Koud

Foto: Heili Rüütel op Flickr.com.

De winter sneed door mijn polsen

Krassen bezoedelt vrieswater

die mij deden huiveren

dat het einde slechts het begin was

van een seizoen dat mij smoorde

.

De winter wurgde mijn strottenhoofd

Als een volmaakte killer

zonder ooggetuigen,

weg van de commerciële zender

en breedbeeld-tv

.

Als winters konden praten,

dan zwegen ze …

.

Als winters konden geeuwen,

dan spuwden ze vuur

.

Maar winters zijn bedrogen minnaars

die auto’s bekrassen des avond,

brand stichtten met een kaars

en lippen verdrinken met vurige mond

.

Gemeen als een kogel

verborgen een vogel

geen leven mag komen

alleen sterven daarboven

.

Winters zijn gemeen

als een slang in november

die blijft kronkelen tot maart

.

Winters lijken eeuwig

en eeuwig is lang

Autisme Storm.

Vluchtige ontsnapping

Foto: Beau Scott op Flickr.com.

De zon leek nederig

Alsof hij zich probeerde aan te passen aan de rust…

Bedwelmd door de betovering

Die het landschap over hen uitsprak

De verloren zielen glimlachten terug

Naar hun reflecties in het serene water

Terwijl de zachte bries

Zijn hymne fluisterde aan de lokken van het haar

En ze wegveegde van het gezicht

De maskers lagen op het gras

Nutteloos

Waarschijnlijk voor de eerste keer

De handigheid op hun snijwerk

Vertellen verhalen lang begraven in hun plooien

Verzonken in de verleiding

De dromerige ogen beschutten extase

Gelukzaligheid in luciditeit, zeiden ze

De gezichten liggend in het gras

Omlijstten hun lippen met een wrange glimlach

Dat bewerkte de woorden:

De klok stopt nooit

De zon leek woest

Alsof hij probeerde te winnen van

De wildernis…

Autisme Storm.

Alleen…

Foto: HardLuckKing op Flickr.com.

Het oude zweet kleefde aan zijn lijf

De verdorde cola maakte zijn tanden los

Een mixer klauwde door zijn ingewanden

Zijn schedel werd ingeslagen met een koevoet

De schimmel verspreidde zich van tenen tot bovenbenen

Het oorsmeer druppelde over zijn schaamharen

Zijn mannenlucht had de atmosfeer bevrucht

Zijn lichaam kraakte als een Syrisch waterrad

Zijn ogen puilden naar zijn achterhoofd

Zijn lippen ketsten als ijzersteen

Hij was alleen…

Maar voor de rest ging alles goed met hem

Autisme Storm.

Mijn Valentijn

Foto: Joao Marcelino op Flickr.com – Fotograaf: John Ward-Leighton.

Waar zou mijn wereld zijn

Zonder mijn eigen Valentijn

Een zachte blinkende huid

Veroverend mijn nachtelijke buit

Gulzig smaken elkaar lippen

Verstrengeld aan elkaars ribben

Een woord niet nodig vandaag

Een knipoog zoen ik plaag

Valentijn is in mijn hart gekomen

Onstuimiger dan wilde dromen

Een harddrug van de bovenste plank

Violen, parels en hemels gezang

Onze harten smaken zoet

Ons voelen doet zo goed

Mijn Valentijn vandaag

365 dagen graag

Autisme Storm.

Samen (Geliefd zijn)

Foto: wilma HW61 op Flickr.com

Ik boog mij voorover naar haar

Als een reiger aandachtig voor elk gevaar

Ze rook naar jasmijn en ik naar terpentijn

De wereld was simpel, er gewoon zijn

Haar tepels bekeken mij droog en hard

Kleine soeplepels schepten in mijn haren zwart

Op de bank lag zij in mijn schoot

Alle haar lippen zo vurig rood

Onze jeans, waar we het intiemste tot laatst bewaarden

Terwijl de aarde niet langer verder draaide

Zij was van mij en ik van haar

Die blik ontwaarde dat kleine gebaar

Ik was geliefd, ik was bekoort

Alleen een dwaas die dat niet hoort

Autisme Storm.

Eén keer

Foto: Atlas Hammerer.

Je tatoeëerde je naam in de lippen van mij

De vogels floten en wij hoorden het niet

Jou in mij voelen maakte mij zo vrij

En wetende dat niemand ons zo ziet

Ik voelde je adem aan mijn zij

Je was zo kwetsbaar, maar toch zo sterk

Ik pakte je vast aan je stevige dij

Van liefde maakte jij stevig werk

Onze lichaamssappen borrelden tesamen

De wereld was beperkt tot ons twee

Het zweet stond binnen op de ramen

Toen ik vroeg ‘wil je meer’ zei ze ‘nee’

Het bleef bij die ene keer

Ze zei ‘gedaan, het was fijn’

Mijn hart opgewarmd, maar doet zo zeer

Begreep ze maar die pijn

Autisme Storm.

Woorden

Autowasserij aan spoor in Utrecht in Nederland.
Foto: Casper Fioole.

