Alleen aan de wandel
In de waas van die herfst
Vergaan verwenste handel
Met weegschaal onnuttig en ver
Beslissing flagrant genomen
Zette zij het mes er maar in
Raadsel wat zal zijn en zal komen
Maar nooit meer een vent
Verloren de reinheid en dromen
Enige rust nooit gekend
Van voorspoed weer niet bedient
Vermoordde ze derhalve haar vriend
Autisme Storm.
Ontsnappen aan onvermijdelijke verdrinking
In het grote verhaal voor ons gesoeplepeld
Gewurgd door de noodzaak
Voldoen aan hun social killer events
Om weldra te stikken
In een wereld van tranen en verdriet
Snuif je jou eigen wereld in
Lik je aan verboden vruchten
Verzwelg je roze nijlpaarden
Om te ontsnappen
Aan een oceaan van verplichtingen
Aan een wereld van chaos
Aan een leven van overleven
Om je ergens thuis te voelen
In een huis dat reeds werd afgebroken
Met slaapkamers op half negen
Met een keuken vol cola en citroen
Een egel door je neus
Een krokodil door je mond
Een grijze kater door het hoofd
En een bizon tussen de benen
Gedreven door verdreven angsten
Verdwenen met geleende dromen
Bezwangerd met een replay
Bevroren in de tijd
Slapend door mistige dagen
Van indrukken en lagen
Zoekend naar een spiegel
Die een vloeipapier blijkt
Dansend met de eigen ziel
Die plots naast jou grote voeten viel
Het verhaal in het verleden voor de mensen van heden.
Hoe lang was het geleden?
Dat ze elkaar terug in de ogen konden kijken?
Een zerk ertussen.
Van de melkboer, die van zijn melk was toen zijn zaak van melk op de fles ging.
Tetra Pak. Dat was de toekomst hadden twee Zweden bedacht.
En het was afgelopen met melk en fruitsap in flessen.
Zijn zaak en zijn hart begaven het.
Nu ligt hij spelbreker te wezen tussen hen.
Zij die daar in elkaars ogen keken en zagen dat het goed was.
Die elkaars hart hoorden tikken.
Tot ze alleen hun dikke hoorapparaat nog zagen als ze hun dikke bokaalglazen met de wind voelden tikken op hun dikke neuzen die in tegenovergestelde richting stonden.
In melkwitte letters staan hun namen nu geschreven in dikke basalt.
En tussen hen in met gouden grote dikke krullen die van een melkboer die zijn tijd had gehad.
De koeien stonden werkloos in de wei.
Sojabonen moest het nieuwe stadsvolk hebben.
En tofu en glutenvrij brood.
De molenaar verbleekte op een oude prentbriefkaart.
De oude tijd zou verhuizen naar filmarchieven.
Zelfs de bibliotheken deden hun beeldenstorm met letters en woorden.
Digitalisering. Computerisering. Online.
Lenen en ontlenen zonder stof of zorgen.
De oude bank verdween. Versleten en niet vervangen.
Alleen de Leie bleef meanderen zoals voorheen.
Ze keek alleen in de bocht de andere kant op.
Weer drie knipogen de oude rivier verder de stad in begeleiden.
Een mist stak op. Het werd weer avond.
Autisme Storm.
In de kuil van het vasteland tussen hier en ginder.
Sliepen twintig tinten blauw.
Uitgelachen door een zeevogel en vlinder.
Ze noemden het de zee en iedereen was mee.
Het laatste Griekse eiland omarmde Kos.
De greep verzwakte en het Turkse Rijk was om de hoek.
De zee zweeg en pijnigde blauwe fronsen.
Een schreeuw van een eenzame vogel.
Melkwitte boten vergaten verder te varen.
De wind genoot van de Griekse siësta.
Streelde de groene punkharen van de palmen.
Een snelwandelende vogel schelde een kreet.
De take-off was sneller dan het verstommen van elke schreeuw.
Een groene tarmac van het hoteldak.
Een vluchtig onthaal voor raaf en nachtegaal.
Het andere vasteland lag verloren in een zee van mist zoals reeds tevoren.
De namiddagzee stapte voetje voor voetje.
Bedeesd en bevreesd.
Bang de sultan en de Griekse goden wakker te maken.
Alleen door het blauwe laken
Konden zeilboten verder geraken.
Verder van huis of dichter bij thuis.
De kapitein nog in vertwijfeling.
De golven in hun laatste swing.
De siësta die zijn zwanenzang aanving.
Autisme Storm.
Een grijze golf van mist en dauw overspoeld het vlakke weiland.
De zon gaapt een lichtrode adem boven het aards bestaan.
