Verloren in de sofa
Vermoord door amandelbloesems van van Gogh
Blauw behangpapier
Weerspiegelde in haar tranendal hier
Alleen
Sinds de lente uit de schilder verdween
Haar beminde rots van roze witte spekjes zoet
Gesloten doek
Dagen
Verdriet volwaardig geprint in statige 3D-lagen
Zinken
In de loopgraven van het leven zonder bunker
En zuchten
Om met wanhoop de longen te luchten
Autisme Storm.
ik op het dak van een hotel in Beiroet zat
met een cocktail in de hand en zicht op de zee
wiens golven fataal botsten op de duivenrotsen
verder kabbelden naar het land van de ceder
waar het water zich verkneukelde op bange tenen
laafde aan in zwart verborgen vrouwenlichamen
en enthousiast zwaarbehaarde mannen begroette.
De stad van tegenpolen die oplosten in de metropool
op groene tapijten ernstige heren met donkere bidkralen
nabij de Amerikaanse universiteit nutteloze boeken
gedragen door dromen die het weekend openden
om meisjes met chirurgisch correcte neuzen te versieren
in danstempels waar alleen schoonheid binnen mag.
De avond ademde de stad in
Met humvees als versterkte burchten
Opzwepende popmuziek en bezwete lijven
Van dabke dansende mannen op een huwelijksfeest.
Terwijl anderen lurken aan een waterpijp en
pronken met hun mobieltjes, nieuwste apps,
de stad die wakker wordt bij de nacht
en voort zoemt en verder slaapt bij dag.
Wanneer ze tijd heeft om kortstondig te peinzen
over verleden, oorlog, lijden en chaos, zoals
ook ik mijmer waarover morgen te schrijven
over de ogen van de nacht of de sluier van de dag
en ik hoopte maar
dat de duiven de rots zouden begraven.
Autisme Storm.
Waar is dat huis waar de deur nooit opengaat
Waar het wachten blijft op warmte en blijheid
De vreugde altijd zoek is en altijd laat
En het enige kind zwijgt en lijdt
Hier waar vader met strenge hand regeert
En moeder kuisziek de liefde wist
Waar mijn maag zich ommekeert
En iedereen gaat lopen met leugen en list
Waar ik mijzelf niet eens kan zijn
Mijn vader ontsnapt en de koersfiets neemt
Met een strenge hand het kind de hoek indrijft
En mijn moeder een tweede claimed
Waar geborgenheid en een knuffel verborgen blijft
En moeder mij naar de school toestuurt
Met rode muts met witte pompon
Waar pesten duurt en voortduurt
Lachen om mijn anders, mijn dikke ton
Snel met mijn fiets op de vlucht
Verdwalen op grootmoeders’ boerderij
Om te ademen, om vrijheid en lucht
Met de dieren aan mijn zij
Waar is dat huis
Waar mijn moeder flikflooide in de kelder
Waar is dat huis
Waar spanningen vertroebelden het leven helder
Daar wil ik niet langer naartoe
Waar in de living het ziekenbed van moeder lag
Na vier jaar behandelingen en kanker moe
Waar ik stelende zussen bezig zag
Met handen vol parels en juwelen
En kleren en meer van dat fraais
Waarvan kinderwonden niet meer helen
Zoals vissersboten werkloos aan de kaai
Een huis waar ik nooit mijzelf kon zijn
Omdat flikkers nu eenmaal niet in hun kerk pasten
Ik stelden hen zwaar teleur, echt niet fijn
Omdat ik simpelweg viel op gasten
Waarom kan een thuis zo moeilijk zijn
Waarom kan ik niet gewoon de zoon zijn
Die anders is dan iedereen
Als een tomaat naast een winterpeen
Het huis waar ik niet wil komen
Niet wonen
Waar vader nog wat wou toelichten aan haar sterfbed
Een nieuw gegeven, een nieuwe aanzet
Maar dat huis heeft nu afgedaan
Ik woon nu elders
Gelukkig voortaan
Autisme Storm.
De koude lucht kneep in het frele lichaam
Wakker worden kon niet meer
Het was te vlug en te langzaam gedaan
De weken werden minuten
En de minuten werden jaren
Het ongerepte lichaam snakte naar meer
Tot meer opeens niet meer wou
En de trein van leven tot stilstand kwam
Eindhalte van lijden
Autisme Storm.
De drukte om mij heen
Waar moet ik heen
Ik voel mij hier niet thuis
Ik voel mij een pels in de luis
Straaljagers vliegen in mijn hoofd
Van alle rust opeens beroofd
Voller dan volle melk
Laat gaan die kelk
Een racebaan, een rat race
Laat mij adem en space
Geef mij tijd
Zodat ik niet langer lijd
Laat mij gaan
Ik ga eraan
Ik wil rusten
Ik leef te bewust
Vol prikkels en vol hoofd
Ik wou dat je mij gelooft
Autisme Storm.
Verborgen tevoorschijn in het blauw
Van zee, hemel en visnet
Op het strand van Pamban
Waar ze nog vissen als ze leven
En leven als ze vissen
De Indira Gandhi brug toeristen verwelkomt voor een plaatje
Betonnen en ijzeren wegen samensmelten tot hun maatje
De gladde huiden de ruwe rotsen verbergen
Onder hun getaandheid en onder de blauwe zee
Verborgen het lijden van toen
De Shiva goden van Ramanathaswamy waren ingeslapen
En de Rameswaram cycloon langskwam om de trein te zoenen
Twee dagen voor Kerstmis om middernacht
Werd Dhanushkodi een spookstad in India
Waar mensen en treinen vergingen
Toen de staart van 1964 een slachtpartij beging
Autisme Storm.
Autisme Storm 