Masai mannen

Foto: Jean Michel op Flickr.com.

Keni en Tanzi, verdreven naar buches,

waar beknotte dapperheid wordt begraven.

Achtergelaten blikken van witte klei couche

in tenten van dorst en hongerige magen

daar waar een metamorfose mannen maakt

en jongens begraaft in de rimboe.

In dat dorp ontwaken potten en pannen

twee koeien, tien geiten, wat was hun gedacht

alvorens bereid volgens geroosterde moordplannen

met platte broden gekneed, door vrouwen zo zacht.

Waar jongeren samen de geiten reeds melken

terwijl versletenen hun eigen alcohol doen leven,

geschenken bezongen en ook weer verwelken

in dansen en liederen die de aarde doen beven.

Ritme en rijst voor roodgekalkte snuiters,

voor mannen die terugkeerden als waren het Goden.

Autisme Storm.

Slechte dag

Foto: Style Hunters op Flickr.com.

Er zijn dagen en nachten dat je plots ontwaakt

Maar de nachtmerrie niet verdwenen is

Dat je wil plannen, leuke dingen

Maar het lukt niet iets te verzinnen

Dan wil je roepen, luid om hulp

Maar kruip je angstig terug in je schulp

Kon ik maar gewoon doen

Zoals vroeger, zoals toen

En zeuren over zaken, groot en klein

Waar we nu blij om zouden zijn

Kon ik maar een knuffel geven

De grootste in heel mijn leven

Sorry zeggen omdat het gisteren

Mijn dag niet was

En dank u omdat je toen wou luisteren

Mijn zorgen zachtjes in jou oor fluisteren

Weet dan dat ik er morgen ook zal zijn

Voor jou problemen, voor jou pijn

Autisme Storm.

Ik ga iets moois schrijven

Foto: Robert Siegelman op Flickr.com. Walt Cessna, 1964-2017.

Ik ga iets moois schrijven

Maar ik weet niet hoe dat moet

Want schrijven is blijven

En slecht nieuws smaakt zo zoet

Hoe de wereld elke dag opnieuw ontwaakt

De slecht dagen naar het archief sluist

En hoe een nieuw drama ons opnieuw raakt

Ik wil vrij zijn en naar buiten

Maar ik zit er middenin

Ik ga iets moois schrijven

Beslist. Maar ik weet niet hoe of waar

Met het slechte nieuws heb ik het gehad

Ik ga iets moois schrijven

Ooit komt het wel klaar

Autisme Storm.

Chinese rover

Foto: Albert Wirtz.

Als een sneeuwtapijt bij het ontwaken in maart

Kwam jij ons storen

Onze dromen doorboren

Verscheurde jij de wereld in een rotvaart

Wat hebben wij jou misdaan

Waar kwam jij plots vandaan

We hadden nog niet eens ontbeten

We wilden nog met één of andere reden

Maar jij had ons al in jou macht

Verscheen dronken en zo verdacht

De sake benevelde jou goddelijke lichaam

Met stekels als blikkenopeners

Met doordringend zuur uit een citruspers

De toekomst schoof op een lange baan

Misschien ben je straks even weg

Een halte voor een nieuwe pech

Neem je de zeis weer in jou hand

En maak je ons weer van kant

Waarom konden we niet praten

Waarom hebben we het raden

Waarom was er geen dialoog

Voor je ons helemaal leeg zoog

Kon ik maar net als jij binnendringen

En jou overhalen tot andere dingen

Wat is er met jou Chinese draak

Schiet jij steeds weer ontzettend raak

Geef mij jou hand jij boze rover

Ontwapen nu en geef je over

Autisme Storm.

De schildpad

Foto: Susan Dekker.

De schildpad zijn huis, de mensen hun schild.

Hoe traag de viervoeter, hoe snel de tweepoter.

Honderd jaar te gaan. Ons bestaan.

De winter laten om te slapen. De slaap laten om te winteren.

Rust, rust tot de pad kan ontwaken. Druk, druk tot de mens kan gaan slapen.

Geen pantser is bestand tegen zulk leven, want groene blaadjes moet men goed kauwen en tomaatjes niet te rouwe.

Eet een schildpad echt vlees, wordt ze plots weer mens: een beet, een snauw en steeds weer rennen. Gauw, gauw, nu gauw.

Autisme Storm.

Eenzaam en stil

In de metro in Lissabon in Portugal.
Foto: Antonio Vidigal.

Ze stond daar eenzaam en stil. Alleen in de vroegte van een late septemberdag. Ik voelde haar aanwezigheid en zij de mijne. En dan, even, keken we elkaar diep in de ogen.

Het was voor het eerst en de ontmoeting was al meteen intens. Haar rood doorlopen ogen knipperden als op regelmaat naar mij.

Zou onze intense maar korte rendez-vous zich herhalen? Morgenvroeg of volgende week? De toekomst zou klaarheid brengen. Ik liet haar staan bij het ontwaken van de dag.

Het rode verkeerslicht bleef verweest achter.

Autisme Storm.

Lichtjes stotend vooruit komend


Dit is zeldzaam, een propere breack in Turnhout in België op 28 maart 2014. Foto: Guy Jacobs.

Lichtjes stotend vooruit komend glijdt de grijze snuit over kiezel, houten ladders en ijzeren sporen in sliertjes van smog en dauw het Zennedal binnen.

De grijze blokdozen te groot uitgevallen als lange slierten schaamhaar kijken neer op de oude loco breack met vele koppelingen.

Het betonrot zoekt factor 50 om zich te beschermen tegen de prikkelende juni-ochtendzon.

Als een fenix herrijst verder de nieuwe living van het Noordstation.

Toch vele pendelaars zoeken geeuwend en klauterend uit zitbanken, treinstellen, trappen en roltrappen een veilige stek in hun ‘9 to 5’ weekresidentie al in zuidelijke of centrale oorden.

De zon kijkt toe, de stadsvos gaat slapen, de stad ontwaken.

Autisme Storm.

Een winter van water

Een winter van water.

De lente komt later.

Het snotteren, het snuiten.

De mist. In het hoofd en daarbuiten.

Een winter als een koude herfst.

Waarin alles langzaam sterft.

Tot niets meer dood kan gaan.

Een traan van de maan en de zwaan.

Allen wachten op beter, wachten op dan.

Uitzien tot de natuur weer kan.

Ontwaken en bloeien.

Verschijnen, stoeien en groeien.

Alsof de vaak en slaap nooit ophielden.

En de dood allen verzielden.

Ze proefden de kou als metaal in de mond.

Ze aten kalkoen, zich dik en heel rond.

Ze verdreven het donker, het zwart en de nacht.

Tot de ooievaar de jonker en lente weer bracht.

Autisme Storm.