Er was een oude man met een lange baard
die zei: “Het is precies zoals ik vreesde!”
“Twee uilen en een hen,
vier leeuweriken en een winterkoninkje,
ze allemaal hun nest in mijn baard gesticht!”
Autisme Storm.
De baard
Tag: man
Door de winden
Door de winden die haar naakt achterlieten
zagen we een man langskomen
en tenzij we ons vergissen
zit die haar nu lekker te bespieden
Autisme Storm.
De oude man in Amsterdam
Een gesloopte oude man,
berimpeld als de bank onder hem,
herkauwde zijn stad Amsterdam
van mistroostigen zonder stem.
Met pet en baard hun ochtendtoer
duwden ze karren over smalle steegjes
de bakker, de vodde- en de eierboer
en brachten hun laatste weetjes.
Toen een fiets nog houten banden had,
onze vaste hand kon schitteren met tollen,
we zakdoekje legden en niemand het zag
en met knikkers en bikkelen niet lieten sollen.
Daar zagen we van de goede werken lief
een weesmeisje vluchten door de achtertuin
voor deportatie dwars en repressief
kinderlachjes geselecteerd tot doodspluim.
Autisme Storm.
Nymfomane
Met jou stekels en jou dodendans
Dook je op bij professor Van Ranst
Jij hyperseksuele nepgodin
Drong er opeens in
In onze wereld lief en klein
Bracht je ellende en deed pijn
Je was een gestoorde vrouw
En lustte ons allemaal rouw
Jou anorgasmie was een fobie
Jou killer instinct een fantasie
Voor jou stonden dokters als lakei
Speelden kinderen thuis met boetseerklei
Voelden wij ons klein in een grote rij
Als een Giel in monnikspij
De wereld werd opnieuw ons dorp
Een buurtwinkel op schouderworp
Om achten allen uit de deur
Even klappen tegen de ophoksleur
Onze helden niet langer op tv
Maar zorg en politie mijn idee
De professoren, labo en de rest
Doen nu zo wreed hun best
De middelen zijn duur en schaars
De patiënt nu groen dan paars
Lange dagen, lange uren
Krijgen het zwaar verduren
Vele handen, vele bedden
Moeten onze toekomst zetten
Helden in wit, groen en blauw
Helden man en vrouw
Helden zonder handleiding
Vechten voor een blijde tijding
Vechten voor u en ik
Vechten voor een knik
Om even op adem te komen
En waakzaam te blijven dromen
Onthoofden zij het gevaar
Maar de nymfomane blijft daar
Als een gestoorde psychopaat
Die maar niet rusten gaat
Autisme Storm.
Man met een bijl
De bebaarde hipster met een bijl over de schouder
Voelde het door zijn rode ruitjeshemd alsmaar kouder
Voor de winter in Alaska zou toeslaan
Ging hij lang en ver van huis vandaan
Met euthanasie verlossen van zij die lijden
En hartverscheurend in de bossen wegkwijnen
Zijn Caterpillars kraakten de noten van de sneeuw
Een slechtvalk kirde over de Yucon rivier
De snelste vogel nog even hier
Om over de rotswanden te zweven
Alvorens naar Zuid-Afrika te begeven
De hipster houthakker had het begrepen
Zich als God door zijn zware taak te slepen
De keuze maken tussen levenden en doden
Voor trauma’s die geen uitweg boden
Zoals mensen die niet meer genezen
En hun laatste uren vrezen
Zo genadig moet een boomhakker zijn
Het aanhoren van leven, wonde en pijn
En als ze doodgaan dan maken we een kruis
Voor hun nabestaanden of een nieuw huis
Autisme Storm.
De niezende nietsnut
Een niezende nietsnut zit te niezen alsof zijn leven aan snottebellen vasthangt
Een door het leven doorweekte man
Met een falus en een status
Omdat ze zeggen dat het moet
De complimentjes smaken zoet
Zoals suikerbrood met bruine suiker en speculoospasta
Zijn falus en status gaan nog meer stijgen
Snottebellen van zijde die een oude geliefde opvrijen
Omdat de waarheid een leugen is
Die ’s morgens komt gluren en ’s avonds het licht uit doet
Zijn zoute lichaam hijst zich omhoog naar de bovenstad van de binnenstad
Om te perkamenten tussen vergeelde exploten uit vervlogen dagen
Om nietsnutten te verkopen twee voor de prijs van één
Toen dat nog kon en mocht
Maar de tijden veranderen
En alleen thuis speelt een andere ruis
Van snottebellen tussen de lenden
En het onnuttig noodzakelijke aan het aangename te combineren
In een wereld die alleen hij kent
En voor geen andere ogen bestemd
Waar de waarheid het haalt boven de alledaagse leugen
En hij het hef in eigen handen kan nemen
Autisme Storm.
Maalbeek
We gingen op weg zoals elke ochtend
We gingen op weg zoals telkens weer
Toen daalde de zwarte regen neer
Voor jou geen dinsdag meer
Drukke metro een laatste zoen
Vertrouwde stop waarom anders doen
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Bedolven in stof van haat en woede
Bedolven in schoonheid zoet
Zo dichtbij de hel onder de grond
Waar onze liefde vond
Ontspoorde gekken gemene gril
Toen stierf de tijd en het werd stil
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Europa schrok en keek naar jou
Europa huilde om man en vrouw
Kon ik je maar een knuffel geven
Was jij maar bij mij gebleven
Verdronken rivier huilende dagen
Na woede nog zovele vragen
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Onze ontmoeting daar plots gedaan
Onheil en een donkere traan
We omarmden elkaar daar zonder zorgen
Maar waar is nu de weg naar morgen
Je bleef daar achter op jankende treden
Heden werd toen het verleden
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Hun dromen maken wij vandaag
Hun namen als een tweede laag
De stad verbonden in elke hoek
Laat haat voor eeuwig zoek
De stad verbonden in elke hoek
Laat haat voor eeuwig zoek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
De weken tellen geen dinsdagen meer
De uren zoeken minuten weer
Ach irissen zullen er altijd bloeien
Uit donker het licht blijven stoeien
De stad verbonden in elke hoek
Laat haat voor eeuwig zoek
De stad verbonden in elke hoek
Laat haat voor eeuwig zoek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek
—
Tweede laureaat Nekka Liefde voor Lyriek wedstrijd 2019.
Autisme Storm 