Ik verloor mijn weg
In een wereld die bleef stilstaan
In de leegte van het bestaan
Ik voelde mij klein en groot tegelijk
Wachtend tot er iets gebeuren zou
Maar alles kwam terug
Zonder helden, zonder winnaars
De vlakte bleef vlak
En de ene dag strompelde over de volgende
Tot de week weker werd
En de maand wachtte op maandagen
De wereld leek leeg
De hoofden vol
De mens bleef dwaas
En de bazen de baas
Niets zou veranderen, niets zou zijn
We bleven verweesd, we bleven klein
Autisme Storm.
Het trachten, het zoeken, het verlangen. Het hopen te vinden van de rust, de stilstaande fase in een dagelijkse wedstrijd, een ratrace, een race tegen de tijd.
Het verlangen en het zoeken naar een quasi onbestaande tijdelijke toestand om deze eeuwig te laten duren. De rust zo ver weg, zo ver van hier en zo schraal en bitter weinig aanwezig.
Gestoord, verstoord worden door de verstoorders, hen die drukte, lawaai en onrust kwistig uitdelen als hing hun leven ervan af.
De druk van de dagen, weken en maanden vooruit vol plannen, volle agenda’s, sociale verplichtingen, ontmoetingen, afspraken, noodzakelijkheden, drukten in ons bestaan.
Cijfers van uren, cijfers van minuten, cijfers van dagen, weken, maanden.
Een rat race met mensen, bezige bijen omdat het moet, omdat we er onszelf toe verplichten.
De wanhopige zoektocht naar stilte, rust, bezinning, verandering, stabiliteit. Rust.
Het gezoem van bezige bijen, van slierten auto’s, tractoren, vrachtwagens, die alsmaar diepere putten maken in de wegen en het landschap. De rubberen banden die zich kapot verslijten aan het asfalt, betonnen straten en kiezelwegen. Het schuren tot het bot. Het gekreun en gezoem tot kilometers ver.
Autoloze, autoluwe dagen. Een zegen voor mens en machine. De zondagse rustdag. De zondag wordt uitgesteld tot de volgende vakantie. De volgende vakantie verbleekt voor een nieuwe vlucht uit de dagelijkse beslommeringen.
Het uitkijken naar verlof, pensioen en rust om als het zover is opnieuw deze momenten weer bomvol te boeken met taken, opdrachten, uitstappen, verkenningen, studies, verplichtingen, …
De hunker naar rust, de hunker naar actief bezig zijn, nuttig zijn voor onszelf en anderen, de maatschappij. Bezig zijn, druk zijn.
Wanneer mag Doornroosje weer gaan slapen? De boze wolf weer boos zijn? Roodkapje weer gewoon door het (Haller)bos wandelen? Zonder dit op Twitter of Facebook te moeten posten? Omdat iedereen het doet en we er ons toe verplicht voelen.
De asociale maatschappij die gemaakt sociaal wil doen. Alleen als iedereen het kan zien. Alleen dan.
Ik leef als ik twitter. Ik leef als ik facebook. Maar ik heb geen flauw idee wie de buurman is, de man of vrouw in de trein, in de winkel, naast ons. We zijn doof (dood?) als het geen likes oplevert. We weten niet meer wat we posten.
Facebook vertelt het ons wel een jaar later. Druk doen, druk bezig zijn, de tijd, ons leven verder doen of verdoen, nuttig of nutteloos bezig zijn omdat het moet. Omdat ze willen dat we het allen zo doen?
Autisme Storm.
Geel is het licht. Geel is de dag. Geel is de zon en de kracht.
Ook groen. De natuur en het leven.
Maar als alle kleuren samen komen is er enkel zwart. En dan licht. Sterker dan wij kunnen zien met onze ogen.
Geel is niet geel. Groen is niet groen. Zwart is niet donker.
Het zijn duizenden kleuren alle-tezamen. Wij simpele onnozele mensen zien geen kleuren. Wij denken alleen dat we kleuren kunnen zien.
Water is wit of is het blauw? De zee is groen, grijs of is het appelzeeblauw?
Wij zien geen kleuren. Omdat ons mens-zijn zijn beperkingen heeft (zoals een autist).
