Verloren in de sofa
Vermoord door amandelbloesems van van Gogh
Blauw behangpapier
Weerspiegelde in haar tranendal hier
Alleen
Sinds de lente uit de schilder verdween
Haar beminde rots van roze witte spekjes zoet
Gesloten doek
Dagen
Verdriet volwaardig geprint in statige 3D-lagen
Zinken
In de loopgraven van het leven zonder bunker
En zuchten
Om met wanhoop de longen te luchten
Autisme Storm.
Ontsnappen aan onvermijdelijke verdrinking
In het grote verhaal voor ons gesoeplepeld
Gewurgd door de noodzaak
Voldoen aan hun social killer events
Om weldra te stikken
In een wereld van tranen en verdriet
Snuif je jou eigen wereld in
Lik je aan verboden vruchten
Verzwelg je roze nijlpaarden
Om te ontsnappen
Aan een oceaan van verplichtingen
Aan een wereld van chaos
Aan een leven van overleven
Om je ergens thuis te voelen
In een huis dat reeds werd afgebroken
Met slaapkamers op half negen
Met een keuken vol cola en citroen
Een egel door je neus
Een krokodil door je mond
Een grijze kater door het hoofd
En een bizon tussen de benen
Gedreven door verdreven angsten
Verdwenen met geleende dromen
Bezwangerd met een replay
Bevroren in de tijd
Slapend door mistige dagen
Van indrukken en lagen
Zoekend naar een spiegel
Die een vloeipapier blijkt
Dansend met de eigen ziel
Die plots naast jou grote voeten viel
Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen
Met standaard woorden en gekende vragen
Een elektronische snelweg van verloren dagen
Met leugens, gefake, afwerpen van meerdere lagen
Zo naakt en zo bloot
Zo klein en zo groot
Ik zocht en verloor
Geen liefde, maar goor
Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen
Versleten mijn jeugd, mijn jonge adonis dagen
Het was geen verhaal
Het was heel banaal
Veel verdriet en veel pijn
Waar ik niet hoor te zijn
Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen
Een verslaving van begeerte die velen beklagen
Een dondere ziel komt zomaar naar boven
Waar men alles en meer zal gaan geloven
Een muisklik, een sweep
Om aandacht hij riep
Doch bespot door een creep
Zijn vertrouwen een vergiet
Autisme Storm.
Het leven heeft veel lagen
Het blijft ons steeds verbazen
Steeds zijn zovele vragen
Hoeveel rest ons nog aan dagen?
Autisme Storm.
Opgedragen aan Robby, klasgenoot van het secundair, gestorven op 42 jaar. RIP.
Aan de touwtjes van het leven, daar kan je van alles beleven.
Ga je op avontuur of wordt het leven je veel te duur?
Heb je diploma’s bij de vleet of raakt je relatie in de sleet?
Ga je dagelijks dineren in een driesterrenrestaurant of zoek je restjes in het vuilnis aan de kant?
Heb je gezondheid in drie lagen of moet je pijn en kreupel dragen en verdragen?
Is je vrouw Mega Mindy of een blonde toverfee?
Of sleurt ze je uit café en brult: “Jij moet mee!”
Misschien leef je elf dagen of kan je je aan een eeuw of meer wagen?
Wie gaat trekken aan de flosh, die is beslist de klos.
Wie blijft zitten in het verhaal, danst straks in de grote balzaal.
Wie te hard trekt aan de touwtjes van het leven, die zijn hart gaat het beslist begeven.
Diegenen die de touwtjes steekt in de fik, duikelt beslist in de dieperik.
De touwtjes zijn pas om te grijpen als jou mayonaise hierboven kan gaan rijpen.
Grijp je fout, dan strooi je zout.
Grijp je goed, dan krijg je moed.
Grijp niet te snel, dan lukt het jou wel.
Autisme Storm.
Autisme Storm 