Koud

Foto: Heili Rüütel op Flickr.com.

De winter sneed door mijn polsen

Krassen bezoedelt vrieswater

die mij deden huiveren

dat het einde slechts het begin was

van een seizoen dat mij smoorde

.

De winter wurgde mijn strottenhoofd

Als een volmaakte killer

zonder ooggetuigen,

weg van de commerciële zender

en breedbeeld-tv

.

Als winters konden praten,

dan zwegen ze …

.

Als winters konden geeuwen,

dan spuwden ze vuur

.

Maar winters zijn bedrogen minnaars

die auto’s bekrassen des avond,

brand stichtten met een kaars

en lippen verdrinken met vurige mond

.

Gemeen als een kogel

verborgen een vogel

geen leven mag komen

alleen sterven daarboven

.

Winters zijn gemeen

als een slang in november

die blijft kronkelen tot maart

.

Winters lijken eeuwig

en eeuwig is lang

Autisme Storm.

Geen seizoenen meer

Foto: wilma HW61 op Flickr.com.

De lente waaide voorbij,

zoals ook de winter was voorbij gevroren.

Er leken geen seizoenen meer

sinds de herfst zijn twee opvolgers ontbladerde.

.

Het bleef koud, nat en kil

en de vijfde maand sukkelde van de kalender.

.

Zwangere wolken dreven eindeloos voorbij,

alsof de zon ophokplicht had gekregen.

Het weer leek niet meer van de grond te komen

met temperaturen onder vijftien graden.

.

De terrassen vochten met de politiek en plexiglas

als openluchtzwembaden voor mensen met kleren aan.

.

Het ging ooit wel weer goed komen,

als de staatsgreep van de herfst werd verslagen

door een leger van warmte en zonnestralen

en we vol nostalgie zouden terugdenken aan die eeuwige herfst.

.

Autisme Storm.

Storm

Foto: john.blake89 op Flickr.com.

Huilen als een dodelijk verwond dier,

tiert buiten heel alleen, dwars en gemeen

een storm van woede, een woeste brij

van luchtlagen samengedrukt

onze oorschelpen en zenuwen testend

hoe lang hij het voor het zeggen krijgt.

Gemene kreng, gemene vent

laat ons met rust, rust aan jou.

Zo ongevraagd en ongewild

jou prillen na april,

jou willen na awel,

meer beu dan koude pap

op een donderdagochtend

in een verlaten mijnstadje

aan de oevers van de New River.

Storm, waai weg!

Autisme Storm.

Eindhalte van lijden

Foto: Sean Sandoval.

De koude lucht kneep in het frele lichaam

Wakker worden kon niet meer

Het was te vlug en te langzaam gedaan

De weken werden minuten

En de minuten werden jaren

Het ongerepte lichaam snakte naar meer

Tot meer opeens niet meer wou

En de trein van leven tot stilstand kwam

Eindhalte van lijden

Autisme Storm.

Je leek magie

Foto: Francesca Pfeffer.

Je leek magie

Maar was fobie

Een mislukte filmster

Schopte het te ver

Dacht dat je jou alles kon veroorloven

We tolkten over jou naar doven

We vertelden in geuren en kleuren

Dat het nu ging gebeuren

Ze hielden ons voor dwazen

Als angstige domme hazen

Bleef maar op jou Chinese markt

Nu je in onze levens harkt

Jong en oud

Het laat jou koud

Zonder ticket nam jij boot en plane

En voelde je thuis als geeneen

Wat is er met jou aan de hand

Waarom koos je ook ons land

We hebben het nu gehad

Maanden in een Corona bad

Zwem maar snel weer heen

Met die tattoo op je linkerbeen

Kruip maar terug in een dier van schelp

Wees maar klein en terug een welp

Wees maar braaf en heel sereen

Dat is het beste voor elkeen

Autisme Storm.

Koude nacht

Kwidzyn, my city at night from some perspective. Sky wasn’t perfect and it was very cold and windy. (Kwidzyn, mijn stad ’s nachts vanuit perspectief. De hemel was niet perfect en het was heel koud en er stond veel wind.)
Foto en tekst: Piotr Grudzien.

Kwidzyn is een stad in het Poolse woiwodschap Pommeren, gelegen in de powiat Kwidzyński. De oppervlakte bedraagt 21,82 km², het inwonertal 37.927.

Koude nacht zo lang gewacht.

Kwam de warmte maar weer.

Ijs en sneeuw doet zo zeer.

Het is raar.

Vandaag dertig graden maar.

Koud en kil.

Weg en stil.

Mijn hartje steeds armer.

Alleen met jou wordt het weer warmer.

Koude nacht.

Dat ik snel in jou armen liggen mag.

Autisme Storm.