Ik hou van dat ding dat je doet
wanneer je mijn lichaam binnenkomt
terwijl de geluiden van jou in mijn oren fluisteren.
Het geeft mijn lichaam al die rillingen,
mijn hart een nieuwe trommel om op te slaan en mijn voeten een weg om heen te gaan.
Je laat mij dwaas glimlachen,
ogen rollend naar achteren, want hoe dieper je gaat, hoe meer ik dat gevoel krijg.
Dat gevoel van meer en meer willen.
Ja, ik hou van je, poëzie.
Autisme Storm.
Hoe genees ik een gebroken hart?
Mijn hele wereld is uit elkaar gevallen.
Hoe vind ik hoop in een gloednieuwe dag,
als degene van wie ik hou weg is?
Mijn geest stroomt over van herinneringen aan jou,
van alles wat we hebben gedeeld, alles wat we wisten.
Ik verlang naar je aanraking en je warme omhelzing,
de blik in je ogen, de glimlach op je gezicht.
Mijn dromen zijn gevuld met jouw zachte kus.
Ik word wakker en huil om alles wat ik mis.
Hoe kan ik een gebroken hart herstellen,
als mijn enige ware liefde en ik uit elkaar zijn?
Mijn hart weet alleen van jou te houden, het wil niet loslaten, wat moet ik doen?
Onze momenten samen waren kostbaar en weinig,
maar ik koesterde ze allemaal meer dan je wist.
Ik hou van je, mijn engel, en dat zal altijd zo blijven.
Ik hield toen van je en ik hou nog steeds van je.
De zon leek nederig
Alsof hij zich probeerde aan te passen aan de rust…
Bedwelmd door de betovering
Die het landschap over hen uitsprak
De verloren zielen glimlachten terug
Naar hun reflecties in het serene water
Terwijl de zachte bries
Zijn hymne fluisterde aan de lokken van het haar
En ze wegveegde van het gezicht
De maskers lagen op het gras
Nutteloos
Waarschijnlijk voor de eerste keer
De handigheid op hun snijwerk
Vertellen verhalen lang begraven in hun plooien
Verzonken in de verleiding
De dromerige ogen beschutten extase
Gelukzaligheid in luciditeit, zeiden ze
De gezichten liggend in het gras
Omlijstten hun lippen met een wrange glimlach
Dat bewerkte de woorden:
De klok stopt nooit
De zon leek woest
Alsof hij probeerde te winnen van
De wildernis…
Autisme Storm.
Elke droom heeft zijn prijs
Bloed, zweet, opoffering
Geproefd na mislukking, tranen en hopeloze zuchten
Zou succes twee keer zoeter lijken
Handen die naar de hemel durven reiken
Een zon die hun ogen kan verblinden
De hoogste pieken zijn er om te bereiken
Alleen door hen die durven te geloven
Laat de tegenslagen je ziel niet storen
Of je ogen afleiden van het uiteindelijke doel
De weg naar het paradijs is geplaveid met stenen
Zelftwijfel, tegenslagen, te veel onbekenden
De zeeën mogen turbulent en diep lijken
Maar je kunt de diepte niet beoordelen tenzij je springt
De sensatie van het zwemmen tegen de stroom in
Kan niet worden ervaren door het bewonderen van de golven vanaf de zeezijde
Reinig je ziel, luister naar je innerlijke stem
Laat elke wrok, elke kunstgreep varen
Durf je geest te openen en je zult beseffen
Waar het ware verlangen van je hart ligt
Autisme Storm.
Het oude zweet kleefde aan zijn lijf
De verdorde cola maakte zijn tanden los
Een mixer klauwde door zijn ingewanden
Zijn schedel werd ingeslagen met een koevoet
De schimmel verspreidde zich van tenen tot bovenbenen
Het oorsmeer druppelde over zijn schaamharen
Zijn mannenlucht had de atmosfeer bevrucht
Zijn lichaam kraakte als een Syrisch waterrad
Zijn ogen puilden naar zijn achterhoofd
Zijn lippen ketsten als ijzersteen
Hij was alleen…
Maar voor de rest ging alles goed met hem
Autisme Storm.