De kleur van elk karma omvat de ziel. Als de ziel gaat leven na een korte winterslaap, krijgt het karma zijn kleur.
Autisme Storm.
De schildpad zijn huis, de mensen hun schild.
Hoe traag de viervoeter, hoe snel de tweepoter.
Honderd jaar te gaan. Ons bestaan.
De winter laten om te slapen. De slaap laten om te winteren.
Rust, rust tot de pad kan ontwaken. Druk, druk tot de mens kan gaan slapen.
Geen pantser is bestand tegen zulk leven, want groene blaadjes moet men goed kauwen en tomaatjes niet te rouwe.
Eet een schildpad echt vlees, wordt ze plots weer mens: een beet, een snauw en steeds weer rennen. Gauw, gauw, nu gauw.
Autisme Storm.
De oude ziel zweeft hier nu rond. In de nacht komt hij tot leven en weer tot rust. Donker is licht en licht is donker. De beide voeten van de grond tot er geen voeten meer nodig zijn. De voeten zijn ballast. In een andere wereld alleen een last. Als ze verdwenen zijn, rest het hart en het hoofd.
De ziel en de mens. Tot ze één worden. De immense oerkracht, het helderste van het bestaan. De indrukken van het verleden meanderen in een kolkende rivier zichzelf voorbij razend tot de pijnen en de zorgen worden achtergelaten in het landschap van gisteren. Pas dan komt de oude ziel tot rust.
De kolkende rivier wordt opnieuw een rustig stromen. Van de dag bekomend, de transformatie verder zettend met de wederkerende cyclus van ons bestaan. Verlangend uitkijkend naar nieuwe groeven van straks en morgen die de rivier in de bedding van het leven snijdt. Tot straks en morgen tot stilstand komen in de zaligheid van het heden. Tot het karma zijn energie boost heeft verworven. En de oude ziel opnieuw tot rust komt, voldaan in het bestaan.
Autisme Storm.
Het is min 19 in de verlaten toendra en de ijzige lucht dringt door alle metaal van de trein die moeizaam op gang komt.
Zuchtend, piepend en smekend sleept de zware locomotief zich voort in het stille desolate landschap tussen het dode liggende vee dat de laatste vrieskou niet heeft overleeft.
De metalen spoorstaven worden door koning winter tegen elkaar naar boven geduwd.
De trein schokt vooruit over elke bubbel.
De dikke pelsen frakken bieden nauwelijks weerstand en de ijzige ademwolkjes verspreiden zich als de smoor van Havaanse sigaren in de donkere treincoupé.
Het houten bankstel kreunt met elke nerf mee als een vergane matroesjka.
Aan de wekenlange ijskoude lijkt maar geen eind te komen.
De loodzware winter van dood en verderf heeft genadeloos toegeslagen.
Mens en dier, machine en leven vechten met de duivelse winter een strijd om overleven uit.
Niemand zal straks ongehavend de lente beminnen als het aanschouwen van een Russische ballerina in het theater van Moskou.
De winter zal sterven, de lente zal met stille tred op het voorplan treden.
De littekens van de witte hel zullen nog maanden meeslepen in de ontwakende toendra van morgen.
Autisme Storm.
