Ik was alleen

Drakenboom op Tenerife.
Foto: NadiaBE op Flickr.com.

Ik was alleen en vond toen samen. We waren jong. We werden oud. Jij gaf mij mijn benen en ik gaf jou mijn hand. Het werd een band. Ons verstand. Eindelijk aanbeland. In dit land.

Waar ik zocht en ik nooit vond. Waar jij vond, maar vergat te zoeken. Waar twee terug één werden. Versmolten in heden elk zijn verleden. De drakenboom wist, maar zijn ringen zwegen in de mist. De moerassen, de woestijnen, de steppen, het heelal om de hoek.

Het vinden van ver hier nabij op de deurmat een welkom en blijf. De deur op een kier, lekker dier blijf hier, voor plezier en vertier, voor luister en kluister, voor een knuf en een puf, voel je hier goed, want dit wordt nu ons thuis.

Na al die zware dromen eindelijk de ochtend aangekomen. In het licht van de wereld. De boosheid op schap, lach op de mond, opnieuw geluk in het rond toen ik jou daar zo vond.

Autisme Storm.

Aan de touwtjes van het leven

Ringen op het strand in Santa Monica dichtbij hotel ‘Shutters on the Beach’ in Californië in de Verenigde Staten.
Foto: Ross Pollack.

Aan de touwtjes van het leven, daar kan je van alles beleven.

Ga je op avontuur of wordt het leven je veel te duur?

Heb je diploma’s bij de vleet of raakt je relatie in de sleet?

Ga je dagelijks dineren in een driesterrenrestaurant of zoek je restjes in het vuilnis aan de kant?

Heb je gezondheid in drie lagen of moet je pijn en kreupel dragen en verdragen?

Is je vrouw Mega Mindy of een blonde toverfee?

Of sleurt ze je uit café en brult: “Jij moet mee!”

Misschien leef je elf dagen of kan je je aan een eeuw of meer wagen?

Wie gaat trekken aan de flosh, die is beslist de klos.

Wie blijft zitten in het verhaal, danst straks in de grote balzaal.

Wie te hard trekt aan de touwtjes van het leven, die zijn hart gaat het beslist begeven.

Diegenen die de touwtjes steekt in de fik, duikelt beslist in de dieperik.

De touwtjes zijn pas om te grijpen als jou mayonaise hierboven kan gaan rijpen.

Grijp je fout, dan strooi je zout.

Grijp je goed, dan krijg je moed.

Grijp niet te snel, dan lukt het jou wel.

Autisme Storm.

Een postzegel van de Olympische Spelen in Los Angeles in Amerika in 1984.
Foto: Mando Maniac op Flickr.com.

Oh gij domme haze

Oh gij domme haze.

Waarom blijft gij mij steeds verbazen?

Waarom loopt gij zo snel?

En denk ik: die doet de huppeldans wel.

Traag zoudt gij nog steeds bestaan.

Maar met die snelle jagerskogel is het leven nu gedaan.

Waarom moest gij zo nodig lopen?

En dit nu met uw leven bekopen?

Haas(t) en spoed is zelden goed.

Het is de traagheid die ’t ‘m doet.

Autisme Storm.