Foto: Maria Luiza Melo op Pexels.com.
De regen kletterde
verpletterde
De regen kaatste
verplaatste
Maar de schaduw bleef
zweven rond de druppels
zoals schaduwen zweven
en druppels vallen kunnen
De schaduw
zweeg
De schaduw
bleef
Omdat hij wist
zijn eigen list
geen betere plek om te schuilen
dan Gods schaduw in de regen buiten
Autisme Storm.
Ik rook de jasmijn van jou oksels
Ik zag de schaduw van jou voelsprieten
Ik voelde het trillen van jou neusharen
Ik proefde het zout van jou adem
Ik hoorde het fluisteren van jou rode bloedcellen
Maar de afstand bleef enorm
Grand canyons ver weg
Eeuwen van tijd
Vervlogen verdampte hersenspinsels
Toen er geen eind aan kwam
Wij de wereld in onze achterzak staken
Het seizoen op de kalender noteerden
Plannen zekerheden waren
Vragen overschilderd werden met tipex
Goden nog bij Romeinen en Grieken hoorden
En wachtrijen in communistische supermarkten
Wij mondkapjes op de brandstapel gooiden
Ebola was opgelost en China nog rijk
Virussen nog drie en één Rus waren
Een knuffel banaal werd
En een bezoek te veel
Reizen een plicht
En een blanco agenda geen zicht
Kon ik maar opnieuw schuilen
In die wereld van voorheen
Omarmen wat nog overblijft
En het anders doen
Gewoon doen…
Autisme Storm.
Hunkerend naar de geur van regenwater
Om warmte en zon te verdrijven
uit hun verdroogde neusgaten
en door hitte verdampte lijven
Ze weten ze zweten niet meer
Ze moeten haast braken
Hun plassen doet zeer
Hun spieren die kraken
Zonnespinnen achtervolgen hun schaduw
De trage wissel van het seizoen
Zaagschubadders raspen zo sluw
Alleen muggen hier niets te doen
Als mestkevers laven aan nachtelijk vocht
Rozemarijn tegen spierpijn
Aloe koortswerend en water voor dorst
Nooit muggen, dat enige is fijn
In hoeken en kanten, ver afgelegen
Een kalme oase schittert zo luid
Voor nomaden een zegen
Een airco paleis met geitenhuid
Autisme Storm.
Draak in het zwarte water
Mekong rivier
Met een rode krullende tong
Het getsjierp van de witte kraanvogels
Verborgen in de schaduw van de takken
Oplichtend bij volle maan
Uitkijkend over de baai van Halong
Bootje dijnend met de drijvende handel
Van India, Nederland en Spanje
Japanners, Chinezen en Kantonezen
Hun kleine of grote voetafdruk nalatend
Als een tattoo in straten vol handelshuizen
Een knooppunt van volkeren en culturen
Een blauwdruk van zeevaarders
Handelaars in specerijen, katoen en wierrook
Een nachtegaal opgesloten in een kooitje
In een tempel, pagode of huis van commercie
Ontwakend met de stroom van de stad
En het volk van de rivier
Een nieuwe dag na het blauwe uur
De krullen van nokken en daken
Van huizen van buddha, moeder en kinderen
Als lichtpunt van armen en verlichtte geesten
Wachtend op nieuwe donaties en gebeden
Het verder uitslijten van treden
Boven de zee en rivieren
Neerkijkend op de kruin van de Viet-Nam
Onder de oksels de rijstvelden en pagoden
De hete adem bedwelmt het volk
Als wierrook in hun geest
Als koffie en thee van het lichaam
Autisme Storm.
Een scheiding! Een scheiding! Een scheiding!
Het klonk alsof ik mijn ontslag kreeg
Het donker en zwart was slechts een teken
Mijn pijn viel in de rivier
Ik voelde mij een slaaf
Toen ik die drie woorden hoorde, dacht ik te dromen
Kan de werkelijkheid terugkeren?
Is dit opnieuw één van jou vuile streken?
Mijn hart dwong mij de adem van elk moment te leven
Het verplichtte mij te schuilen in de schaduw van het zwaard
dat boven mijn hoofd hangt
Ik wil blijven leven!
Maakte ik niet lekker en voldoende eten voor jou?
Maakte ik een fout met de boodschappen?
Toon je mannelijkheid
Ik zorgde voor de geboorte van jou kind
Nu zal ik vechten en mijn zelfvertrouwen terugkrijgen
Ik zal strijden voor respect
Mijn hart en verlangens volgen
Ik zal mijn droom doen uitkomen
En jij?
Nu hoor je de echo uit mijn onafhankelijke ziel
De echo die hete lava door je oorschelpen laat stromen
En kraters zal toveren op de spiegel van jou gezicht
Autisme Storm.
Hoe lang was het geleden?
Niemand zou het weten.
Hoe lang had het geduurd voor ze elkaar zagen?
Ze konden niet helder denken, alleen vragen.
Was het een herfstdag, lente of in mei?
Dat ze daar zaten, een bankje aan de Leie.
Ze keken elkaar aan.
Ze waren dezelfde en toch anders. Anders dan voorheen.
De nieuwe oude kennismaking.
Een gebaar, een streling, een gewaarwording.
Veel te lang had het geduurd.
Zoveel water door de Leie.
De boten van voorheen waren reeds versleten.
Van een ‘goede behouden vaart’ naar ‘uit de vaart’.
Ze vluchtten niet langer in het verleden.
De nieuwe tijd sloot oude wonden en bracht leed en nieuwe wonden.
Een andere tijd met een oude piano.
Een piano die niet gestemd moest worden.
Voor stemming was geen tijd.
En hun oren waren reeds jaren versleten.
Versleten, maar het bleven oren.
Lang, uitgerokken, verweerd door tijd en jaren.
Ze hoorden elkaars glimlach en ze zagen het schuren van eikenbladeren over de weg van het leven.
Horen werd zien en zien werd horen.
Dat schijnt zo te horen.
Er waren niet langer beperkingen.
Er waren niet langer aparte zintuigen.
Ze waren één geworden met de houten bank.
Verweerd door weer en wind.
De groene verf afgebladerd.
Het hout gebarsten zoals een barstend hoofd na een avondje te veel gaan stappen.
De oude zitbank had zichzelf verzopen in het grijze water van de Leie.
Het riet verborg niet langer de vogels die voor schaamte waren weggedoken.
Het riet gaf het op.
De zwaarste storm had het doorstaan, maar de maandenlange regen verrotte de boel tot in de holte van de stengel.
De houten bank was de schaduw van de dinsdag- en donderdagmiddagen en fleurde alleen op zondagochtend nog op.
De week werd korter.
Het oudere koppel bleef langer weg.
Tot alleen hun namen waren te lezen op het kerkhof aan de andere kant van de Leie.
Autisme Storm 