Verdronken vlinder
Dronken dromen
Nooit nimmer
Genoeg gehad
.
Goedemorgen gij
Ventje vriendje
Liefde leven
Groot geluk
.
Bezorgd bewust
Vernieuwd vertrouwen
Gevonden grootheid
Lieve lust
.
Zoekend zwaailicht
Komend kerend
Teder thuis
Blozend bijtje
Autisme Storm.
Reddeloos voelde ik jou ijzeren klauwen
Die mij onze ontmoeting deden berouwen
Verloren was elke uitkomst zo ik wou
Jij ging mij lusten, meer dan gauw
Verorberen dit, het enige voedsel, graag
Met snelle happen en dan weer traag
Bewegingsloos was ik verloren
Hemels vlees voor jou bekoren
Je tastte toe, beet na beet
Je drang zo groot, je adem heet
De duivel zond jou naar mij toe
Ik jou ontbijt, dat deed je goed
Mijn inbreng was geen brengen meer
Jou lichaamssappen een vloeibaar teer
Ik kwijnde weg
Jij deed geen zeg
De duivel zag, je deed ’t wel, je deed ’t goed
Zijn plannen smaakten dankbaar zoet
Mijn hoofd gingen tollen als een orkaan
Vertoefde daar, een andere waan
Ooit te leven, gans opnieuw
Zonder adem, zonder kieuw
Ik werd onzichtbaar, ik werd heel flou
Ik werd heel anders, ik weet niet hoe
Ik werd weer groen, grijs en rood
Ik werd weer leven en dan weer dood
Autisme Storm.
Door de nood zwaar in het rood
Ellende aan een radeloze vlucht ontsproot
Eenzame sardien in een helse vloot
Overleef je of wordt het de dood
Jou hart moeders’ smart
Jou leven te vroeg getart
Verzuip jij als een onbekende
Die vluchtte en rende
Geen letter over jou in de krant
Radeloze op zoek naar een land
Waar alles beter zou zijn
Naar een paradijs zo fijn
Maar haal je ooit de bestemming
Of cirkel je in een doodsring
Een kans zo klein
Ontvluchten die pijn
Armoede, oorlog en geweld
Leven op een vuilnisbelt
Een hart van hoop
Een toekomst te koop
Een verleden begraven
Een dorst snel laven
Maar hoe onzeker is de toekomst
Een boot als een zeepspons
Golven te hoog
Dromen te groot
Het verre land ligt te ver
Enkel rest ons een ster
Die in jou naam zal schijnen
Wanneer jou leven zal verdwijnen
Vluchteling je stierf niet alleen
Voor jou geen traan, geen geween
Een anoniem graf in een havenstad
Want ze hebben het gehad
Met zij die zoeken en vluchten
Waarvoor we niet langer zuchten
Maar aanvaarden wat niet te aanvaarden is
Ze hebben pech, ze hebben het mis
Ze mogen zinken en verdrinken
Zonder knipperen of verpinken
Hun dood heeft immers geen waarde
In onze steen van harde aarde
Autisme Storm.
Het leven speelde zich af
Drie centimeters boven
De donkergroene randen
Van haar bijzonder mondmasker
Om opnieuw te verdwijnen
In groenbruine pupillen
Van de Guerilla Girl
Die haar gorilla masker omruilde
Om de ongelijkheid in de zorg
Aan de kaak te stellen
Om ’s nachts te werken in catacomben van ziekenhuizen
Tegen de vijanden van haar vaderland
In rode en zwarte afdelingen
Waar het enige leven nog kleefde aan dode lichamen
Wiens namen in veel te mooi handschrift
Waren opgeschreven door witte engelen
Op kaartjes aan hun teen gebonden
Om straks te verdwijnen
Uitgezakt in lijkzakken
Van 50 tinten veel te zwart
Om snel beweend zonder veel getuigen
Weggestopt te worden in grote holen
In lemen en zandlemen gronden
Gewaardeerd al duizenden jaren
Door planten en tuinders
Maar nu de eindbestemming
Van een snel proces
Van besmette lichamen in zuivere zielen
Van een smeltkroes van bevlekking
Van verloren hoop en dromen
In een hoofdstad van de stilte
Waar groenbruine pupillen
Het laatste leven onder de doden smoren
Met handschoenen laag na laag
Zweetdruppels traan na traan
Body bags zak na zak
Zodat alles kan verdwijnen
En niets meer kan bezoedelen of onteren
Door een drammende dood
Waarna de wissel kan wegsluipen
Met een eenzame lange rit
Tot een nieuw teken van leven
Uitgang metro
Autisme Storm.
Meegezogen zoals een stofje in een straalmotor
Van een eenzaam vliegtuig op de tarmac
Van het leven
Van de dwaasheid
Het ongeloof
Een barstend hoofd van indrukken
Te veel voor de autist verscholen
Onder een Everest van prikkels
In verwarde dagen
De regent tikt op het dakraam
Maar krijgt onze bezoedelde geest
Niet langer proper
Een tijd van voor en na
Het bijten in de appel door Adam en Eva
De veroveringen van Alexander de Grote
De val van Constantinopel
De opvolging na de dood van de profeet Mohammed
De uitvinding van de boekdrukkunst door Gutenberg
De val van de Berlijnse Muur
Het Coronavirus
Voor en na
Maar we zitten er middenin
Autisme Storm.
