Tag: ogen

De niezende nietsnut

Een niezende nietsnut zit te niezen alsof zijn leven aan snottebellen vasthangt

Een door het leven doorweekte man

Met een falus en een status

Omdat ze zeggen dat het moet

De complimentjes smaken zoet

Zoals suikerbrood met bruine suiker en speculoospasta

Zijn falus en status gaan nog meer stijgen

Snottebellen van zijde die een oude geliefde opvrijen

Omdat de waarheid een leugen is

Die ’s morgens komt gluren en ’s avonds het licht uit doet

Zijn zoute lichaam hijst zich omhoog naar de bovenstad van de binnenstad

Om te perkamenten tussen vergeelde exploten uit vervlogen dagen

Om nietsnutten te verkopen twee voor de prijs van één

Toen dat nog kon en mocht

Maar de tijden veranderen

En alleen thuis speelt een andere ruis

Van snottebellen tussen de lenden

En het onnuttig noodzakelijke aan het aangename te combineren

In een wereld die alleen hij kent

En voor geen andere ogen bestemd

Waar de waarheid het haalt boven de alledaagse leugen

En hij het hef in eigen handen kan nemen

Autisme Storm.

Twee zwarte ogen

Twee zwarte ogen beloerden mij in de trein

Wat zou er zijn? Wat zou er zijn?

Die koele blink van dat halve gezicht

Zonder emotie, zonder licht

Zwarte kijkers recht naar mij gericht

Veel te koel, veel te dicht

Wat had ik misdaan, wat deed ik fout?

Ik braaf en lief als een hertebout

De vragen kwamen, maar antwoorden op slot

Waarom dat kille moment weet enkel God

Autisme Storm.

Alles komt terug

Iraans-sjiitische moslimvader en zijn zoon gekleed voor Muharram in Kasdan in Iran. Muharram is de eerste maand van het jaar van de islamitische kalender en is een van de vier heilige maanden van het jaar.
Foto: Eric Lafforge.

Een man en twee kinderen proberen zich vast te klampen

Ze zien de goedheid van de wereld voor hun ogen verdampen

Ze wonen in een ver land dat niemand wil kennen

Hier laat niemand zich in een viersterrenhotel verwennen

Dat er mensen verdrinken door overstromingen is heel normaal

Het is ver weg dus voor ons in het Westen wreed banaal

Pas als er een regendruppel dreigt op onze derde vakantie van het jaar

Dan vragen wij alle goden van geld en luxe om een goed gebaar

Maar mensen en dieren die wachten op hulp na een zondvloed

Dan doen wij ons aan een extra skireis nog liever tegoed

Vandaag was het Iran, morgen India, Bangladesh of Soedan

Verzuipen en verhongeren ze? Laat ons met rust als je kan

Want hier is het druk, druk, druk, met een nieuwe serie op Netflix

Vergeet niet, als we die zouden missen, dat is niet niks

Alles komt terug als morgen in verwegistan een nieuwe natuurramp gebeurt

Iemand dood, iemand in nood, niemand die er hier om zeurt

Er bestaan alleen landen waar ze friet en steak aanbieden

Waar we all inclusive van onze leugen genieten

Alles komt terug, maar Zakaria, Kaspar en Ali niet meer

Zij verdronken toen u ging duiken en snorkelen alweer

Autisme Storm.

Waarom heb je mij een moment liefgehad?

Foto: Jak 45 op Flickr.com.

Wellicht na middernacht

In de knipoog van de wijn

Verliet je jou hart en geest om mijn voetstappen te volgen

Waarom heb je mij een moment liefgehad?

Waar komt dit recht vandaan?

En ik zei niets

Je gaf duiding door je ogen op mij te richten

Waarom heb je mij een moment liefgehad?

Dat moment werd onsterfelijk in het leven

Vandaag ontstond de razernij in mijn gedachten

De echo dat je mij zo veel begeestering gaf

Waarom heb je mij een moment liefgehad?

Autisme Storm.

Blauw

Flaauwers haven, Kerkwerve, Schouwen-Duiveland in Zeeland in Nederland.
Foto: Ruud Morijn.

Uit de blauwe hemel

Blauwe regen

Alles blauw

Een blauw shirt

Blauwe kleuren die alles omvatten

Het blauw dat alle kleuren kleurt

Blauw water

Blauwe berg

Blauwe boom

Blauwe gedachten

Blauwe huid

Als een verafgoding

Een plaats voor aanbidding

Een blauwe God

De kleur van de hoop

Blinkende ogen

Binnen in mijzelf

Met de handen op het hart

Aanvaard ik de werkelijkheid

De waarheid

Ik open opnieuw de ogen

Bemin en aanschouw

Blauw

Autisme Storm.

Schaakborden van oorlog

Schaakborden spelen oorlogen

Tak-tak-tak, het houdt niet op

In het belang van macht gedurende twee en een half jaar of meer

De vermoorde lichamen sneuvelen in de naam van de Heilige Strijd

Het nationalisme werd de ontploffing

Is de aarde beter af zonder de mensen?

Kijk daar weer een lijk en een lichaam dat kreunt

Je bent toegewijd aan het dagelijkse bloed

Vandaag zullen opnieuw tweehonderdnegentien onschuldigen sneuvelen

Het gaat niet langer om de ziel, ze zijn slechts een nummer

Foto: Drumroll Studios.