Een orkaan van moleculen zweeft rond
Kleine partikels hoog boven in de lucht
Met een verschroeiende niets aflatende snelheid
Och zo klein, och zo snel, bliksemsnel
Twee atomen, punten, stippen aan het heelal
Eeuwig blijvend, eeuwig voort bewegend
Een snelheid, een intensiteit, een kracht nooit gezien
Piepkleine delen die zweven in de stroom
van een fluitketel, energie opwekkend, drijvend, vliegend,
storm en orkaan, snelheid
Verder dan wij kunnen zien met camera’s en telescopen
Meer licht, meer power en meer kracht dan wij in mensentaal kunnen benoemen
Het heelal miljarden keren groter dan wij ooit dachten
Duizend Columbussen nodig om het te ontdekken… ooit
Zo enorm, zo ledig en zo vol
Leeg en vol tegelijk
Zwart, kleurloos en in regenboog kleuren tegelijk
Jij mens kan niets zien
Hij God kan alles zien
Bestuurder van mens en natuur
Partikels, stofjes in het heelal
Met de afstandsbediening voor miljarden drones
Nee, het leven is niet eindig
Het begint pas als wij denken dat het stopt
Als de mens denkt dat het vijf voor twaalf is,
is het nog maar de eerste minuut van een nieuwe dag
We hebben nog niets gezien
Het is nog volstrekt donker en nacht
Het blauwe uur moet nog komen
Het is nog maar net naar bed gegaan
De schakering, de overgang tussen dag en nacht
of nacht en dag beter gezegd
Eén minuut na middernacht is het
Niet vijf voor twaalf
Als wij denken dat we dood gaan, dan het einde nabij is,
dat het afgelopen is, dat we onze keukelaar zetten,
zijn we nog primatuurtjes
Het leven begint pas als wij denken dat er geen leven meer is
Als we het einde denken te zien,
is het wachten op het licht na de tunnel
Als alles donker wordt, is het slechts een slaap
Als alles tot rust komt, is het louter pauze
Een knop ‘on hold’
Even uitademen
De stilte van één mini-seconde
En nog één
Als alles stil en donker wordt, als alles dood lijkt,
is het een stilstaand beeld op de tv,
de winterslaap van fauna, flora, een beer, de bloem, de boom, onszelf
Onze winterslaap gaat tot in het kleinste partikel,
de kleinste atoom, de kleinste cel van ons lichaam
De kern van onszelf, ons bestaan
Het lichaam is ons omhulsel
Zoals cichorei. Een ajuin. Alles verwelkt.
Alle schillen bevatten de kern van ons bestaan, ons wezen
Het karma vervat in de ziel
De pose tot de pauze
En na elke pauze het atoom
dat onze ziel bevat en dat opnieuw uitgroeit
tot een nieuw karma, een nieuw bestaan
Als we ons ontdoen van alle schillen,
vervellen we telkens tot het ene atoom
dat meer licht geeft dan alle sterren samen
Dat meer energie en kracht bevat dan de zwaarste atoombom
of vulkaanuitbarsting
Uit het niets zal alles ontstaan
Opnieuw en opnieuw
Elke atoom zal opnieuw zijn karma opbouwen
Als een lege batterij die in het stopcontact opnieuw tot leven komt
Er is geen einde aan het leven
De dood is enkel de transitie, de pauzeknop naar een ander leven
De trein die even stil staat
En toch weer verder bolt naar een nieuwe halte
Een nieuw landschap verkent en ontdekt en over de sporen weer tot leven komt
De sporen liggen er
De wissels van voordien bepalen onze volgende bestemming
Ons doel, onze reis
We sporen naar een nieuw leven, naar een nieuwe toekomst
Een nieuw karma verwelkomt ons
Hoe de partikels zweefden en quasi tot stilstand kwamen bepaalt
de volgende beweging, vlucht, storm, orkaan in ons bestaan
Nooit meer hetzelfde als voorheen, het verleden, als de rugzak,
de bagage om mee te nemen op een nieuwe reisweg
Een nieuwe route in ons bestaan
Als niets zijn wij gekomen en als niets zullen wij ook verder gaan
Ons bestaan
BIJ-STAAN
Iemand staat ons bij
Een éne God figuur
Geen mens, gans anders…
Autisme Storm.
Ooit was ik de snelste en ooit zal ik opnieuw de snelste zijn.
Ooit was er een kracht groter dan dag en nacht.
Dag en nacht zouden in het niets verdwijnen door deze kracht.
Dag en nacht zijn uitvindsels van de mens.
De mens in al zijn beperkingen en zorgen.
Denkt alleen aan gisteren en morgen.
Wie de grootste kracht kan voelen.
Zal bereiken de allerhoogste doelen.
Wie zal leven in heden tracht niet naar Eden.
Ons aards’ bestaan is een doekje.
Minder dan een letter in een oneindig boekje.
Ons lichaam is een last.
Gooi het weg, onnodig ballast.
Alleen wie zijn lichaam kan verlaten.
Die zijn karma zal optimaal baten.
Sneller dan het licht en het geluid.
Komt de ziel het aardse lichaam uit.