Zo ver vandaan
Naar een land waar ik nooit heen zou gaan
Daar kwam jij opeens
Ik kende jou geeneens
Toch drong je binnen in mijn wereld
Ik dacht nog hoe vervelend
Blijf ginds maar, ik heb je niet nodig
Ik heb alles al, je bent overbodig
Maar jij kwam dichter en dichter
Zocht jou doelwitten steeds gerichter
In Milaan langs het Laatste Avondmaal
Dat je wou overdoen
Met minder apostelen en minder volk
Stak jij hen neer met een Chinese dolk
Hoe kon ik mij toch in jou vergissen
Hoe kon ik toch zo fout beslissen
Jij bent hier nu een ongewenste gast
En berokkent iedereen massa’s last
Was toch maar thuis gebleven
En laat ons gewoon verder leven
Autisme Storm.
Een witte woede van groene sjaals en groene vlaggen
Van gesmoorde emoties en vermoorde idealen
Ontvlammen als vuurpijlen en bommetjes in het rond
Het ontspoorde falen van besparingen en werkdruk
Tot de druk op de ketel te veel wordt
En er in de keuken geen ketel meer overblijft
De verzorgenden onze zorg nodig hebben
En verpleegkundigen hun wonden likken
In een ongelijke strijd voor alsmaar meer
Met alsmaar minder om dat meer te maken
Afgeschoten als de favoriete roos op de kermis
Uitgeblust zoals zelfs pompiers dat niet kunnen
Omdat ze denken dat ze het wel aankunnen
Dat alles wel vlotjes zal varen
Dat het een beetje aanpassen is
De dodentocht met een rollator
Verspringen zonder benen
Olympisch zwemmen voor eendagsvliegen
Mogelijkheden onmogelijk en onbeperkt
Iemand wordt er gelukkiger van
Investeerders in immobiliën en pillen
Poenscheppers aan de bron
Tot de bron geen leven meer geeft
En het paradijs een oase blijkt
Autisme Storm.
Wanneer de donkere dagen slopen
En de zomer al lang is weggelopen
Zoeken wij naar het verdwenen licht
Een nuttige taak, een dagelijkse plicht
Maar vrijheid heeft zijn klauwen klaar
Het wordt dus slechter zo voorspel ik maar
Achtervolgt door donkere dagen
Horen we de massa zagen en klagen
Alsof het eeuwig winter wezen zal
Trappen wij telkens in diezelfde val
Met een humeur immer slecht en vals
Maar ik verzeker: het gaat beteren als…
Ach, alles duurt toch zo ontzettend lang
Ginds opgesloten in een donkere hall
Kon ik maar lachen, kon ik maar zien
Kon ik maar… leven bovendien
Maar dat geduld heb ik niet
Mijn hoofd eeuwig zwart vergiet
Wie zal mij redden uit dit tranendal
Voor dat eindelijk die lente komen zal
Autisme Storm.
Verborgen tevoorschijn in het blauw
Van zee, hemel en visnet
Op het strand van Pamban
Waar ze nog vissen als ze leven
En leven als ze vissen
De Indira Gandhi brug toeristen verwelkomt voor een plaatje
Betonnen en ijzeren wegen samensmelten tot hun maatje
De gladde huiden de ruwe rotsen verbergen
Onder hun getaandheid en onder de blauwe zee
Verborgen het lijden van toen
De Shiva goden van Ramanathaswamy waren ingeslapen
En de Rameswaram cycloon langskwam om de trein te zoenen
Twee dagen voor Kerstmis om middernacht
Werd Dhanushkodi een spookstad in India
Waar mensen en treinen vergingen
Toen de staart van 1964 een slachtpartij beging
Autisme Storm.
Het blijven zoeken naar een verleden
Met elk laagje overhoop gelegen
Met zoveel vragen, zoveel zorgen
Altijd gisteren, nooit eens morgen
Het harde metaal krast over zieke zielen
Ze hielden ons voor gek en randdebielen
Ze deden ons wat aan, elke dag en elk jaar
Achter elke hoek angst voor ieder gevaar
Verscholen in een schelp zo diep
Die onder zee om hulp riep
Tranen gelaten, smart en veel pijn
Waarom nog leven, waarom nog zijn
De stekker eruit, de stekker erin
Afscheid genomen, een nieuw begin
Laat ons de zorgen, laat ons het verleden
We beginnen opnieuw, we kijken naar heden
Wat was komt nooit meer helemaal goed
Maar herpak je met kansen en nieuwe moed
Kijk nu vooruit, vergeef hen die kwaden
Ze wisten niet beter met domme domme daden
Spring er zelf in, het leven opnieuw
Je hebt nu een kans, je hebt nog een ziel
Autisme Storm.
Autisme Storm 