De liefde voor religie en de liefde voor het volk

Misbruikt voor bloed op de grond en overal waar het stromen kan

Een industrie van beenderen en rompen

Skelet, slechts gelijkheid kan de ogen openen

Een gevecht tegen elk gerucht, een fatwa op de mobiele telefoon

Aan het einde van de dag wil je gewoon vrede

Twee granaten, vier lichamen erbij

De slechten aan het spit, het land verheugt zich

Het zal weer vechten zijn vandaag

Het einde van de strijd nog lang niet in zicht

Ze spannen samen, ze verbrokkelen en strijden weer voort

Het gif in de beker moet tot de laatste druppel worden uitgedronken

Het uur van de vrede is nog niet in zicht

Autisme Storm.

Herinnering aan hem

Illustratiefoto: Ray Zamarripa.

Mijn ogen bloosden als roze kersen

In mijn mond de smaak van vroeg hooipersen

Een augustus waar zelfs het begin uitbleef

De zomer als stroop op mijn lippen dreef

Het was vijf voor sixpack dat moment

Zalig storend, intens latent

De iris versmachtte de puppy pupil

Zoals alleen een zwangere engel dat wil

Kuifharen bedaarden zijn jonge manjaren

Blote bast, bink van storm en duizend baren

Mijn kaasstengel zoetzure zoutbittere umami

Voor mijn hart … potenzialmente fatali

Jou neus een perfecte hoek van schoonheid

Mijn onmetelijke hunker een delicate slaafsheid

Kon ik jou maar opnieuw aanraken

Terugvinden onder een bezweet ochtendlaken

Al jou geuren verorberen als ontbijt

Innig kussen, zonder schaamte, zonder spijt

Als één moordtuig onze spieren elkaar belasten

Heet, ruig en vurig, mogelijkheden aftasten

Tot we ademden langs dezelfde mond

Gisteren en morgen niet langer bestond

Kon dat moment andermaal komen

Hij, herinnering, mijn brave dromen

Autisme Storm.

Foto: Erre Castillo.

Eén van de 86 laureaten van de dichtwedstrijd Mijn herinnering van Gerard Rozeboom in samenwerking met uitgeverij aquaZZ, die gepubliceerd gaan worden in een gelijknamige dichtbundel. De uitslag onder 186 inzendingen werd bekend gemaakt op 6 juni 2019.

Hoe lang was het geleden… de eeuwige stilte?

Foto: Trikke Van Roey.

Hoe lang was het geleden?

Het verhaal in het verleden voor de mensen van heden.

Hoe lang was het geleden?

Dat ze elkaar terug in de ogen konden kijken?

Een zerk ertussen.

Van de melkboer, die van zijn melk was toen zijn zaak van melk op de fles ging.

Tetra Pak. Dat was de toekomst hadden twee Zweden bedacht.

En het was afgelopen met melk en fruitsap in flessen.

Zijn zaak en zijn hart begaven het.

Nu ligt hij spelbreker te wezen tussen hen.

Zij die daar in elkaars ogen keken en zagen dat het goed was.

Die elkaars hart hoorden tikken.

Tot ze alleen hun dikke hoorapparaat nog zagen als ze hun dikke bokaalglazen met de wind voelden tikken op hun dikke neuzen die in tegenovergestelde richting stonden.

In melkwitte letters staan hun namen nu geschreven in dikke basalt.

En tussen hen in met gouden grote dikke krullen die van een melkboer die zijn tijd had gehad.

De koeien stonden werkloos in de wei.

Sojabonen moest het nieuwe stadsvolk hebben.

En tofu en glutenvrij brood.

De molenaar verbleekte op een oude prentbriefkaart.

De oude tijd zou verhuizen naar filmarchieven.

Zelfs de bibliotheken deden hun beeldenstorm met letters en woorden.

Digitalisering. Computerisering. Online.

Lenen en ontlenen zonder stof of zorgen.

De oude bank verdween. Versleten en niet vervangen.

Alleen de Leie bleef meanderen zoals voorheen.

Ze keek alleen in de bocht de andere kant op.

Weer drie knipogen de oude rivier verder de stad in begeleiden.

Een mist stak op. Het werd weer avond.

Autisme Storm.

Eenzaam en stil

In de metro in Lissabon in Portugal.
Foto: Antonio Vidigal.

Ze stond daar eenzaam en stil. Alleen in de vroegte van een late septemberdag. Ik voelde haar aanwezigheid en zij de mijne. En dan, even, keken we elkaar diep in de ogen.

Het was voor het eerst en de ontmoeting was al meteen intens. Haar rood doorlopen ogen knipperden als op regelmaat naar mij.

Zou onze intense maar korte rendez-vous zich herhalen? Morgenvroeg of volgende week? De toekomst zou klaarheid brengen. Ik liet haar staan bij het ontwaken van de dag.

Het rode verkeerslicht bleef verweest achter.

Autisme Storm.

Kerken om te huilen

We bouwen kerken om te huilen.

We bouwen theaters om te lachen.

We bouwen huizen om te dromen.

We bouwen wegen om te kruisen.

Maar wie heeft ons als kathedraal gebouwd?

Met ogen als glasramen om te bewonderen en te schitteren in een oneindig kleurenpalet.

Met schouders als een altaar om de zwaarste lichamen te dragen.

Met een hart als een kerkorgel om witte en zwarte aanslagen te geven in een roes van thuiskomen, opstaan en ontmoeten.

Is het de priester, de orgelist of het licht achter het kruisbeeld dat onze voeten de kracht geeft het middenpad te bewandelen of zich naar de zijbeuken te begeven?

Autisme Storm.