Ik hou van dat ding dat je doet
wanneer je mijn lichaam binnenkomt
terwijl de geluiden van jou in mijn oren fluisteren.
Het geeft mijn lichaam al die rillingen,
mijn hart een nieuwe trommel om op te slaan en mijn voeten een weg om heen te gaan.
Je laat mij dwaas glimlachen,
ogen rollend naar achteren, want hoe dieper je gaat, hoe meer ik dat gevoel krijg.
Dat gevoel van meer en meer willen.
Ja, ik hou van je, poëzie.
Autisme Storm.
Hoe lang was het geleden?
Niemand zou het weten.
Hoe lang had het geduurd voor ze elkaar zagen?
Ze konden niet helder denken, alleen vragen.
Was het een herfstdag, lente of in mei?
Dat ze daar zaten, een bankje aan de Leie.
Ze keken elkaar aan.
Ze waren dezelfde en toch anders. Anders dan voorheen.
De nieuwe oude kennismaking.
Een gebaar, een streling, een gewaarwording.
Veel te lang had het geduurd.
Zoveel water door de Leie.
De boten van voorheen waren reeds versleten.
Van een ‘goede behouden vaart’ naar ‘uit de vaart’.
Ze vluchtten niet langer in het verleden.
De nieuwe tijd sloot oude wonden en bracht leed en nieuwe wonden.
Een andere tijd met een oude piano.
Een piano die niet gestemd moest worden.
Voor stemming was geen tijd.
En hun oren waren reeds jaren versleten.
Versleten, maar het bleven oren.
Lang, uitgerokken, verweerd door tijd en jaren.
Ze hoorden elkaars glimlach en ze zagen het schuren van eikenbladeren over de weg van het leven.
Horen werd zien en zien werd horen.
Dat schijnt zo te horen.
Er waren niet langer beperkingen.
Er waren niet langer aparte zintuigen.
Ze waren één geworden met de houten bank.
Verweerd door weer en wind.
De groene verf afgebladerd.
Het hout gebarsten zoals een barstend hoofd na een avondje te veel gaan stappen.
De oude zitbank had zichzelf verzopen in het grijze water van de Leie.
Het riet verborg niet langer de vogels die voor schaamte waren weggedoken.
Het riet gaf het op.
De zwaarste storm had het doorstaan, maar de maandenlange regen verrotte de boel tot in de holte van de stengel.
De houten bank was de schaduw van de dinsdag- en donderdagmiddagen en fleurde alleen op zondagochtend nog op.
De week werd korter.
Het oudere koppel bleef langer weg.
Tot alleen hun namen waren te lezen op het kerkhof aan de andere kant van de Leie.
Koekoek, dag vogel, wat is er met jou?
Dag vogel, dag beest, straks ben je er geweest.
Maar roepen en roeken.
Maar vloeken en vluchten.
Geen verantwoordelijkheid, geen zorgen.
Jou ei in een ander nest vanmorgen.
Jij die mij test, roep niet zo hard.
Vijf vogels op een rij, maar jou kreet erbij.
Laat hen ook eens zingen, niet altijd verdringen.
Ik ken jou verhaal, het is zo banaal.
Mijn oren gaan sidderen, jou kreten fataal.
Koekoek met honing, pluimvee voor koning.
Met jou bestaan is het gedaan.
In de stoomoven nu gans vooraan.
Op de voorgrond wou jij altijd treden.
Had dan mijn oren best vermeden.
Gekruid met lookboter, dat is nu mijn zegen.
Autisme Storm.
Als je het kon horen.
De wind draait rond mijn oren.
Als je het kon voelen.
Wat ik wil bedoelen.
Als je het zou zien.
Ogen voor een man of tien.
Nummerplaten voor de vleet.
Altijd het detail dat het ‘m deed.
Kriebels in mijn buik.
Elke verandering een grote fuik.
En drukte in mijn hoofd.
Weinig goeds dat dat beloofd.
Prikkels hier, prikkels daar.
Gevoelens uiten veel te zwaar.
Als je eens wist wat ik wil bedoelen.
Als je eens wist hoe ik mij zou voelen.
Mijn hart staat stil, mijn hoofd zit vol.
Alles zien, alles horen eist zijn tol.
Alles zit vanbinnen, opgesloten in een bunker.
Alles onder controle, mijn drift, mijn hunker.
Een bezoek aan het warenhuis.
Daar voel ik mij nooit thuis.
Tien geluiden, honderd kleuren.
Daar kan steeds wat onverwachts gebeuren.
Lawaai, kabaal, banaal, fataal.
Geuren, kleuren, gebeuren, treuren.
Horen, oren, storen, boren.
Voelen, bedoelen, betasten, belasten.
Gelukkig alleen. Mijn eigen planeet.
Niet boos: dat je ’t maar weet.
Een taxi naar huis.
Herkenning, mijn thuis.
Geef mij mijn ruimte, geef mij mijn tijd.
Niet jou, maar de boze wereld die ik nu vermijd.
Autisme Storm.
Autisme Storm 