Een kracht, geen atoombom kan dit aan.
Een snelheid, alle hindernissen uit de baan.
Een lichtflits, mooier dan de mooiste fee.
Een bereik, geen afstanden tellen nog mee.
Alles begint waar alles eindigt.
Alles geneest waar alles pijnigt.
Ziekte en pijn zijn alleen op aarde.
Elders hebben zij geen enkele waarde.
Wie de aarde kan loslaten heeft een oneindig aantal nazaten.
Sneller dan het licht zal ik straks vliegen.
Krachtiger dan een explosie mijn beperktheid verliezen.
Een korrel in de woestijn zal mijn lot weer zijn.
Kleiner dan klein en groter dan groot.
Het mooiste lichaam heeft afgedaan.
Slechts een schuilplaats van het aards’ bestaan.
Komen zal ik opnieuw, komen zal ik altijd.
Ontdekken en beleven, het lastdier en de vrijheid.
Het leven heeft geen zin, als een ring heeft een begin.
Veel zwaarder dan elk water is ons denken aan steeds later.
Later is pas hier als drie is een vier.
Waarom denken aan morgen, een stad van 1.001 zorgen?
Wie leeft zijn eigen leven, bereikt de grootste zegen.
Geniet, beleef vandaag. Morgen is te snel en gisteren was te traag.
Autisme Storm.
Diep in de woestijn.
Eén seconde van verzengende hitte.
Meer is er niet nodig om de contoeren te omkaderen van de stilstaande auto op route 66 of the King’s Highway in de Jordaanse woestijn.
Eén seconde van verzengende hitte is een krachtig moment in de natuur waardoor alles stilstaat.
Mini tornado’s worden aaibare wind-draaikolken.
Zand en voorwerpen die trillen van de hitte.
Het wegdek smelt en vibreert door de hete lucht.
De kaktus zweet, rotsen verpulveren, het vee verschroeid, de mens wordt een mummie.
De woestijn is de heteluchtoven van God, waar hij al zijn creaturen in heeft verzameld.
Diep onder rotsen en kilometers woestijn ligt – vergeten – de ark van Noach.
Toen alle schepsel zich per duo dienden te redden van een wereldwijde watersnoodramp.
Het Deltaplan was nog niet klaar, dus moest iedereen naar de ark maar.
Hoe werkloos werd die ark en Noach als veerman van het pontje van verzopen aarde naar het droge land.
Gestrand op bergketens in Turkije kwam de ark tot stilstand en konden alle dieren aan wal.
Zo kostbaar is nu dat water, zovele miljoenen jaren later!
Voor velen blijft het wachten op een nieuwe regen-gril.
En doet het dat uiteindelijk; dan is het de terreur van de moesson die alles verzuipen wil.
En dan is het weer wachten naar één seconde verzengende hitte.
Autisme Storm.
Schurende korrels botsen tegen metalen plaatjes en bakstenen.
Een mist, een wolk van bruin stof.
Libanon. Syrië. Woestijn.
Een bruine stofwolk.
Bruine peetjes in klei. Van stof tot mens gemaakt.
De snelheid van het stof, de zandkorrel, de mist van een bruine storm.
De kameel is stil. Met vier.
De koekoek roept als een ambetant beest dat niet kan ‘doordutten’ tot de noen, maar een ‘ratrace’ houdt elke dag met de stralen van de zon.
Gezoem van een rijdend schip.
En nog één! Zwaarder. Trillingen. Zoals de vibratie van een zandstorm.
Huizen dansen op hun palen en een water van cement.
Paalwoningen in een karkas van ijzer gevlochten in ‘concrete’.
De luie vogels zijn afwezig.
De zotte morgen is weer begonnen.
Zotte morgen van maandag tot vrijdag, maar woensdag niet.
Toekedoeng.
Ribbel na ribbel in de verzinkende eenheid van asfalt- en betonstroken.
Geluid van links naar rechts. Van rechts naar links.
Elke bult voelend in kermen van krakend ijzer en hard rubber.
Stomme koekoek! Hou je mond! Leg een ei in andermans nest.
Nieuwe dag, waarom overslaap jij je nooit eens?
Autisme Storm.
Autisme Storm 