Meegezogen in het lege bestaan
Van grijzen die geen kleur bekennen
Corona dronken in de eigen waan
Van feller vliegen en gekker rennen
Met gebroken o-poten op de skilatten
Likkend aan dezelfde portozegel
Immer bezatten, nimmer bevatten
Dat hoogvliegers ook laagtes hebben
En alleen blinden jou kleuren zien
Vogel, waarom hoogmoed wedden
Plagiaat van Oudgriekse scene
Autisme Storm.
Mijn lichaam verwelkte tussen bebloemde lakens
De geest klauwend smachtend zijn eigen bakens
Een pop van klei liet mij bevriezen
Emotie en gevoelens samen wiezen
De gedachten dwaalden over het plafond
Waar vrijheid nog heerste en alles kon
Samen vermoeiende terreur
Met grijs als enige kleur
Ik dacht aan een alternatief
Een oprechte nachtelijke dief
Was het mijn minnaar of medespeler
Mijn lieve nar of zorgzame heler
Mijn lichaam verdween in de nacht
Waar iedereen wat anders dacht
En ik alleen kon cijferen in akkoorden
En acteren aan linkse bakboorden
Autisme Storm.
De kleur des tijds afgestaan
Als een vergeelde post-it
Waarvan de smiley verdwenen is
Zijn lijmlaag de kleefbaarheid verloren
Wachtend in het tweede deel van het leven
Wetend dat verouderen en de dood
De enige zekerheden zijn
Tot het laatste stukje lijm
Verschroeid met de tijd
Met een vluchtige herfstwind
Nog enkel loslaat
Om vliegensvlug te worden verfrommeld
Desnoods te dwarrelen onder een ladekast
Te eindigen in een prullenmand
Als niet meer terzake doend
Tussen andere onderkruipers
Die te vroeg de nek uitstaken
En waarvan de inkt net opgedroogd
Of de huid vergeeld is
Niet langer van betekenis
Woorden of zinnen
Verdwenen voor goed en altijd
Of gekopieerd naar elektronische wegen
Waar gele post-its geen betekenis hebben
Slechts het tijdelijk relaas
De ondankbare boodschap
De herinnering
De vervelende taak
De to do
Gele post-its
Van eendagsvlieg tot jaarboek
Maar eens houdt de lijm niet langer
En worden ze weggerukt van bureau en pc
Om te verdwijnen als afval
Hun opdracht volbracht
Van smiley tot pracht
Autisme Storm.
Hoe vluchtig was die zomer
Als een zuchtje in de herfst
Drie hittegolven zei de weerman
Ik trek een warme trui aan
Te weinig water stond in de krant
Ik neem een glas water van de kraan
Niets gebeurt op politiek vlak
Alleen revoluties brengen politiek
Weer een kat vermist
En de asielen zitten bomvol
Net als de wegen, de steden, het openbaar vervoer
Als heel de aardkloot eigenlijk
Want niemand woont in de oceaan
Water genoeg daar
Maar we hebben liefst iets zoetigs
Om onze tanden kapot te knabbelen
Op kosten van de sociale onzekerheid
Om nadien tien vegi kookboeken te kopen
Dieet 363 te volgen
En de maand nadien een nieuwe kleerkast
Want weer een maatje bij
Zolang ze maar geen vreemd kleurtje hebben
Ik vind wit een vreemde kleur
Zolang ze niet anders zijn
Mijn spiegel schrikt zich elke ochtend te pletter
Besef
Als de linkshandigen beginnen rechts te schrijven
Is hun laatste pennentrek nader
We gaan iets voor het klimaat doen
Elektrische boten in Amsterdam
Ze gaan varen met 300 miljoen Chinezen
Die voor het eerst een monovolume kopen
Fijn in gangnam style het milieu
… verder om zeep helpen
Moet er nog een iFoon, e-auto of tablet zijn
Nikkel, mangaan en kobalt
Kom gerust langs in Congo
Lieve Belgen en Chinezen
Ontgin het, steel het, verkoop het
Laat de kinderen putten graven
Twintig meter diep
Kinderen en ertsen genoeg
Vooruit met die plundering
Want de zomer was weer vluchtig
En lithium wacht op ons
Made in Chili en Australia
Een half miljoen ton
Voor minder komen we niet langs
Want we hebben het druk
Met het plunderen als kolonisten
Van elke Afrikaanse bodem
En onze dieetboeken zijn reeds tweedehands
Zo vluchtig als die zomer
Autisme Storm.
