De brandende sigaret en een kop koffie,
mijn metgezellen weer
Sombere dag,
lawaaierig verkeer,
geen enkel mooi meisje te zien:
de poldernamiddag op zijn mooist
Niets anders te doen dan aan een pijp lurken
en dit gedicht schrijven
Mijn poging tot creativiteit
met een geest onder invloed en
gedachten die op hol slaan
Ik zou een kerk kunnen beginnen
maar in plaats daarvan ga ik slapen
Autisme Storm.
Het huis is op slot, alle ramen en ook de achterdeur
De stilte en het afsterven krijgen een bittere geur
Het plafond is weer naar beneden gekomen
Toen het werd beladen met nare dromen
Probeer niet binnen te dringen, probeer het niet
Want die ene in dat huis, hij wil niet dat je ‘t ziet
Het hoofd zit vol, het leven eiste zijn hoge tol
Het lawaai zit boven, pijn vanbinnen, gedaan lol
Straks komt hij weer bij zijn zinnen
Nu even niet, hij wil stilte en rust
Straks de tuin, onder ons, weer bewust
Maar nu is het zwaar, hij zit vast in zichzelf
Het spookt en prikkelt constant onder dat gewelf
Straks is hij er weer, maar laat hem nu met hem
Dankuwel
Autisme Storm.
Hoe donker is de nacht
Als de ochtend niet meer lacht
Als je het licht niet meer ziet
Tussen al dat grote verdriet
Als iemand het heeft donker gemaakt
En aankomende trein je auto raakt
Als je niet meer kan vertrouwen
En het leven gaat vernauwen
Tot opeens twee straallichten
Die de afstand snel verdichten
Een enorm lawaai een enorm klap
Wat rest een drama op Google Maps
Hoe jong je was
Hoe goed je de regels las
Je wou van alles doen, je wou vooruit
De toekomst verwrongen staal, gebroken ruit
Als engel moet je leven
Te vroeg, te zeer bedreven
Een vriend kwijt, een verlies zo groot
Om een onschuldige, nu plots dood
Autisme Storm.
Als trollen uit moerassen gekropen.
Komen zij nieuwe handtassen kopen.
Willen zij aan luxe reukwater rieken.
Gaan zij rust en vrede verzieken.
Met veel lawaai, met veel kabaal.
Spreken zij een andere taal.
Een taal van koopjes en consumeren.
Tooien zij zichzelf in nieuwe kleren.
Een plicht, een noodzakelijk kwaad.
Als wezen het toch een goede daad.
En vraagt een promoboy van Amnesty.
Een gevangene in Nicaragua, kende gij die?
Dan roepen zij allen heel spontaan.
“Het zijn koopjes, loop toch naar de maan!”
Ons geluk kan niet meer stuk.
Met shoppen hebben wij het veel te druk.
In een nieuwe pyjama liggen wij straks voor de buis.
En ook dinsdag zijn wij zeker niet thuis.
Dan gaan wij allen naar het containerpark.
Met één jaar oude kleren van de Primark.
Lopen in kleren van vorig jaar.
Dat is niet om aan te zien, niet waar?
Met onze poen werken in India en Pakistan alle tieners.
Twintig cent per uur de groot verdieners.
Voor zestien uur werken kijken zij niet om.
En zonder school houden we hen lekker dom.
Wij hebben in elk geval nieuwe kleren.
En de rest kan ons niet deren.
Autisme Storm.
Als je het kon horen.
De wind draait rond mijn oren.
Als je het kon voelen.
Wat ik wil bedoelen.
Als je het zou zien.
Ogen voor een man of tien.
Nummerplaten voor de vleet.
Altijd het detail dat het ‘m deed.
Kriebels in mijn buik.
Elke verandering een grote fuik.
En drukte in mijn hoofd.
Weinig goeds dat dat beloofd.
Prikkels hier, prikkels daar.
Gevoelens uiten veel te zwaar.
Als je eens wist wat ik wil bedoelen.
Als je eens wist hoe ik mij zou voelen.
Mijn hart staat stil, mijn hoofd zit vol.
Alles zien, alles horen eist zijn tol.
Alles zit vanbinnen, opgesloten in een bunker.
Alles onder controle, mijn drift, mijn hunker.
Een bezoek aan het warenhuis.
