Ik vond een stukje van jou
aan me vastgeplakt,
vandaag.
Als een bijensteek,
met het gif er nog in.
Schurend en jeukend.
Autisme Storm.
Stukje van jou
Tag: schuren
Onder zwaluwenzang
Foto: Julie Stollery.
Eén zwaluw maakt nog geen zomer, net zo min als één mooie dag of korte tijd van gelukzaligheid iemand een gelukkig mens kunnen maken.
Aristoteles
Grieks filosoof 384 v.C. – 322 v.C.
.
Al dartelend als koorknapen in het malse gras
na de hoogmis in stoffig land van tabak en vlas,
onze lijven elkaar schurend, vuisten gebald,
spelend, verkennend, vergetend elke last.
.
In weeë rottende geur op vale grond,
waar beslist een vlaskapelletje stond,
konden wij vurig ravotten en slalommen rond
met ’n verdorven wolk tot binnen onze kont.
.
De dode eiergeur in schuren van roters
waar we speelden als verdorven koters
en hoorden die zang van laag en hoog
van zwaluwen voorspellend nat en droog.
.
Hoe klonk hun kwetterzang voorgoed voorbij
verloren vernederd, haasjes van moderne klei
hoe oogde hun vlucht een laatste zucht,
hun kreet al stervend in de blauwe lucht.
.
Daar waar de lome Leie ademde in vlas
liepen Wielsbeke en Harelbeke in de pas
kwam men wind- en watermolens tegen
en vroegen boeren intens om Gods regen.
.
Daar waar de zwaluwen eeuwig spelen
en boeren hun aalkarren tijdig legen,
zijn koorknapen een herinnering in vlasdroge vegen
en komt men hun wulpsheid nog zelden nog tegen.
Autisme Storm.
Opgesloten
De pijn om het verdriet
Dat jij niet ziet
Dat er altijd is
Gewis
Angst om niet alleen te kunnen zijn
Opgesloten in een voortrazende trein
Mensen als huilende wolven in de wind
IJzeren platen die schuren over het grind
De hunker naar een leeg glas
Toen alles stil en rustig was
Je stervende ziel dag na dag
Zij enkel horend hun beklag
De leegte van het bestaan exploderen
Doornvogels zonder pluim of veren
Levend begraven in hun drukte
Uit mijn eigen wereld weggerukt
Een laatste adem om te vluchten
Naar waar ze elkaar niet kusten
Autisme Storm.
Kruistocht van woede
Foto: Roel Wijnants.
De kruistocht van woede heeft altijd bestaan. Vanaf het eerste uur werden koppen ingeslagen voor warmte en licht. 10.000 oorlogen en nog duizend te gaan.
Als jij de laatste kogel wil afvuren en de laatste vijand wil verslaan, komt een nieuwe woede er weer aan. Een nieuwe aanval op ons bestaan.
Geen oorlog te weinig, geen oorlog te veel. Pas als zij het zeggen, is het weer even gedaan. Pas als de oorlogstrommen de adem inhouden.
Als de kolibrie een lepel hoeststroop neemt. Dan schuren de kelen van woede. “Geef ons weer oorlog, weer macht, water en vuur, weer olie en ertsen, land en veel mensen, drie koeien, een vrouw. Geef ons weer oorlog. Anders is het gedaan.”
Autisme Storm.
Late herfst
Wanneer de herfst langs de bladeren begint te schuren, zal het wachten op de winter niet lang meer duren.
De zon zal alsmaar minder schijnen. De laatste kleuren van de mooie herfst verdwijnen.
Van natuur in kleurenpracht naar welterusten fauna en flora, slaap zacht. Jullie tijd is gekomen. Wat rest zijn de laatste dromen.
De vrieskou is in het land. Koning winter aan de overhand.
De nerven van ons bestaan laten zich één voor één gaan. Hun laatste uren gekomen, slechts kaal nu alle bomen.
Laat mij niet sterven in de winter. De lente, de zomer, de herfst tot ginder.
Laat mij dromen van alle seizoenen. Geef mij liefde, warmte en duizend zoenen.
Laat mij lente, zomer en mijn oude dagen slijten in de herfst. Maar mijn waardigheid is geen open werf.
Als mijn benen zijn versleten heb ik nog mijn wankel geweten. Als ik traag word als een slak, maak van mijn dagelijks geluk dan mijn levensvak.
Laat mij antiek, Ambiorixen in Tongeren, maar nooit verdorsten of verhongeren.
Maar als zout blijft neerdalen in open wonden. En mijn lichaam en geest draaien in een alsmaar kleiner ronde.
Dan hoef ik geen rondje winter meer. Dan wil ik geen laatste seizoen en heel veel zeer.
Als ik niet langer kan dromen, hoeft de winter niet meer langs te komen.
Dan wil ik in jou armen vertoeven en daar in de herfst mijn laatste paddenstoelen zoeken.
Autisme Storm.
Een explosief verhaal
Jij en ik. Een explosief verhaal.
Dat is ADHD en autisme twee tezamen.
Dat is yin versus yang.
Dat zijn twee krachten die elkaar verkrachten.
Een tremblement de terre.
Twee grondlagen die elkaar schuren tot er geen weg meer terug is.
Schuren tot ze scheuren.
Beuken tot ze botsen.
De stilte van Hiroshima en de vernietiging van Nagasaki.
Het aanzuigeffect van een moeras.
De explosie van een vulkaan.
De hitte van de Algerijnse woestijn.
De verwevenheid van mosselen en een schelp.
Elkaar loslaten, elkaar treffen, de Big Bang.
Geen theorie. Dé praktijk. De verbondenheid.
Autisme Storm.
Autisme Storm 