie bezwijkt.
Het rendier verloren in een toendra van oerwoud.
De zon die uitdooft en de wolken die licht geven.
De mensen die braaf en goed waren en de dieven echt stout.
De zee weer blauw en de zondag weer rust.
Het lot was evenwel verloren.
Al duizenden jaren een zoutpilaar van ons bestaan.
Autisme Storm.
Autisme Storm 