Tag: hand

Ik was alleen

Drakenboom op Tenerife.
Foto: NadiaBE op Flickr.com.

Ik was alleen en vond toen samen. We waren jong. We werden oud. Jij gaf mij mijn benen en ik gaf jou mijn hand. Het werd een band. Ons verstand. Eindelijk aanbeland. In dit land.

Waar ik zocht en ik nooit vond. Waar jij vond, maar vergat te zoeken. Waar twee terug één werden. Versmolten in heden elk zijn verleden. De drakenboom wist, maar zijn ringen zwegen in de mist. De moerassen, de woestijnen, de steppen, het heelal om de hoek.

Het vinden van ver hier nabij op de deurmat een welkom en blijf. De deur op een kier, lekker dier blijf hier, voor plezier en vertier, voor luister en kluister, voor een knuf en een puf, voel je hier goed, want dit wordt nu ons thuis.

Na al die zware dromen eindelijk de ochtend aangekomen. In het licht van de wereld. De boosheid op schap, lach op de mond, opnieuw geluk in het rond toen ik jou daar zo vond.

Autisme Storm.

Zittend aan het strand

Foto: Roberto Bowyer.

Zittend aan het strand.

Door liefde overmand.

Zagen zij geen gisteren en morgen.

Waren verdwenen alle zorgen.

Bleven zij van vroeg tot laat.

Zonder woorden, geen gepraat.

Een korrel van het zand.

De wereld in hun hand.

Het zoeken en het vinden.

Meer dan gewone vrienden.

Autisme Storm.

De brug van Melle

Foto: Heemkundige Kring De Gonde.

Ze kwamen ons vertellen.

Er was een brug in Melle.

Daar was wat aan de hand.

Die stond opeens in brand.

De inferno was niet meer te bedaren.

Een schip was ertegen gevaren.

Zo werd verteld al in het rond.

Het verhaal ging van mond tot mond.

De waarheid was een gans ander gegeven.

Een vrachtwagenchauffeur liet daarbij het leven.

De brug in Melle zag het niet meer zitten.

En brak toen plotseling doormidden.

28.000 liter brandstof werd een hel van vuur.

Voor de trucker sloeg het laatste uur.

Elk dorp en elke stad zijn verhaal.

Gisteren, vandaag, spectaculair, niet banaal.

Autisme Storm.


Foto: Heemkundige Kring De Gonde.

Het vosje van de VRT

Borstkas vooruit en weg ermee.

Heuveltje af en heuveltje op.

Naar de voetbal kijken is de top.

Dansend als een rosse ballerina.

Huppelt zij rond om een uur of acht, ja.

Kijken naar een doelpunt of twee.

Naar een treurende of juichende mensenzee.

Een groot scherm om haar helden te zien scoren.

Dries Mertens en Lukaku kunnen haar bekoren.

Van het WK voetbal wil het vosje steeds meer.

Daarom komt het kijken keer na keer.

De doelpunten van Chadli zijn prachtig.

Met commentaar van Mulder, gewoon machtig.

Fan van de Rode Duivels sinds het begin.

Messi, Ronaldo en Neymar veel te min.

En komt een strafschop er weer aan.

Zie de oogjes van het vosje dan eens gaan.

Hun trouwe maatje, de video-analist.

Wordt door de Duiveltjes nog steeds gemist.

Zijn wijze woorden, de helpende hand.

Brachten hen naar het Russen-land.

Om 0-2 achterstand gaan zij niet malen.

Als ze nadien de kwartfinale halen.

Voor een matchke tegen Brasil moet alles wijken.

En komt het vosje met vijftien maatjes kijken.

Naast de grote VRT-pilaar.

Is het grote moment nu daar.

Tegen Neymar en Marcelo in groene velden.

Zullen de Duivels zich laten gelden.

En worden zij toch geen kampioen.

Dan is daar niks aan te doen.

Ze toonden hun moed, daad en kracht.

En blijven eeuwig onze helden, dag en nacht.

Autisme Storm.