Niet mijn dag

Het was niet de dag

Het was niet de dag die het zou moeten

Het was de dag die het zou worden

Een dag zonder lach

Omdat die lach was verdwenen

Omdat het onweer de dag kaapte

Het werd geen routine

Omdat de verandering mij gijzelde

Omdat chaos het losgeld betaalde

De regelmaat werd verkracht vannacht

Door Somalische piraten in mijn hoofd

Die mijn ochtend zouden bepalen

Het werd oorlog

Een strijd om te overleven

In een wereld van chaos

Waarin ik de weg kwijt raakte

Waarin ik verdwaalde in hersenspinsels

Waarin ik mijzelf verloor

Ik wilde roepen om hulp

Maar niemand heeft mij leren roepen

Ik zocht woorden om aandacht

Maar mijn zoekfunctie blokkeerde

Totaal en weer een keer

Een keer teveel

Te veel rotzooi

Om te ontsnappen uit de chaos

Chaos die ik alleen zie

Chaos die ik alleen beleef

Chaos mijn grootste vijand

Als piraten met kalashnikovs

Als rovers met zwaarden

Als terroristen met granaatwerpers

Als een woord een verwijt wordt

Als de rede wordt begraven

Als Cupido een schrikbewind voert

Een hart een handgranaat

Een pijl een oorlogswapen

De liefde de haat

Hoe fout kan het gaan

In een milliseconde van chaos

In een fractie van ontreddering

In een moment van totale onmacht

Het werd weer een dag

Die jij en ik niet zo graag mag

Het was jammer weer

Niet mijn dag

Autisme Storm.

Eigen wereld

In een wereld die enkel ik begrijp

Die ik voel, omarm, vertrouw en leid

Daar sta jij zo ver vandaan

Verder dan zon en maan

Hoe graag zou ik je willen duidelijk maken

Dat dingen mij echt wel raken

Dat ik om je geef, dat ik je nodig heb

Maar dat ik constant op elk detail let

Dat geluiden mijn wereld bombarderen

Veranderingen mijn lichaam doorboren

Onzekerheid en boosheid mijn keel wurgen

Geef mij tijd en ruimte, zou je durven

Ik kom terug naar je toe

Dan komt het heus wel goed

Alles naast routine is voor mij chaos

Het maakt mij woedend, verschrikkelijk boos

Als ik boos ben, het is nooit op jou

Ook al kan ik het niet zeggen, ik hou van jou

Maar op een boze wereld, veel te druk voor mij

Een wereld onbegrijpbaar enorm vermoeiend voor mij

Wil je mij tijd geven om alle prikkels te verwerken

Om alles rustig te laten groeien en mooi verwelken

Om te kijken naar de schoonheid van elk detail

Om te verdiepen in die ene interesse die me vangt

Ik ben anders, maar laat mij anders zijn

Ik vind dat goed en ik vind dat fijn

Autisme Storm.

Mijn huis

Ik mis het huis dat mijn thuis zou moeten zijn

Mijn werk, mijn routine en collega’s

Ik voel mij als een half jaar opgesloten

Elke dag lopen van ’s morgens tot ’s avonds

Bus af, bus op, bus af, bus op

Foto hier, foto daar

Als een walvis in een sardineblik

De voortdurende stress

Om te spoeden van hier naar daar

Van foto naar foto

De veel te drukke dag

Als een gevangene in Coconut Prison

Met handen en voeten vastgebonden

Gefolterd door de dagen

Waar maar geen eind aan wil komen

Kon ik maar terug gaan werken

Kon ik maar opnieuw naar huis

De drukte vergeten en mijn rust terugvinden

Ik zal blij zijn als we terug thuis zijn

Ik mis mijn dagelijks leven

Autisme Storm.

Mijn hoofd… een kokosnoot

Mijn hoofd zit vol

Als een kokosnoot

Die al vanbinnen geraspt is

Als hersenen die overstromen

In een kleverige, vloeibare massa

Indrukken, beelden, kleuren, geluiden

De structuur is zoek

De regelmaat is weg

De dagelijkse routine is dood

De taken zijn opdrachten

Verplicht sociaal zijn

Meegaand en meegezogen

In een spiraal van emoties

In een tornado van beelden

In een kakafonie van geluiden

Herrie aan de macht

Het hoofd voelt zwaar en vol

De oude dag roept mij toe

De nieuwe dag verslindt mij

Mijn regelmaat een bekende

Als een krokodil met gepoetste tanden

Autisme Storm.

Zo verdomd alleen

Ik ben samen, maar ik wil zo verdomd alleen zijn.

Alleen met mijzelf. Alleen met de wereld.

Weg van de racebaan van drukte, verplichtingen, poeha’s.

Mijn hoofd heeft een boksmatch gehad met vragen, onzekerheden.

De routine is opgeslokt door een groot vakantiemonster.

Het moeten weg gaan, het moeten zoeken en meenemen.

En de stress dat je dan toch iets vergeet en op je donder krijgt.

Weg uit mijn vertrouwde omgeving, mijn habitat.

Het voor mij bekende plaatje, mijn huis, gewoontes, werk.

Het aftellen is begonnen naar de dagelijkse gang van zaken.

De rust van de regelmaat en de planning.

Hoe bang ben ik weer?

Voor al het nieuwe, al het anders, al het onbekende.

Een weekend weg is als een stoorzender voor een radio.

Als een klap tegen je gezicht, de onzekerheid bonkt uit je hart.

Die marathon die je hebt gelopen voor je een voetstap zeg.

Een stap in het onbekende.

Ik ben doodop en de deur moet nog achter mij dicht.

De gevangenis zit aan de buitenkant.

Autisme Storm.

Leeg

Mij hart bloedt leeg. Het strand zit vol.

Een guillotine van lawaai hakt af.

Mijn adem breekt, de pijn versmeed.

Geschreeuw verstomd de ijle lucht.

Vibratie, een roes, een waanidee.

De pols stoot geen rode tranen meer.

De spetter daalt in zeden neer.

Het gezoem staat op, de ochtend geeuwt.

De pijn vanbinnen, de kloof vanboven.

Hoe leeg beneden, hoe druk daar buiten.

De koekoek stiller, het suizen luider.

Mijn hart is leeg, mijn hoofd is vol.

De routine roept voor mij alleen.

De afleiding zingt voor hun tezamen.

Geluk te koop in roebels en ponden.

Verdriet en onrust in koopjes en solden.

Een steek, een scheur, een ander lied.

Een bloedend hart, niemand die ’t ziet.

Autisme Storm.

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: