Ik ben het gezang van de vogels,
het gefluister in de bomen.
De zachte stilte na een storm,
en de warme zomerbries.
Ik ben de sterren aan de hemel ’s nachts,
Ik ben de gedachten in je hoofd die zeggen dat er iets goed is.
Ik hou je hand vast als je je down voelt,
Hoewel ik het gevoel krijg dat je het gewoon niet weet.
Ik ben niet gestorven.
Ik ben nog steeds hier.
Ik ben die zachte stem
In jouw oor.
Autisme Storm.
Kon ik mij maar verwarmen
Aan die vacht van plezier
Aan die snoet van vertier
Was jij maar weer hier
.
Vrienden sterven nooit
Alleen hun adem stopt
En voetstappen verdwijnen
Maar de liefde blijft
.
Een beste vriend sterft niet
Omdat je hem niet langer ziet
Een beste vriend blijft naar jou komen
In herinneringen en mooie dromen
.
Kon ik toveren
Dan nam ik mijn toverstaf
En jij bracht hem weer
.
Mijn kleine vriend
Mijn groot verdriet
Die een plotse wind
Naar de hemel blies
.
Waarom moet je ons plots verlaten
Naar jou reis hebben wij het raden
Waar loop je nu toch rond
Mijn liefste (naam), mijn allerliefste hond
.
Niemand die het bevat
Voor hen was je maar een kat
Voor ons was je een held
Onze (naam), ons maatje
Blij dat ik je heb gekend
Autisme Storm.
In de kuil van het vasteland tussen hier en ginder.
Sliepen twintig tinten blauw.
Uitgelachen door een zeevogel en vlinder.
Ze noemden het de zee en iedereen was mee.
Het laatste Griekse eiland omarmde Kos.
De greep verzwakte en het Turkse Rijk was om de hoek.
De zee zweeg en pijnigde blauwe fronsen.
Een schreeuw van een eenzame vogel.
Melkwitte boten vergaten verder te varen.
De wind genoot van de Griekse siësta.
Streelde de groene punkharen van de palmen.
Een snelwandelende vogel schelde een kreet.
De take-off was sneller dan het verstommen van elke schreeuw.
Een groene tarmac van het hoteldak.
Een vluchtig onthaal voor raaf en nachtegaal.
Het andere vasteland lag verloren in een zee van mist zoals reeds tevoren.
De namiddagzee stapte voetje voor voetje.
Bedeesd en bevreesd.
Bang de sultan en de Griekse goden wakker te maken.
Alleen door het blauwe laken
Konden zeilboten verder geraken.
Verder van huis of dichter bij thuis.
De kapitein nog in vertwijfeling.
De golven in hun laatste swing.
De siësta die zijn zwanenzang aanving.
Autisme Storm.
Ik was alleen en vond toen samen. We waren jong. We werden oud. Jij gaf mij mijn benen en ik gaf jou mijn hand. Het werd een band. Ons verstand. Eindelijk aanbeland. In dit land.
Waar ik zocht en ik nooit vond. Waar jij vond, maar vergat te zoeken. Waar twee terug één werden. Versmolten in heden elk zijn verleden. De drakenboom wist, maar zijn ringen zwegen in de mist. De moerassen, de woestijnen, de steppen, het heelal om de hoek.
Het vinden van ver hier nabij op de deurmat een welkom en blijf. De deur op een kier, lekker dier blijf hier, voor plezier en vertier, voor luister en kluister, voor een knuf en een puf, voel je hier goed, want dit wordt nu ons thuis.
Na al die zware dromen eindelijk de ochtend aangekomen. In het licht van de wereld. De boosheid op schap, lach op de mond, opnieuw geluk in het rond toen ik jou daar zo vond.
Autisme Storm.
Autisme Storm 