Daar voel ik mij nooit thuis.
Tien geluiden, honderd kleuren.
Daar kan steeds wat onverwachts gebeuren.
Lawaai, kabaal, banaal, fataal.
Geuren, kleuren, gebeuren, treuren.
Horen, oren, storen, boren.
Voelen, bedoelen, betasten, belasten.
Gelukkig alleen. Mijn eigen planeet.
Niet boos: dat je ’t maar weet.
Een taxi naar huis.
Herkenning, mijn thuis.
Geef mij mijn ruimte, geef mij mijn tijd.
Niet jou, maar de boze wereld die ik nu vermijd.
Autisme Storm.
Weer verandering! Weer storm in mijn hoofd!
Nieuwe computer, nieuw behang, nieuwe dokter voor de voeten.
Waarom weer verandering? Waarom weer helemaal anders?
Ik ben het even beu. Ik wil ook dingen alleen doen. Rust en stilte in mijn hoofd. Weg tornado’s die alles mee zuigen in een draaikolf.
Ik wil een bureau thuis om aan te werken en te schrijven.
Tractor. Boem, boem. Weg zijn wij. Altijd weg, altijd reizen.
Bakstenen vallen uit de lucht. De muur is af en toch blijven bakstenen naar beneden komen.
Rode bakstenen. Mijn hoofd zit vol. Vol lawaai, drukte, veranderingen, geluiden. Weg is de stilte. De stilte van de woestijn.
Koekoek en roekoe. Ik wring hun nek nog eens om! Dit is geen uur om al wakker te zijn!
Deur open en dichtklappen van een auto. Starten van de auto, verder rijden.
Bonk, knots. Waarom maken autoportieren die ’s morgens dichtslaan altijd zo een hels kabaal?
Kabaal, lawaai. Lawaai, kabaal.
Vlucht naar voren.
Was morgen maar gisteren, dan zou ik vandaag gelukkig zijn.
Mijn hoofd zit vol. Weeral!
Zoals een pas getankte benzinetank in de zomer.
Zoals de Piper Alfa uit zijn voegen explodeerde.
Vol zoal zwart en dan nog zwarte dozen erbij.
De weg van stilte is zoek. Een verlaten eenzame weg versus een autostrade van indrukken en geluiden. Emoties en gevoelens als een zware last in een rugzak om mee te dragen.
De rugzak lijkt makkelijk van je af te gooien en dan strompel je opnieuw over een nieuwe rugzak. Vol met andere spullen waarvan je niet weet of ze van jou, jou buurman of iemand anders zijn.
Als die koekoek nog eens koekoek roept, zal ik wat kroepoek in zijn bed steken.
Vliegtuig weg met zorgen in de lucht of weg om weg te zijn? Als jaarlijkse of trimestriële verplichting. Die we dan met de nodige druk en poeha aan onszelf hebben opgelegd.
Mijn verhaal. Een ander verhaal. Ik ben anders. Maar laat me toch mijzelf zijn. Laat mij leven en mijn eigen ding doen.
Ik ben geen kleuter, geen klein kind. Ik heb ook een mening, interesses, ik wil ook mijzelf zijn en mij nuttig voelen in deze maatschappij.
De storm kan gaan liggen. De stilte kan terugkeren. Het zware hoofd zat weer zo vol. Vol-au-vent met koekoek. Dat zou misschien ook wel lekker zijn.
Autisme Storm.
Mij hart bloedt leeg. Het strand zit vol.
Een guillotine van lawaai hakt af.
Mijn adem breekt, de pijn versmeed.
Geschreeuw verstomd de ijle lucht.
Vibratie, een roes, een waanidee.
De pols stoot geen rode tranen meer.
De spetter daalt in zeden neer.
Het gezoem staat op, de ochtend geeuwt.
De pijn vanbinnen, de kloof vanboven.
Hoe leeg beneden, hoe druk daar buiten.
De koekoek stiller, het suizen luider.
Mijn hart is leeg, mijn hoofd is vol.
De routine roept voor mij alleen.
De afleiding zingt voor hun tezamen.
Geluk te koop in roebels en ponden.
Verdriet en onrust in koopjes en solden.
Een steek, een scheur, een ander lied.
Een bloedend hart, niemand die ’t ziet.
Autisme Storm.
Autisme Storm 