Het leven

Soms heb ik het gevoel dat het leven te snel gaat

Als een zeis om zich heen slaat

Het verleden versplinterd

De toekomst vermindert

Advertenties

Zwarte tranen

Foto: Lorenza op Flickr.com.

Ik huil zwarte tranen

Als een niet te ontwaren kluwen

De zon schijnt, maar ik hoor donder en bliksem

Het geluk lacht

Mij uit in het gezicht

De pijn zit diep vanbinnen

Ik wil ze eruit krassen

Maar heb de moed niet

Ik voel mij alleen in de menigte

Ze zitten samen in mijn hoofd

De antoniemen van een autist

Ik ben de weg niet kwijt

Ik zie zelfs geen weg

Mijn ziel is verward

Mijn lichaam loopt over

Mijn geest verdampt

Zwarte tranen maken diepen groeven

In het parket van het leven

De scheiding

Foto: αndrΩ op Flickr.com.

Een scheiding! Een scheiding! Een scheiding!

Het klonk alsof ik mijn ontslag kreeg

Het donker en zwart was slechts een teken

Mijn pijn viel in de rivier

Ik voelde mij een slaaf

Toen ik die drie woorden hoorde, dacht ik te dromen

Kan de werkelijkheid terugkeren?

Is dit opnieuw één van jou vuile streken?

Mijn hart dwong mij de adem van elk moment te leven

Het verplichtte mij te schuilen in de schaduw van het zwaard

dat boven mijn hoofd hangt

Ik wil blijven leven!

Maakte ik niet lekker en voldoende eten voor jou?

Maakte ik een fout met de boodschappen?

Toon je mannelijkheid

Ik zorgde voor de geboorte van jou kind

Nu zal ik vechten en mijn zelfvertrouwen terugkrijgen

Ik zal strijden voor respect

Mijn hart en verlangens volgen

Ik zal mijn droom doen uitkomen

En jij?

Nu hoor je de echo uit mijn onafhankelijke ziel

De echo die hete lava door je oorschelpen laat stromen

En kraters zal toveren op de spiegel van jou gezicht

Handtekening in bloed

Foto: Scotty Klo.

Welke betekenis heeft dit bloed

Dat tot een kookpunt komt

Welke betekenis heeft dit bloed

Dat niet vruchtbaar is voor een land

Welke betekenis heeft dit bloed

Zonder enig leven te bevatten

Dat zomaar wegvloeit

Het gaat niet om bloed, maar om water

Hoeveel offers moet het bloed nog geven

Tot het aanvaard wordt als genoeg

Ze zeggen ‘voor de zaak van onafhankelijkheid’

Moet een offer worden gebracht

Om in hun wereld te kunnen leven

Maar je bent dood voor die start

Waarom heb je mij een moment liefgehad?

Foto: Jak 45 op Flickr.com.

Wellicht na middernacht

In de knipoog van de wijn

Verliet je jou hart en geest om mijn voetstappen te volgen

Waarom heb je mij een moment liefgehad?

Waar komt dit recht vandaan?

En ik zei niets

Je gaf duiding door je ogen op mij te richten

Waarom heb je mij een moment liefgehad?

Dat moment werd onsterfelijk in het leven

Vandaag ontstond de razernij in mijn gedachten

De echo dat je mij zo veel begeestering gaf

Waarom heb je mij een moment liefgehad?

Een druppel

Foto: Jonne Kingma Fotografie.

Uit de schoot van de wolken

Kwam slechts één druppel met voorsprong

Ik dacht opnieuw aan het leven

Waarom had ik zo spoedig het ouderlijk huis verlaten?

God was mijn bestemming

Zou ik ontsnappen of weer in het stof bijten?

Mij binden aan het lot van iemand anders?

De tijd vloog voorbij zoals de wind

In het midden van de oceaan

De mond van een mooie oester opende zich

Een parel kwam tevoorschijn

Mensen aarzelen en denken

Als ze de ouderlijke stek verlaten

Maar de vlucht uit het vertrouwde huis

Kan nieuwe druppels uit wolken laten neerdalen

Labyrint

Labyrint op de Novalishoeve in Texel in Nederland.
Foto: Roel Wijnants.

Ik verdwaal in mijzelf

Een labyrint met tentakels in de verste hoeken

Als de grote hindoe-moedergodin Durga

Met vier, acht, tien of twintig armen

Grijpen in het heden

Maar het verleden niet kunnen ontrafelen

Beelden als lichtflitsen door het hoofd

Ik verdwaal in de carrousel van het leven

Dat te druk, te chaotisch is voor mij

Ik verlies alle controle

Ik ben bang, doodsbang

Ik ben triest, verschrikkelijk triest

Ik ben boos, boos op de hele wereld

Ik kan het even niet meer aan

Die drukke wereld, al die beelden, die emoties

Geef mij de tijd en ruimte

Die ik nodig heb om het verleden te verwerken

Ik zie vier keer meer dan jou

Ik hoor vijf keer meer dan jou

Geef mij mijn eigen stek

Laat mij alleen

Geef mij voldoende rust

Ik ben anders dan de anderen

Geef mij geborgenheid en zekerheden

Zodat ik een uitweg kan vinden

In het labyrint van het leven

Foto: Arnoud Dewit.

Hoe donker is de nacht

Foto: Paul Moore.

Hoe donker is de nacht

Als de ochtend niet meer lacht

Als je het licht niet meer ziet

Tussen al dat grote verdriet

Als iemand het heeft donker gemaakt

En aankomende trein je auto raakt

Als je niet meer kan vertrouwen

En het leven gaat vernauwen

Tot opeens twee straallichten

Die de afstand snel verdichten

Een enorm lawaai een enorm klap

Wat rest een drama op Google Maps

Hoe jong je was

Hoe goed je de regels las

Je wou van alles doen, je wou vooruit

De toekomst verwrongen staal, gebroken ruit

Als engel moet je leven

Te vroeg, te zeer bedreven

Een vriend kwijt, een verlies zo groot

Om een onschuldige, nu plots dood

Sneeuw

Foto: Astrid Mensen.

Het was weer lang geleden

De sneeuw die kwam beneden

Het zag overal witjes aan

Alle auto’s van de baan

Ik kon het niet geloven

Wat deden ze toch daarboven

Boven in de hel

Deden zo hun ding daar wel

Kon ik maar verlangen

Naar vogels en gezangen

Kon ik maar weer staan

Op de aarde of de maan

Maar niemand kan ooit beloven

Dat de lente ooit zal komen

Mijn adem bleef toen staan

Het leven plots gedaan

Ik stond die ochtend voor het venster

Mijn lichaam zijn laatste genster

Het zag zo wit daarbuiten

Sterretjes bevroren aan de ruiten

Maar voor mijn ogen, plotseling zo zwart

Opeens begeven, veel te jong mijn hart

Ik zal geen honderd halen

Ik steeg op uit de dalen

Mijn karma zweeft nu rond

Waar het nooit vriest aan de grond

Het zal nooit meer lente of winter wezen

Nooit meer pijn, ziek of genezen

Ik heb mijn rust gevonden

In de hemel voor de honden