Geel is het licht. Geel is de dag. Geel is de zon en de kracht.
Ook groen. De natuur en het leven.
Maar als alle kleuren samen komen is er enkel zwart. En dan licht. Sterker dan wij kunnen zien met onze ogen.
Geel is niet geel. Groen is niet groen. Zwart is niet donker.
Het zijn duizenden kleuren alle-tezamen. Wij simpele onnozele mensen zien geen kleuren. Wij denken alleen dat we kleuren kunnen zien.
Water is wit of is het blauw? De zee is groen, grijs of is het appelzeeblauw?
Wij zien geen kleuren. Omdat ons mens-zijn zijn beperkingen heeft (zoals een autist).
De kleur van elk karma omvat de ziel. Als de ziel gaat leven na een korte winterslaap, krijgt het karma zijn kleur.
Autisme Storm.
Een grijze golf van mist en dauw overspoeld het vlakke weiland.
De zon gaapt een lichtrode adem boven het aards bestaan.
De trein kent zijn bestemming en hobbelt tussen bomen en akkers.
Een vlucht van het platteland naar de grootstad.
Een nieuwe geeuw van de ochtendzon duikt onder de wolken en streelt moeder aarde.
De trein ruikt zijn maatjes en snelt naar de hoofdstad.
De grijze golf verliest het gevecht met de rode vlammetjes.
Het blauwe uur tussen dag en nacht maakt plaats voor een zonnige herfstdag.
De stad krijgt zijn kleur, de nacht verdween langs de achterdeur.
Autisme Storm.
Hoor de wind tegen het tuinhek bonken.
De leeuwerik voor het laatst gezongen.
De zomer voor het laatst geroepen.
De stilte van de herfst nu op onze stoepen.
Onze eekhoorn maakt een wintervoorraad klaar.
Geen vruchtje, nootje hem te zwaar.
Pompoenen van het licht.
Doden hun gezicht.
De bruine beer het laatst ontbeten.
Lange slaap zijn appetijt vergeten.
Dikke jassen in de gang.
Straks duurt de winter weer zo lang.
Neusdruppels klein en in het groot.
Mist, regen en eekhoorntjesbrood.
Langer in het bed.
Het uur weer correct gezet.
Herfst in kleur, ach zo fijn.
Wou dat je altijd bij mij zou zijn.
Autisme Storm.
Cirkels met een begin, maar zonder einde.
Draaien allen tezamen in mijn hoofd.
Als kronkelende monsters boven en beneden.
Ik wil ze sluiten, maar het lukt mij niet.
Ze draaien links, rechts, boven en beneden.
Grijze hoefijzers voor elke prikkel.
Elk geluid en achtergrondgeluid.
Elke stem ver en dichtbij, elke vorm, detail, tekst en kleur.
Komen samen als klank- en lichtspel.
Ik krijg geen cirkel gesloten.
Het blijven kronkelende wormen, grijze hoefijzers die in elkaar verstrengelen.
Laat mij even alleen. Ik moet ze ver weg gaan jagen.
Ze moeten weg. Ze zijn mij te veel.
Elke streling, elk geluid, elke vraag is mij te veel.
Een beetje boosheid nooit geleerd.
Als ik ontplof is alles woede.
Het is niet jou fout. Ik moet mij wapenen tegen al die kronkels, cirkels zonder einde in mijn hoofd.
Het maakt mij zo ontzettend moe. Het kost mij zo verschrikkelijk veel tijd.
Beter alleen de stille strijd. Dan nu een nieuwe lading vragen, woorden, strelingen.
Ik ben in oorlog met de drukke buitenwereld. Laat mij nu even alleen.
Ik heb nood aan rust; geen extra prikkels.
Dan wordt het helemaal te veel. BOEM! Dan ontploft alles in één keer.
Geen boosheid, maar mijn eigen schild.
Ik wil mijn angsten niet tonen en kan dit niet.
Het is ofwel ‘geen boosheid’ of ‘zeer grof geschut’. Ik zou niet weten wat er tussen beiden in bestaan kan.
Ik ben niet kwaad. Ik ben niet triest. Ik wil alleen weer baas zijn in mijn hoofd. Alle losse lijntjes weer eruit.
Ze zijn weer even weg. Ze komen terug. Een nieuwe dag, een nieuwe strijd.
Autisme Storm.
Autisme Storm 