Begrip om ik

Foto: Mela’s Gallery.

Waar was jij toen ons eerder ik was

Omdat ik graag alleen ben

En dus anders

Omdat alleen zijn al zo druk is

En ik wil schuilen voor de boze wereld

Waar waren zij toen ik geen energie had

Omdat er een tsunami aan prikkels was

En ik werd verdronken

Omdat indrukken verwerken zo tijdrovend is

En ik rust nodig heb voor mijzelf

Waar was de wereld toen ik hulp riep

Omdat het mij te veel werd

En hun verbijstering mij wurgde

Omdat ze niet wilden begrijpen

Dat een autist alleen begrip vraagt

Autisme Storm.

Opnieuw schuilen

Ik rook de jasmijn van jou oksels

Ik zag de schaduw van jou voelsprieten

Ik voelde het trillen van jou neusharen

Ik proefde het zout van jou adem

Ik hoorde het fluisteren van jou rode bloedcellen

Maar de afstand bleef enorm

Grand canyons ver weg

Eeuwen van tijd

Vervlogen verdampte hersenspinsels

Toen er geen eind aan kwam

Wij de wereld in onze achterzak staken

Het seizoen op de kalender noteerden

Plannen zekerheden waren

Vragen overschilderd werden met tipex

Goden nog bij Romeinen en Grieken hoorden

En wachtrijen in communistische supermarkten

Wij mondkapjes op de brandstapel gooiden

Ebola was opgelost en China nog rijk

Virussen nog drie en één Rus waren

Een knuffel banaal werd

En een bezoek te veel

Reizen een plicht

En een blanco agenda geen zicht

Kon ik maar opnieuw schuilen

In die wereld van voorheen

Omarmen wat nog overblijft

En het anders doen

Gewoon doen…

Autisme Storm.

De scheiding

Een scheiding! Een scheiding! Een scheiding!

Het klonk alsof ik mijn ontslag kreeg

Het donker en zwart was slechts een teken

Mijn pijn viel in de rivier

Ik voelde mij een slaaf

Toen ik die drie woorden hoorde, dacht ik te dromen

Kan de werkelijkheid terugkeren?

Is dit opnieuw één van jou vuile streken?

Mijn hart dwong mij de adem van elk moment te leven

Het verplichtte mij te schuilen in de schaduw van het zwaard

dat boven mijn hoofd hangt

Ik wil blijven leven!

Maakte ik niet lekker en voldoende eten voor jou?

Maakte ik een fout met de boodschappen?

Toon je mannelijkheid

Ik zorgde voor de geboorte van jou kind

Nu zal ik vechten en mijn zelfvertrouwen terugkrijgen

Ik zal strijden voor respect

Mijn hart en verlangens volgen

Ik zal mijn droom doen uitkomen

En jij?

Nu hoor je de echo uit mijn onafhankelijke ziel

De echo die hete lava door je oorschelpen laat stromen

En kraters zal toveren op de spiegel van jou gezicht

Autisme Storm.

Traag

Soms ben ik voor jou wat traag.

Maar vergeet nooit ik zie je graag.

Soms gaat alles voor mij veel te snel.

En voel ik mij niet goed in mijn vel.

Dan moet ik de marathon lopen.

Dan staat piste 1 tot 8 voor mij open.

Dan kan ik niet kiezen.

En riskeer ik mijzelf te verliezen.

Dan ben ik zo verschrikkelijk boos.

Dan schuil ik in mijn eigen doos.

Dan wil ik niet kiezen.

Dan maak ik een puinhoop.

Dan heb ik jou nodig.

Dan vecht ik mijn strijd.

Met brokken en nijd.

Dan heb ik spijt.

Dat jij nu weer lijdt.

Als ik boos lijk op jou.

Vergeet dat dan heel gouw.

Want boos ben ik nooit op jou.

Dat is iets wat ik nooit wou.

Boos ben ik op mijzelf en de wereld eromheen.

Die maakt mij soms kwaad dat ik er om ween.

Alleen met jou zie ik alles helder en alle verbanden.

Alleen met jou kan ik veilig landen.

Love you.

Autisme Storm.

Ledlampjes in de kerstboom

De dorpen als ledlampjes in de kerstboom.

De straten als spaghettipieten in het bord.

De huizen als ontbijtgranen. De mensen als korrels zand.

Het verhaal is flou.

Ledlampjes, spaghettipieten, ontbijtgranen, zand.

Ze flitsen door elkaar. De één naar hier, de ander naar daar.

Komen ook de kerstballen en slingers eraan.

Met nogmaals hun eigen verhaal.

Vraagt moeder Maria ‘Waar is die herberg om naartoe te gaan?’.

Wanneer open, wanneer inchecken, wanneer ontbijt, in welke zaal, wanneer vandaag?

Stop! Het is een herberg. Geen vragen en schuilen maar.

Ik zit met lampjes, pieten, granen, korrels, …

Kom mij niet vragen met welke badge je in jou herberg inchecken mag.

Ik zit in een andere stad, een ander land, een eigen verhaal, als je dat eens begrijpen kon.

Ik ben moe. Straks weer een nieuwe kermis die op mij wacht.

Laat rusten en dan ginds naartoe.

Autisme Storm.

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: