Ik ben het gezang van de vogels,
het gefluister in de bomen.
De zachte stilte na een storm,
en de warme zomerbries.
Ik ben de sterren aan de hemel ’s nachts,
Ik ben de gedachten in je hoofd die zeggen dat er iets goed is.
Ik hou je hand vast als je je down voelt,
Hoewel ik het gevoel krijg dat je het gewoon niet weet.
Ik ben niet gestorven.
Ik ben nog steeds hier.
Ik ben die zachte stem
In jouw oor.
Autisme Storm.
Een gesloopte oude man,
berimpeld als de bank onder hem,
herkauwde zijn stad Amsterdam
van mistroostigen zonder stem.
Met pet en baard hun ochtendtoer
duwden ze karren over smalle steegjes
de bakker, de vodde- en de eierboer
en brachten hun laatste weetjes.
Toen een fiets nog houten banden had,
onze vaste hand kon schitteren met tollen,
we zakdoekje legden en niemand het zag
en met knikkers en bikkelen niet lieten sollen.
Daar zagen we van de goede werken lief
een weesmeisje vluchten door de achtertuin
voor deportatie dwars en repressief
kinderlachjes geselecteerd tot doodspluim.
Autisme Storm.
Elke droom heeft zijn prijs
Bloed, zweet, opoffering
Geproefd na mislukking, tranen en hopeloze zuchten
Zou succes twee keer zoeter lijken
Handen die naar de hemel durven reiken
Een zon die hun ogen kan verblinden
De hoogste pieken zijn er om te bereiken
Alleen door hen die durven te geloven
Laat de tegenslagen je ziel niet storen
Of je ogen afleiden van het uiteindelijke doel
De weg naar het paradijs is geplaveid met stenen
Zelftwijfel, tegenslagen, te veel onbekenden
De zeeën mogen turbulent en diep lijken
Maar je kunt de diepte niet beoordelen tenzij je springt
De sensatie van het zwemmen tegen de stroom in
Kan niet worden ervaren door het bewonderen van de golven vanaf de zeezijde
Reinig je ziel, luister naar je innerlijke stem
Laat elke wrok, elke kunstgreep varen
Durf je geest te openen en je zult beseffen
Waar het ware verlangen van je hart ligt
Autisme Storm.
Oh mijn hart, kijk ook langzaam aan de rechterkant
Dit is de grote stad
Twee armen aan elke zijkant gestrekt tot mijn binnenkant
Het ritme van de vrijheid aanbid ik in extase
De rivier vergeet nooit de heilige aarde
Dit is de grote stad
Niemand weet hoeveel mensen ons roepen
Slaapwandelen om verloren te lopen in de zee
Als lichamen achterblijven
De deur open voor geven, ontmoeten en terugkeren
Dit is de grote stad
De enige mensen die in onze buurt kwamen
Waar zij in de ochtend
Toen niemand ons durfde te verlaten
Heb ik in hun stem melodietjes gehoord
Dat nog anderen gaan komen
Dit is de grote stad
De dag werd onderbroken door geschreeuw
In het hart van het hart
Werden we wakker door het geluid
Een groep mensen in huis maakte een groot probleem
Ze aanbaden de verkeerde goden
Dit is de grote stad
Het vuur brandde vlam na vlam
De toekomst werd door geld en het lot geschreven
Zorg voor verdrukten, luister naar die andere stem
Vrees zoveel je kan en beledig niemand
Laat de zielen leven
Aan het einde van een verschrikkelijke pijn
Dit is de grote stad
Kom vandaag naar mij toe
Van alle talen, van alle volkeren, van elke religie
Heb vrede
Omarm mij met al je armen
Kom naar mij toe en word verliefd
Maak je debuut op deze pelgrimstocht
Want dit is jou stad
Autisme Storm.
Zijn het je ogen? Is het je stem?
Nee, beslist niet je ogen, want ik zie ze niet!
Nee, niet je stem, want hoge tonen hoor ik niet.
Ik hoor je alleen fluisteren als ik niet naar je kijk.
Je sixpack werd een dikke dijk boven de waterplas.
Zijn het je ogen? Is het je stem?
Nee, het is beslist iets wat ik niet verwoorden kan.
Het is zoals smurfentaart die naast andere taarten staat.
Het is zoals een weekdier dat zondags biljarten gaat.
Zo werd jij mijn ventje dat altijd bij mij staat.
Heet het relatie? Is het consternatie? Confrontatie? Co-lokatie? Vibratie of specialisatie?
Nee, het is gewoon verbazing.
Verbazing zonder dat ik je hoef te zien of horen.
Zonder woorden voel ik jou stem.
Met gesloten ogen is jou fluisterend woord voor mij een Chinees klank- en lichtspektakel.
Dan zie ik je ogen. Dan hoor ik je stem.
Autisme Storm.
Autisme Storm 