Woorden, woorden, woorden

Maar wat is hun betekenis voor mij?

Kan je dit toelichten?

Woorden, woorden, woorden

Ze zijn allen zonder betekenis voor mij

Als ze naast mij belanden

Mijn vingers verstrengeld in mijn ruwe knokels

Jou trillen komt niet tot recht

Woorden, woorden, woorden

Het lot, een beslissing, aansprakelijkheid

Mijn geest is door jou verlicht geworden

Maat ik weet nog steeds niet wat oorlog is

Wie ik ben

Wat het probleem is

Waar het gevecht om gaat

Maar mijn geest is verlicht geworden

Je moet het mij uitleggen

Ik vind het geweldig

En de legers zijn verbluft

De geschiedenis is uitgesteld

Leg het mij een keer uit

Actie, zelfvertrouwen, beslissing, verantwoordelijkheid

Woorden, woorden, woorden

Voor mij blijft de betekenis zinloos

Ik zie jou elk woord azuurblauw maken

Elk van mijn genen doorboren

Met je magische lippen alle twijfels wegzoenen

Ze zijn allemaal veranderd sinds ze tot mij kwamen

Ik moet ze alleen nog horen

Woorden, woorden, woorden

Je woorden zijn ontelbaar, maar genummerd

Hun betekenis slechts één

Geef mij jou woorden

En laat ze onze geschiedenis ontvouwen

Autisme Storm.

Een kus op het water

Zonsondergang aan het Hallstatt meer in het Oostenrijkse Salzkammergut, in Opper-Oostenrijk. Het heeft een diepte van maximaal 125 meter en een oppervlakte van 8,55 km². De Traun vloeit in de Hallstätter See.
Foto: hunblende op Flickr.com.

Een lange uitgerekte zoen gaven zij elkaar

Het donkere meer en de houten boot zowaar

Verloren in de ondergaande zon

Smachtend naar meer als het kon

Ze werden een voor de dag verdween

En zonder elkaar konden ze nergens heen

Vrienden bij dag, kameraden bij nacht

Tot een nieuwe rimpel hen verder bracht

De smachtende lippen van het klotsende water

De droom van een zoon en zijn oude vader

Een pennentrek in het doorzichtige nat

Meer dat moois, meer van dat

Meer van vandaag, meer van morgen

Een fantastische dag zonder zorgen

Autisme Storm.

Herinnering aan hem

Illustratiefoto: Ray Zamarripa.

Mijn ogen bloosden als roze kersen

In mijn mond de smaak van vroeg hooipersen

Een augustus waar zelfs het begin uitbleef

De zomer als stroop op mijn lippen dreef

Het was vijf voor sixpack dat moment

Zalig storend, intens latent

De iris versmachtte de puppy pupil

Zoals alleen een zwangere engel dat wil

Kuifharen bedaarden zijn jonge manjaren

Blote bast, bink van storm en duizend baren

Mijn kaasstengel zoetzure zoutbittere umami

Voor mijn hart … potenzialmente fatali

Jou neus een perfecte hoek van schoonheid

Mijn onmetelijke hunker een delicate slaafsheid

Kon ik jou maar opnieuw aanraken

Terugvinden onder een bezweet ochtendlaken

Al jou geuren verorberen als ontbijt

Innig kussen, zonder schaamte, zonder spijt

Als één moordtuig onze spieren elkaar belasten

Heet, ruig en vurig, mogelijkheden aftasten

Tot we ademden langs dezelfde mond

Gisteren en morgen niet langer bestond

Kon dat moment andermaal komen

Hij, herinnering, mijn brave dromen

Autisme Storm.

Foto: Erre Castillo.

Eén van de 86 laureaten van de dichtwedstrijd Mijn herinnering van Gerard Rozeboom in samenwerking met uitgeverij aquaZZ, die gepubliceerd gaan worden in een gelijknamige dichtbundel. De uitslag onder 186 inzendingen werd bekend gemaakt op 6 juni 2019.

Madrid

Wat weet je nog van Madrid? Wie gaat er mee?

Als je dat vraagt aan mij, dan zeg ik ‘nee’.

Duizend terrassen in Rome om zalig van te dromen.

Blijf je bij mij, dan blijf ik bij jou.

Duizend terrassen in Rome om zalig van te dromen.

Bart Kaël, ga nu maar weg, het is al goed.

Wat was er in Madrid, herinner ik het mij maar.

Grote witte gebouwen, zuilen, marmer.

Smallere straatjes met terrasjes, passanten die paraderen.

Een boulangerie-ijssalon, verslikken in blauwe ijscrème.

Nee, blauwe lippen zei mijn vriend.

Beneden naar het toilet om uit te hoesten.

De politie die passeert. Nog meer verslikken in het lachen.

Christelle, nee Parijs, nee Madrid was het…

Wat hebben we in Madrid gedaan?

Kasseien en het koninklijk paleis.

Cola light, pssssst, flesje open in het sjieke paleis.

De garde, de wachter… boos en roepen.

Zijn tapijten moeten schoon blijven liggen.

Wij braaf zijn en weer verder gaan.

Autisme Storm.