![[ 📷 - 393 ]](https://live.staticflickr.com/65535/49697082503_1aeb2668a2_c.jpg)
Bang voor de dagen die gaan komen
Voor het stelen van mooie dromen
De bulldozer die raast over mijn plannen
Alles was toch in kruiken en kannen
Maar toen verscheen jij
Op een Chinese lei
Je bleef niet waar je was
De één dood, de ander genas
Als een duivel nam jij onze vrijheid af
Hoorden wij jou misdadige lach
Je nam het vliegtuig, je nam de boot
Tot het net ons gans ontsloot
Ik laat niet zien, ik ben niet bang
Maar dat duurt echt niet lang
Al kijk ik jou diep in de ogen
Je toont geen mededogen
Je bent gemeen, je bent een zak
Ook al is de curve vlak
Je haalt weer uit, je slaat weer toe
We zijn jou zo ontzettend moe
Hadden we maar wapens om echt te vechten
Konden we jou lot voorgoed beslechten
Maar ik ben bang
Dit duurt te lang
Autisme Storm.
Mysterieuze koningin van de nacht
Die nooit weent, die nooit lacht
Die Valentijn kreeg je mij in jou macht
Ik zocht wat onbereikbaar was
Onder herfstbladeren verborgen jou moeras
Dacht nog dat ik de toekomst zag
En wou je verheffen en aanbidden
Maar mijn kathedraal werd een inferno
Ik werd een vreemde voor mijzelf
Mijn huid barstte van de hitte
Je gooide mijn as voor de vissen
Je verslond mijn naïeve ziel
En zei dat het was omdat je van me hield
Maar jou liefdeshonger werd mijn dood
Met Valentijn ging jij door het rood
Je nam mij mee naar de plaats nooit
Je brandende ogen verslonden mij
Van vuur naar as naar klei
Het werd zij en niet langer hij
Valentijn maakte mij vrij
Van die aardkloot daar rondom mij
Waar ik nu altijd en eeuwig gedij
Autisme Storm.
Verborgen tussen het groen
Van de laatste restjes omwalde stad
Een schim, een bevlekt jong
Beschermd voor de ochtendjacht
Als moeder moet gaan rennen
Impala, gazelle, zebra en buffel
Bliezen ze van grasvlaktes en savanne
Wurgden of verstikten alle rivalen
Maar zij, zonder manen, nu heel alleen
Goudkleurige ogen, zandgele vacht
De staart al in balans
Brede kop, korte snuit
Zal zij een vogel of rat vinden
Daar in het Lepoldpark
Autisme Storm.
Ik las de kaartsleutel van zijn hart
Vannacht is het opendeur
Verward
Maar mijn ogen vonden een blik van geilheid
Wrede goesting in een duosprong
Bereid
Onze klodders speeksel verbroederden
Reünie toch nog geslaagd
Poederen
Zweetkorrels bedrukten onze getaande huiden
Zouden onze lichamen elkaar begrijpen
Duiden
Neen, het was een amuse-gueule
Maar het hoofdgerecht bleef achterwege
Valkuil
Het hijgen, de kreet, de teleurstelling
Wat was het motief van het bezoek
Zin
Het hart gaat weer op slot
De prins is even niet thuis
Bedot
Autisme Storm.
Ik slenter door drukke winkelstraten
Voor mijn ogen alleen spinnendraden
Ze kijken elkaar in de ogen aangenaam
Voor mij de hel, moet hier vandaan
Het gejoel van de kinderen horen ze niet
Ik hoor zelf de kleuren die niemand ziet
Voor mij was het heel banaal
Iedereen zoals ik dat is normaal
Maar ze begrijpen niet mijn angst, mijn verdriet
Omdat ik anders leef en voel, een eigen lied
Ben ik een alleenling, zonderling of nietmijnding
Omdat ik telkens te veel prikkels ving
En samen zo niet mijn ding
Geef mij mijn ruimte, geef mij tijd
En niet dat oordeel, dat verwijt
Autisme Storm.
Autisme Storm 