De trein kent zijn bestemming en hobbelt tussen bomen en akkers.
Een vlucht van het platteland naar de grootstad.
Een nieuwe geeuw van de ochtendzon duikt onder de wolken en streelt moeder aarde.
De trein ruikt zijn maatjes en snelt naar de hoofdstad.
De grijze golf verliest het gevecht met de rode vlammetjes.
Het blauwe uur tussen dag en nacht maakt plaats voor een zonnige herfstdag.
De stad krijgt zijn kleur, de nacht verdween langs de achterdeur.
Autisme Storm.
De tijd achtervolgt een rennende student naar een klaarstaande bus.
Zijn grijpgrage klauwen in de dikke mist slaan genadeloos toe.
Als kathedralen vechten de kantoorverlichting en straatlantaarns een verloren oorlog tegen de wurggreep van de ochtenddauw en de nevel die de carnavalstad gijzelen in de eerste uren van een woensdagochtend.
De trein geeuwt zich een weg vooruit. De koplampen net voldoende geopend om het juiste spoor te vinden. De pendelaars op weg om de week in twee te delen met een halfvol halfleeg gevoel in een met ontbijtgranen en ochtendboterhammen gevulde maag.
De vlucht naar voren, de haren naar achteren en de werktas in het midden. Potloodgrijze draden van mist en nevel hertekenen het desolate landschap in een winterslaap op een koele zomerochtend.
Autisme Storm.
Ik was alleen en vond toen samen. We waren jong. We werden oud. Jij gaf mij mijn benen en ik gaf jou mijn hand. Het werd een band. Ons verstand. Eindelijk aanbeland. In dit land.
Waar ik zocht en ik nooit vond. Waar jij vond, maar vergat te zoeken. Waar twee terug één werden. Versmolten in heden elk zijn verleden. De drakenboom wist, maar zijn ringen zwegen in de mist. De moerassen, de woestijnen, de steppen, het heelal om de hoek.
Het vinden van ver hier nabij op de deurmat een welkom en blijf. De deur op een kier, lekker dier blijf hier, voor plezier en vertier, voor luister en kluister, voor een knuf en een puf, voel je hier goed, want dit wordt nu ons thuis.
Na al die zware dromen eindelijk de ochtend aangekomen. In het licht van de wereld. De boosheid op schap, lach op de mond, opnieuw geluk in het rond toen ik jou daar zo vond.
Autisme Storm.
Zonder jou is een beslapen bedlaken zonder rimpels.
Een vulkaan die zelf niet haar neus durft snuiten.
Een aardkloot die zich verstopt achter de maan.
Een stoelendans met driemaal te veel stoelen en ‘never ending classical music’.
Het is als Dirk Brosse die met een onzichtbare strijkstok de tanden poetst.
Zonder jou is een droevige dinsdag die zich niet verkleed als woensdag, maar denkt dat het maandag is.
Zonder jou blijft de wereld draaien.
Blijft de leeuw gapen en de macadam hoofdpijn lijden door het schurende verkeer die zijn haren kortwiekt.
Zonder jou gaat alles prima.
Maar anders blijft anders en gewoon gewoon de regel der regelmaat.
Zoals de woestijn de ochtenddauw mist zonder te sterven onder het mulle zand.
Zoals bedoeïenen hun zomerkamp missen in de winter zonder te beseffen dat geen enkele zandkorrel tweemaal op dezelfde plaats wordt geblazen door de wind.
Autisme Storm.
Hij graaide zich een weg naar boven
Maar veel had hij niet te beloven
Dus bleef hij maar liggen en zitten
En stilletjes verder pitten
Tot een prik van een zonnestraal
Dagelijks, niet meer banaal
Een einde maakte aan zijn heerschappij
Van de smoor die krijgde gij
Autisme Storm.
Hoor de wind tegen het tuinhek bonken.
De leeuwerik voor het laatst gezongen.
De zomer voor het laatst geroepen.
De stilte van de herfst nu op onze stoepen.
Onze eekhoorn maakt een wintervoorraad klaar.
Geen vruchtje, nootje hem te zwaar.
Pompoenen van het licht.
Doden hun gezicht.
De bruine beer het laatst ontbeten.
Lange slaap zijn appetijt vergeten.
Dikke jassen in de gang.
Straks duurt de winter weer zo lang.
Neusdruppels klein en in het groot.
Mist, regen en eekhoorntjesbrood.
Langer in het bed.
Het uur weer correct gezet.
Herfst in kleur, ach zo fijn.
Wou dat je altijd bij mij zou zijn.
Autisme Storm.
Autisme Storm 